14-04-07

 Schuldgevoelens

Hoe meer vertrouwelijke dingen we van mekaar en over de relatie met onze partner te weten komen, des te meer groeien we naar elkaar toe en hoe meer het lijkt of we voor elkaar gemaakt zijn. Het chatten wordt een verslaving, een obsessie als het ware. Het wordt een deel van ons leven. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat we met mekaar gepraat hebben of een mailtje gestuurd hebben. Sindy laat me weten dat er niets is dat haar nog zou kunnen beletten om kontakt te blijven houden met mij, zelfs niet als haar man het haar zou verbieden. "Niemand weet zoveel over mij dan jij, zelfs mijn beste vriendin niet, zelfs mijn man niet" zegt ze me. Ze geniet zo van de aandacht die ze nu krijgt, elke dag opnieuw. Er bloeit iets open in haar, iets heel moois en intens, iets dat ze op deze manier nog niet had ervaren in haar leven. En ze geniet ervan en is gelukkiger dan ooit.

En dan zijn er die schuldgevoelens. In het begin was er hier weinig of geen sprake van. Maar samen met het sterker worden van de gevoelens voor mekaar, steken deze langzaam maar zeker de kop op. We beseffen allebei dat we ons leven een andere wending aan het geven zijn en vragen ons meer en meer af waar we mee bezig zijn en of het dit allemaal wel waard is. Uiteindelijk zijn we allebei relatief gelukkig getrouwd, we hebben schatten van kinderen en we leiden een rustig en aangenaam leven zonder noemenswaardige problemen. Sindy haar man, Erik, had enkele jaren geleden wel een scheve schaats gereden, waar ze wel serieus van had afgezien, maar ondertussen waren de plooien min of meer glad gestreken.

De aantrekkingskracht tussen Sindy en mij is echter zo groot dat er geen weg terug lijkt. We vragen ons voortdurend af wat er ons nog allemaal te wachten staat en waar dit allemaal gaat eindigen. 

Enkele dagen voor onze eerste ontmoeting, worden we dusdanig nieuwsgierig naar elkaar dat we besluiten van een afspraakje te maken. Onze gevoelens voor elkaar waren zo intens geworden dat we er ons ongemakkelijk bij gingen voelen en we hoopten dat deze ontmoeting misschien voor een zekere "opluchting" of "ontnuchtering" zou zorgen. Sindy dacht dat haar, in zekere zin, "verwarrende" gevoelens misschien zouden omslaan in gewone vriendschappelijke gevoelens als ze mij zou zien. Bij mij waren het vooral de sexuele gevoelens die ik op die manier hoopte te "kanaliseren". Ergens in mijn binnenste hoopte ik dat haar uiterlijk zo zou tegenvallen dat die sexuele aantrekkingskracht vanzelf zou verdwijnen.

We realiseerden ons wel dat deze ontmoeting ook een averechts effect zou kunnen hebben zodat we nog meer naar elkaar zouden verlangen. Maar zoals zo dikwijls in zulke situaties verdwijnt alle rede en volgen mensen hun hart. We besloten het risico te nemen.

De commentaren zijn gesloten.