19-04-07

De eerste ontmoeting

Eindelijk is het zover. Vandaag ga ik mijn chatvriendin voor de eerste keer in levende lijve zien. Het is een prachtige lentedag, een stralende zon in een azuurblauwe hemel en het is lekker warm. Ik voel me goed en ik ben er klaar voor. Ik trek niets speciaals aan, ik kleed me zoals ik er dagelijks bij loop. Ze zal me te zien krijgen zoals ik ben, gewoon maar wel verzorgd. Als ik in de spiegel kijk, ben ik tevreden met mezelf en ik vind dat ik er goed uitzie met een mooi bruin kleurtje van de zuiderse zon waarvan ik nog niet zo lang geleden kunnen genieten heb. Ik heb wel een beetje last van de zenuwen maar veel minder dan ik verwacht had. Er is natuurlijk die spanning maar toch voelt het ergens vertrouwd aan, een raar gevoel.

We hebben afgesproken bij haar thuis. Haar man zou uit werken zijn en de kinderen in de school. Omdat ze niet bij de deur woont moet ik met de auto nog een heel eind rijden. Na ongeveer een uur vind ik haar huis te midden van een pracht stukje natuur. Zoals ik al eens laten uitschijnen heb, was ik er vrij zeker van dat Sindy niet "moeders mooiste" was en dacht ik dat er iets aan de hand was met haar ogen. Ik zou het nu zeer vlug te weten komen hoe ze er in het echt uitzag.

Meer dan ooit besefte ik dat, vanaf het moment dat ik seffens op dat deurbelletje zou duwen, er echt geen weg meer terug was. Sindy wilde geen relatie met mij. Ze wou mij wel als vriend en als een goede vertrouwenspersoon maar niet als minnaar. We hadden mekaar al meer dan eens gewaarschuwd dat we niet verliefd mochten worden. Een seksuele relatie kon misschien nog wel, althans toch zeker voor mij, zolang we maar niet verliefd werden op elkaar. Maar nu we mekaar gingen zien, impliceerde toch wel  een serieus risico op een meer dan een gewone vriendschappelijke klik.

Ik raapte al de moed bijeen, zette mijn verstand efkens op nul, stapte uit mijn auto en belde bij haar aan.  

 

 

De commentaren zijn gesloten.