03-09-07

De opgietsauna.

Om 15u. zouden Els en ik naar de opgietsauna gaan; en wij niet alleen trouwens; ook Sindy zou daar van de partij zijn want gisteren nog vertelde ze me dat ze dat ook zo zalig vond, zo 'n opgietsauna. Eerst nog even mijn eten wat laten zakken in de rustruimte met Els aan mijn zijde en na een klein uurtje is het dan zover: op naar de opgietsauna.

De stress van daarstraks, die waarschijnlijk vooral te wijten was aan de schrik dat Erik me zou herkennen, is volledig verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een heerlijk ontspannen gevoel. Raar eigenlijk dat je plots zo relaxed kan geraken terwijl de man van je minnares vlak in de geburen is en je kan zien. Het is alsof het me ineens allemaal niet meer kan schelen.

In de sauna waar het normaal zo rustig is, heerst nu, enkele minuten vóór de "opgietmeester" met de sessie begint, de klassieke drukte: een dertigtal mensen komt bijna gelijktijdig de sauna binnen en zoekt een plaatsje tussen de anderen in een ruimte die precies altijd te klein is in verhouding met het aantal mensen. Het resultaat is dat iedereen zo dicht op mekaar zit dat je moet opletten om niet op mekaars handdoek te gaan zitten. Altijd een koddig zicht vind ik, als je een opgietsauna passeert en al die volledig naakte mensen zo op mekaar gepakt ziet zitten.

Els en ik gaan naast elkaar op de onderste bankenrij zitten. Rechts van ons, op een bank die haaks staat op onze bank maar wel een stuk hoger, zitten Sindy en Erik. Ik durf amper te kijken maar af en toe werp ik toch een schalkse blik in hun richting. Iemand maakt een grappige opmerking en de brede stralende lach die dan op Sindy haar gezicht verschijnt, doet me weer helemaal wegsmelten.  Ooo wat ben ik gek op die vrouw!

Wanneer het opgieten begint, sluit ik mijn ogen om tenvolle van de heerlijk ruikende etherische oliën te kunnen genieten. En vandaag is het nóg meer genieten dan anders, wetende dat Sindy daar is en dat ze naar me kijkt. Na een tiental minuten is het pauze en tijd voor afkoeling. Er zijn enkele mensen die hun handdoek niet laten liggen voor de tweede sessie omdat het genoeg of zelfs teveel geweest is. Ook nu weer is er iemand die onwel wordt en een tijdje plat op de grond moet gaat liggen om te bekomen van de hitte. Toevallig (ja, het begint eentonig te worden), weer toevallig houden zowel Els als Erik het eveneens voor bekeken en verdwijnen na een doucheke van het toneel. Het is alsof ze "ons" alleen willen laten. Daar staan we dan, Sindy en ik, wachtend tot we opnieuw naar binnen kunnen. Ik kijk haar aan, zij kijkt naar mij; onopvallend wisselen we verliefde blikken uit; niemand die iets vermoedt; niemand die beseft welk groot geheim wij delen ... een zalig gevoel.  

 

De commentaren zijn gesloten.