23-09-07

Ik hou echt van hem.

Omdat Ron last heeft van een tijdelijke "inspiratiedip", vroeg hij me vandaag of ik geen zin had om iets voor het blogje te schrijven; te vertellen hoe ik me voel.....

Ik voel me vandaag eigenlijk zalig. We hebben elkaar gisteren teruggezien en ook al was het niet zo lang dan dat we zouden gewild hebben, we hebben er beiden van genoten. Als we zo samen zijn lijkt alles zo vertrouwd. Het lijkt wel of we elkaar ons ganse leven al kennen. Ik voel perfect aan wat Ron wil, hoe hij gestreeld en verwend wil worden. En hij geniet ervan, dat zie je gewoon aan de blik in zijn ogen. We zijn beiden heel gevoelige mensen die ervan houden iemand te knuffelen en te verwennen. Iets wat we beiden in onze relatie thuis met onze echtgenoten missen. Het is natuurlijk niet altijd gemakkelijk, deze situatie, zeker omdat we ons beiden in ons huwelijk ook niet zo slecht voelen. Maar dat is toch graag zien op een andere manier. Bij Ron voel ik iets wat ik nooit eerder heb gevoeld voor iemand..... zo'n verliefdheid, zo'n verlangen.....

Tot een paar jaar terug had ik daar zeker niet aan toegegeven. Maar toen mijn man Erik me opbiechtte dat hij een relatie had gehad van een jaar, is er iets in mij veranderd. We hebben alles wel uitgepraat en we proberen het beste ervan te maken, maar toch kan ik niet ontkennen dat er iets gekraakt is in mij. Voor Erik is alles terug in orde zoals het nu is, maar sinds ik Ron ken,  besef ik wat ik mijn hele leven heb gemist: iemand waarmee ik uren kan praten, een luisterend oor..... én een fantastische minnaar. Ik hou echt van hem!

Soms vermoed ik wel eens dat Erik 'iets' merkt aan mij; hoe ik de laatste tijd ben veranderd; hoe mijn humeur thuis schommelt, afhankelijk van of ik Ron heb kunnen spreken of zien of al enkele dagen heb moeten missen. Soms wil ik hem ook alles vertellen, maar het lukt me niet. Hij zou er kapot van zijn, maar wel kunnen begrijpen, denk ik. Ik herinner me, dat hij me op het moment dat hij zijn relatie opbiechtte, zei, ik hoop dat jij ook eens verliefd wordt op iemand anders en kan voelen hoe veel pijn het moet doen om te moeten kiezen. Woorden die me toen niet veel zeiden, maar nu des te meer. Ik zou gewoon niet kunnen kiezen! Ik zou er kapot van zijn. Ik hoop dus dat ik nooit voor die keuze word gesteld, wat misschien whishfull thinking is ....
Ik zou Ron nooit meer kunnen missen.

De commentaren zijn gesloten.