23-09-07

Ik hou echt van hem.

Omdat Ron last heeft van een tijdelijke "inspiratiedip", vroeg hij me vandaag of ik geen zin had om iets voor het blogje te schrijven; te vertellen hoe ik me voel.....

Ik voel me vandaag eigenlijk zalig. We hebben elkaar gisteren teruggezien en ook al was het niet zo lang dan dat we zouden gewild hebben, we hebben er beiden van genoten. Als we zo samen zijn lijkt alles zo vertrouwd. Het lijkt wel of we elkaar ons ganse leven al kennen. Ik voel perfect aan wat Ron wil, hoe hij gestreeld en verwend wil worden. En hij geniet ervan, dat zie je gewoon aan de blik in zijn ogen. We zijn beiden heel gevoelige mensen die ervan houden iemand te knuffelen en te verwennen. Iets wat we beiden in onze relatie thuis met onze echtgenoten missen. Het is natuurlijk niet altijd gemakkelijk, deze situatie, zeker omdat we ons beiden in ons huwelijk ook niet zo slecht voelen. Maar dat is toch graag zien op een andere manier. Bij Ron voel ik iets wat ik nooit eerder heb gevoeld voor iemand..... zo'n verliefdheid, zo'n verlangen.....

Tot een paar jaar terug had ik daar zeker niet aan toegegeven. Maar toen mijn man Erik me opbiechtte dat hij een relatie had gehad van een jaar, is er iets in mij veranderd. We hebben alles wel uitgepraat en we proberen het beste ervan te maken, maar toch kan ik niet ontkennen dat er iets gekraakt is in mij. Voor Erik is alles terug in orde zoals het nu is, maar sinds ik Ron ken,  besef ik wat ik mijn hele leven heb gemist: iemand waarmee ik uren kan praten, een luisterend oor..... én een fantastische minnaar. Ik hou echt van hem!

Soms vermoed ik wel eens dat Erik 'iets' merkt aan mij; hoe ik de laatste tijd ben veranderd; hoe mijn humeur thuis schommelt, afhankelijk van of ik Ron heb kunnen spreken of zien of al enkele dagen heb moeten missen. Soms wil ik hem ook alles vertellen, maar het lukt me niet. Hij zou er kapot van zijn, maar wel kunnen begrijpen, denk ik. Ik herinner me, dat hij me op het moment dat hij zijn relatie opbiechtte, zei, ik hoop dat jij ook eens verliefd wordt op iemand anders en kan voelen hoe veel pijn het moet doen om te moeten kiezen. Woorden die me toen niet veel zeiden, maar nu des te meer. Ik zou gewoon niet kunnen kiezen! Ik zou er kapot van zijn. Ik hoop dus dat ik nooit voor die keuze word gesteld, wat misschien whishfull thinking is ....
Ik zou Ron nooit meer kunnen missen.

17-09-07

Het was veel meer dan seks.

Even terug in de tijd.

Na die fameuze vrijpartij in dat veld tijdens de zomer van vorig jaar, was Sindy zich zorgen beginnen maken over het feit dat we geneukt hadden zonder condoom; niet omdat ze schrik had om de één of andere geslachtsziekte op te lopen, want daar was ze wel gerust in, maar wel omdat ze niet zeker meer wist of ik wel gesteriliseerd was of niet. Een tijd geleden hadden we dat onderwerp al wel eens aangesneden en had ik haar verteld dat ik gesteriliseerd was maar nu begon ze toch aan die woorden van toen te twijfelen. Ze had die nacht geen oog dicht gedaan, zei ze, en wat was ze opgelucht toen ik haar de volgende morgen het bevrijdende nieuws vertelde.

De volgende dagen stonden volledig in het teken van onze volgende afspraak. Meer dan ooit had ik de behoefte om eens helemaal alleen te kunnen zijn met haar op een plaats waar we ongestoord konden genieten van elkaar. Ik had Sindy vroeger al eens gevraagd wat ze dacht van een motelletje maar toen heeft ze met een categorieke "nee" geantwoord. Nú, leek het voor mij zo vanzelfsprekend dat dit de volgende stap zou zijn, dat ik het haar opnieuw voorstelde. Ik legde haar uit dat ik ooit een TV-programma had gezien waarin men vertelde dat er zogenaamde love-hotelletjes bestaan die speciaal gemaakt zijn voor zulke koppels als wij en waar je echt in alle discretie kunt naartoe gaan zonder dat je in kontakt komt met bepaalde personen. De drang om alleen te kunnen zijn met mij was bij Sindy blijkbaar zo groot dat ze deze keer niet veel bedenktijd nodig had om bevestigend te antwoorden.

Omdat we ondertussen al zo dikwijls naar datzelfde motelletje geweest zijn, kan ik me nog nauwelijks details herinneren van die eerste keer. Twee dingen zijn me wel bijgebleven: We hebben mekaar geliefkoosd - en ik gebruik bewust niet het woord seks omdat het veel meer was dan seks - op een manier zoals ik het nooit, maar dan ook echt nog nooit, ook niet in het begin van onze relatie, met mijn eigen vrouw gedaan heb.

En wat ik ook nooit nog zal vergeten is die eerste keer dat ik mocht klaarkomen in haar mond; het was niet alleen de eerste keer bij haar maar ook de eerste keer in mijn leven. Ik zoek nu naar de juiste woorden om te beschrijven hoe ik me voelde en wat er allemaal door me heen ging op het moment dat mijn zaad in haar mond schoot, maar ik vind er geen; letterlijk en figuurlijk "onbeschrijflijk" was het.  Het idee alleen al, dat mijn vriendin niet vies is van mijn sperma terwijl mijn eigen vrouw me zelfs niet wil pijpen, maakte me gek. En zo ging de roes, waarin ik al een paar maanden vertoefde, gewoon verder.

10-09-07

"Veel vrouwen zouden op jou vallen."

"Veel vrouwen zouden op jou vallen." zei Sindy me eergisteren, "Maar ik zal maar zwijgen want straks ben ik je kwijt." voegde ze eraan toe.

Ik heb ze onmiddellijk gerust gesteld met de woorden: "Je moet niet ongerust zijn schat; vóór ik jou kende, heb ik altijd naar andere vrouwen verlangd maar die verlangens zijn verdwenen; zelfs al mocht er een veel mooiere vrouw dan jij op me toestappen en me vragen om met haar naar bed te gaan, dan ben ik er bijna zeker van dat ik zou weigeren."

05-09-07

Haar zachte huid tegen de mijne.

We zijn met opvallend minder mensen wanneer we terug naar binnengaan voor de tweede opgietsessie.  Ik ga terug op mijn handdoek zitten maar de stoute zet die Sindy uithaalt, had ik nooit verwacht: Zij neemt haar handdoek weg van de plaats waar zij daarstraks zat en legt hem op de iets hogere bank achter mijn bank maar wel vlak naast mij. Ze zit dus schuin achter mij zodanig dat haar knieen zich naast mijn rechter bovenarm bevinden. Opnieuw een heerlijk gevoel haar zo dicht bij mij te hebben en dan nog zonder dat onze partners erbij zijn!

Bewust maar zo onopvallend mogelijk en heel subtiel maak ik kontakt met haar door mijn arm een beetje naar buiten te bewegen tot tegen haar been. Ik voel haar zachte huid tegen de mijne. Hmmmmmmmmmm, zo zalig. Hoe kan het toch dat zulke kleine eenvoudige dagdagelijkse handelingen als iemand aanraken, zulke overweldigende gevoelens kan teweegbrengen. 

De opgiet is korter dan daarstraks maar veel heviger: Een relatief grote hoeveelheid water vermengd met etherische oliën, wordt op de hete stenen gegoten en de dampen die dan ontstaan, worden met een handdoek in onze richting geblazen. Pppfffffff, wat een hitte; eigenlijk amper te verdragen nu. Ik ben blij wanneer de saunameester zegt dat het gedaan is en ik die heerlijk verkoelende douche kan nemen.

Buiten ligt Els op een ligzetel in het zonnetje, enkele meters voor haar ligt Erik. Ik ga braafjes naast mijn vrouw liggen, Sindy naast haar man. Af en toe draait Sindy zich even om en werpt dan een snelle blik in mijn richting. En dán, het is ondertussen al over vieren, dán staan Erik en Sindy plots recht en verdwijnen ze naar binnen;  ik zal ze vandaag niet meer terugzien omdat ik weet dat ze naar huis gaan.

Hier eindigt een zeer bijzondere dag in mijn leven, een onvoorstelbaar mooie dag vol spannende momenten, onwaarschijnlijk veel toevalligheden en hevig oplaaiende gevoelens voor een vrouw waarvan ik nu wel zeker weet dat ik van haar hou.

03-09-07

De opgietsauna.

Om 15u. zouden Els en ik naar de opgietsauna gaan; en wij niet alleen trouwens; ook Sindy zou daar van de partij zijn want gisteren nog vertelde ze me dat ze dat ook zo zalig vond, zo 'n opgietsauna. Eerst nog even mijn eten wat laten zakken in de rustruimte met Els aan mijn zijde en na een klein uurtje is het dan zover: op naar de opgietsauna.

De stress van daarstraks, die waarschijnlijk vooral te wijten was aan de schrik dat Erik me zou herkennen, is volledig verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een heerlijk ontspannen gevoel. Raar eigenlijk dat je plots zo relaxed kan geraken terwijl de man van je minnares vlak in de geburen is en je kan zien. Het is alsof het me ineens allemaal niet meer kan schelen.

In de sauna waar het normaal zo rustig is, heerst nu, enkele minuten vóór de "opgietmeester" met de sessie begint, de klassieke drukte: een dertigtal mensen komt bijna gelijktijdig de sauna binnen en zoekt een plaatsje tussen de anderen in een ruimte die precies altijd te klein is in verhouding met het aantal mensen. Het resultaat is dat iedereen zo dicht op mekaar zit dat je moet opletten om niet op mekaars handdoek te gaan zitten. Altijd een koddig zicht vind ik, als je een opgietsauna passeert en al die volledig naakte mensen zo op mekaar gepakt ziet zitten.

Els en ik gaan naast elkaar op de onderste bankenrij zitten. Rechts van ons, op een bank die haaks staat op onze bank maar wel een stuk hoger, zitten Sindy en Erik. Ik durf amper te kijken maar af en toe werp ik toch een schalkse blik in hun richting. Iemand maakt een grappige opmerking en de brede stralende lach die dan op Sindy haar gezicht verschijnt, doet me weer helemaal wegsmelten.  Ooo wat ben ik gek op die vrouw!

Wanneer het opgieten begint, sluit ik mijn ogen om tenvolle van de heerlijk ruikende etherische oliën te kunnen genieten. En vandaag is het nóg meer genieten dan anders, wetende dat Sindy daar is en dat ze naar me kijkt. Na een tiental minuten is het pauze en tijd voor afkoeling. Er zijn enkele mensen die hun handdoek niet laten liggen voor de tweede sessie omdat het genoeg of zelfs teveel geweest is. Ook nu weer is er iemand die onwel wordt en een tijdje plat op de grond moet gaat liggen om te bekomen van de hitte. Toevallig (ja, het begint eentonig te worden), weer toevallig houden zowel Els als Erik het eveneens voor bekeken en verdwijnen na een doucheke van het toneel. Het is alsof ze "ons" alleen willen laten. Daar staan we dan, Sindy en ik, wachtend tot we opnieuw naar binnen kunnen. Ik kijk haar aan, zij kijkt naar mij; onopvallend wisselen we verliefde blikken uit; niemand die iets vermoedt; niemand die beseft welk groot geheim wij delen ... een zalig gevoel.