09-11-08

Ik zie haar ... wat een opluchting!

Wanneer ik bij één van de drankverdeelpunten aankom, zie ik daar geweldig veel mensen tegen mekaar geplakt staan. Ik realiseer mij dat het onbegonnen werk is om in die mensenmassa Sindy proberen te vinden maar ik realiseer me ook dat deze situatie wel ideaal was geweest voor ons, om ons tussen die massa te wringen. Na enkele minuten wat rondgekeken te hebben, houd ik het voor bekeken en ga ik terug naar mijn plaats. Daar zie ik nog steeds geen Sindy. Pffff .... echt moedeloos word ik ervan. Dit kan nu toch niet waar zijn dat ik hier straks naar huis zal gaan zonder ook maar één glimp van mijn schatje opgevangen te hebben.

Net op het moment dat ik op het punt sta van naar beneden te gaan kijken, naar die bewuste rij waar Sindy zou moeten zitten, zie ik haar ... pppfffffffff ... een diepe zucht .... wat een opluchting. En nu begrijp ik onmiddellijk waarom het zo moeilijk was om haar te herkennen. Haar kapsel is een stuk donkerder dan normaal. Ze had wel gezegd dat ze nog naar de kapper ging maar niet dat de kleur van haar haar veranderd was. En ze draagt een broek, geen rok Knipogen. Ik weet niet of ze mij al heeft gezien. Ze gaat naar beneden, terug naar haar plaats. Oei, verder naar beneden dan ik gedacht had. Stom. Verdomme toch, ik ben kwaad op mezelf maar toch ook heel blij. Ik blijf rechtstaan zodat ze me goed zou kunnen zien. Allé schat, kijk naar boven, kijk naar boven alstublieft. Ja, ze kijkt, ze kijkt naar mij, ze ziet me. Ik blijf haar aanstaren zodat ze weet dat ik haar zeker gezien heb. Wat nu. Els is juist even naar het toilet maar ik kan niet weg want ik moet op haar handtas passen, shit. Misschien werkt Sindy's vrouwelijke intuitie wel en beseft ze dat ik niet weg kan. Ik blijf rechtstaan en zie dat ze iets uit haar portemonnee pakt. Ze zal ook wel een smoesje moeten verzinnen tegen haar vriendin om voor de tweede keer van haar zitplaats weg te kunnen. Ja ja, ze komt, ze komt naar boven. Wat moet ik doen, waar blijft Els. Mijn brein werkt op volle toeren. Denk na Ron. Ik kan onmogelijk weg zonder die handtas en met die handtas evenmin. Sindy verdwijnt uit mijn zicht in één van de gangen rond het sportpaleis. Lang mag het niet meer duren want dat komt Sindy terug. 

Daar is ze, daar is Els. Ppffff ... Dit is mijn kans. Het is nu of nooit, maar hoe. Mijn verstand aarzelt geen seconde en zegt "Ik ga nog eens rap even naar het toilet hè Els." En weg ben ik. En geen 5 seconden te vroeg want net op het moment dat ik die gang opwandel, bots ik bijna letterlijk tegen Sindy, die al op de terugweg was. Ik pak haar arm beet en mompel "draai terug". Ik hoop dat Els niks gezien heeft. Enkele tellen later staan we daar dan allebei in die gang met hier en daar slechts enkele mensen. Ik ben zenuwachtig, vanzelfsprekend, maar toch voel ik me plots ontzettend goed in mijn vel en heb ik het gevoel dat ik de situatie onder controle heb. En terwijl we elkaar glimlachend in de ogen kijken, gebeurt er iets waarvan we beiden achteraf dachten dat we het misschien gedroomd hadden: we komen dichter bij elkaar en in het midden van die gang en in het zicht van al die mensen geven wij mekaar spontaan een kusje op de mond alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik kan niet beschrijven hoe gelukkig ik me voel. Komt het doordat ik haar al enkel weken niet meer gezien heb? Of is het te wijten aan het feit dat ik Sindy dan uiteindelijk toch nog gevonden heb? Ik weet het niet. Maar nu ik hier samen met haar ben, voel ik mij de gelukkigste man ter wereld. Het gevoel dat me overvalt, is het gevoel dat ik ook had toen ik een hele tijd geleden even met haar alleen was in die stoomdouche. Deze vrouw hoort bij mij. Ik hoor bij haar. Ik zie deze vrouw echt graag. Het klopt niet dat wij elkaar hier in het geheim maar even kunnen zien. Wij horen bij elkaar te zijn, altijd, elke dag en elke nacht.

We bewegen een beetje zenuwachtig naast mekaar uit schrik dat mensen ons zouden zien, maar toch kunnen we enkele woorden uitwisselen, en even laat ik mijn hand langs haar bil glijden. Hmmmmmm, zalig. Ik heb er wel van gedroomd maar had eerlijk gezegd nooit verwacht dat we zelfs iets tegen mekaar zouden kunnen zeggen vandaag, laat staan mekaar kunnen kussen. Mijn geluk kan niet op. En er is meer, er is bij mij van seksuele opwinding totaal geen sprake en daar ben ik blij om. Ik heb niet de behoefte om te voelen of ze een slipje aanheeft, ik heb ook niet de behoefte om in haar kruis te tasten en haar natte kutje te voelen. Het enige wat ik voel is pure liefde. 

Sindy raakt me nog even aan, zegt dat ik er heel knap uitzie en verdwijnt dan terug in de zaal. Even later doe ik hetzelfde en ga braafjes terug naast mijn vrouw zitten. Ik hoop dat ze het niet aan mijn ogen gezien heeft, hoe overgelukkig ik wel ben. Even komt er een schuldgevoel in mij op, ze moest eens weten ... Maar het verdwijnt even snel als het gekomen is. De pauze is gedaan. Nu ga ik pas voor de volle 100 procent kunnen genieten van het muziekspektakel en onze favorieten de "Simple Minds" moeten nog komen. Wat kan het leven toch mooi zijn ...          

Commentaren

Ron,

mooi, héél mooi, prachtig geschreven, ontroerend...was het wachten waard

dank je om dit met ons te willen delen...

Gepost door: anneke | 09-11-08

schatteke, ik heb het ook pas gelezen. Mijn dag kan niet meer stuk. Wat zie ik jou toch graag.
je lieveke

Gepost door: sindy | 10-11-08

zo hemels! zo lief! en zo herkenbaar...
al was het bij mij niet in het sportpaleis en al lagen ons kaarten helemaal anders geschud (toen ik hem terugzag had hij 'afgebroken' wat we nog maar goed en wel gesstart waren)
idd ron, bedankt om je gevoelens zo eerlijk en oprecht te beschrijven.
ondanks het feit dat ik veel verdriet heb omwille van 'mijn situatie', geniet ik met volle teugen van jullie levensverhaal, keer op keer!

Gepost door: an | 10-11-08

Bedankt Anneke en An en Sindy natuurlijk ;-)voor jullie deugddoende reacties. Zulke reacties blijven mij de energie geven om telkens weer toch wel veel tijd te steken in het schrijven van die stukjes.

Gepost door: Ron | 11-11-08

mooi verhaal. hoe gaat het nu met jullie?

Gepost door: Escort Amsterdam | 01-10-14

De commentaren zijn gesloten.