26-12-09

Mijn winnende lotje.

Zeer langzaam liet ik mijn harde penis in haar warme vochtige kut glijden tot ik niet verder meer kon en liet hem daar onbeweeglijk diep in haar zitten. Ze kreunde zachtjes. Ik wist dat ze meer wou maar ik kan zó genieten van dat heel bijzondere gevoel van dat opspannen van die bekkembodemspieren rond dat nauwe kutje. Ik ervaar dit gevoel nooit bij mijn vrouw, ook niet als ze klaarkomt. Bij Sindy is het alsof haar kut mijn paal stevig vastpakt over heel zijn lengte en hem afknijpt aan de basis zodat er geen bloed meer terug kan. Die omklemming kan zij minuten aan een stuk volhouden. Ik denk zelfs dat ze er niets speciaals voor moet doen en dat het vanzelf gaat. Het is zalig om op die manier onbeweeglijk op en in haar te blijven liggen terwijl je de indruk hebt dat je met een super-erectie zit die maar niet mindert.

Na een tijdje intensief genoten te hebben van Sindy's strakke kut, bewoog ik langzaam mijn bekken terug weg van haar tot mijn eikel net niet volledig uit haar gaatje floepte. Vervolgens liet ik met kleine subtiele pompbewegingen de dikke gladde kop van mijn lustorgaan net in en net uit haar naar meer smachtende kutgaatje gaan zodat ook haar opgezwollen schaamlippen volop gestimuleerd werden. Terzelfdertijd bleef ik Sindy aankijken en haar kusjes en likjes geven over heel haar gezicht. Ik zag dat ze genoot, ik voelde en hoorde dat ze genoot. Maar ook ikzelf genoot met volle teugen. Haar kunnen zien genieten maakte mijn genot nog een stuk intenser. 

Wat een vrouw toch! Hoe dikwijls moet ik dat niet denken als ik zo met haar aan het vrijen ben. Van alles wat ik bij haar doe, geniet ze. Altijd zie ik die verlangende ogen. Altijd is er dat verlangende lichaam dat boekdelen spreekt. Nooit zegt ze dat ik iets niet goed doe. Nooit zegt ze dat het genoeg geweest is nu, tenzij op die momenten dat ze juist klaargekomen is en haar clitje tijdelijk wat overgevoelig geworden is. Zelden of nooit hoor je ze klagen dat ik haar ergens pijn doe, ondanks het feit dat ik er zeker van ben dat dat wel eens gebeurt op de één of andere manier. Ik weet het, ik mag niet vergelijken maar ik doe niks anders dan vergelijken, ik kan niet anders dan vergelijken. Hoe lang is het niet geleden dat ik mijn vrouw nog in de ogen gekeken heb als ik op haar lag. Hoe lang is het niet geleden dat ik Els gekust heb terwijl ik haar neukte. Ik weet het niet, ik weet het echt niet.

Wat er tussen Sindy en mij gebeurt als we samenzijn zoals de laatste keer, is veel meer dan seks. Eigenlijk is het pure magie. Het is onwaarschijnlijk, het is onwezenlijk. Het is niet alleen de liefde tussen ons die het zo bijzonder maakt. Het is nog meer dan dat. Het is iets unieks, iets dat alleen tussen mij en haar kan. Ik heb me eerlijk gezegd al dikwijls afgevraagd of ik dit op deze manier ook bij een andere vrouw zou kunnen ervaren. Velen zullen waarschijnlijk zeggen dat het evengoed bij een andere partner zo zou kunnen zijn en zelfs nog beter maar ik heb er toch serieus mijn twijfels bij. Het voelt nog steeds aan of ik met Sindy het grote lot gewonnen heb. Ik ben een zeer realistisch iemand en ook iemand die in niks gelooft, ook niet in de één of andere "bestemming" of zo en ik ben er ook zeker van dat ik nooit of te nimmer het grote lot zou kunnen winnen, hoe lang en hoe dikwijls ik het ook zou proberen, gewoonweg omdat de kans daartoe haast onbestaande is. En toch vind ik dat Sindy mijn winnende lotje is ... raar hè! ...   

 

Commentaren

Mooi en opwindend geschreven Ron, de mooie ondertoon van de hernieuwde liefde die je voor Sindy voelt is duidelijk merkbaar, en ik denk dat dit inderdaad iets is wat je niet zomaar gemakkelijk bij een andere vrouw kan ervaren. Misschien wel voor even door de nieuwe en opgebouwde spanning die dat met zich meebrengt, maar toch niet blijvend. Als ik vrij met mijn vriendje voelt het net zo uitzonderlijk, uniek, alles past, alles vindt zijn weg automatisch. Waar ik thuis al lang zou geroepen hebben “auw dat doet zeer”, lijkt het met hem steeds weer een pure oase van genot!

Maar ook nu met deze dagen mis ik hem zo heel erg. Thuis loopt het van geen kanten en ook hier groeit de behoefte om alles op tafel te leggen. Vakantie, Kerst, goede voornemens, alles voelt zo dubbel en het enige wat ik zou willen is dit alles met hém te kunnen delen. Ik probeer op deze momenten te genieten van alles wat we al meegemaakt hebben en droom van al het moois dat ons nog te wachten staat. Toch blijft het een gemis niet te kunnen zijn bij diegene van wie je gewoon zielsveel houdt. Elke dag zonder hem voelt als een verloren dag. Ik probeer een evenwicht te bewaren tussen hem de nodige rust geven en tijd voor zijn gezin, zonder in negatieve gevoelens te verdwalen. Ik weet dat hij aan me denkt, en dat ik bij hem ben in de vele kleine dingen die we delen, maar toch blijft het moeilijk.

Ik geloof wel in een “bestemming” Ron en geloof ook dat we uiteindelijk terecht komen bij de man/vrouw die voor ons bedoeld is, hoe moeilijk de weg daarheen misschien ook moge zijn, hoeveel lastige keuzes ook moeten gemaakt worden, en hoeveel mensen daardoor ook verdriet aangedaan worden. Niemand heeft toch “het geluk” gevonden als je moet leven met een man/vrouw die je feitelijk hele dagen bedriegt? Wie zijn wij dan te denken dat wij hun dat “geluk” niet willen ontnemen? Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders en kan zo genieten van de liefde die mijn vader “op zijn oude dag” nog mag ervaren. Moge 2010 een jaar zijn waarin velen onder ons de moed vinden om voluit te gaan voor wat ons hart ons influistert, en mogen we volgende Kerst met heel veel liefde en zonder dat vreselijke gemis de pakjes kunnen openmaken. Dat is mijn vroege nieuwjaarswens voor jullie en mezelf!!

Kus x
Marie

Gepost door: Marie | 27-12-09

Heel mooi geformuleerd Marie. Ik heb juist met Ron ff gebabbeld en had je reaktie nog niet gelezen....willen dit toch wel niet de woorden zijn die ik aan hem vertelde :)
We voelen ons ook beiden heel emotioneel en ik voel dat er het komende jaar wel iets te gebeuren valt want zo kan het niet verder. Ik hoop echt dat ik de moed vind om open kaart te spelen tov de kinderen vooral.
kusjes sindy

Gepost door: sindy | 28-12-09

Indien julie dat in 2010 echt zouden doen Sindy, dan denk ik dat jullie voor velen hier een hoop zouden zijn.
Het is ook de periode waarbij zo'n gedachten door het hoofd spelen...

Gepost door: sheila | 28-12-09

Inderdaad...

En Marie had het niet beter kunnen verwoorden.

Gepost door: Stijn | 29-12-09

De commentaren zijn gesloten.