13-02-10

Valentijn: Wat een circus! (herhaling)

Na de "warme truiendag" gisteren, morgen dus "Valentijnsdag". Ik wou er eerst niks over zeggen maar ik doe het dan toch maar. Deze keer maak ik het mezelf wel heel gemakkelijk door het blogstukje van 14 februari 2008 te herhalen omdat het weergeeft wat ik er ook dit jaar nog over denk. En zijn herhalingen niet in tegenwoordig? Knipogen

Jongens, wat een commercieel circus is me dat tegenwoordig, dat opgeblazen gedoe rond Valentijnsdag. Ik denk elk jaar, nu kan het niet erger meer maar zoals het er dit jaar aan toe gaat, zo heb ik het nog nooit meegemaakt. Het lijkt hier in Vlaanderen wel een soort "prinsjesdag", met dat verschil dat het geen oranje vlaggetjes zijn maar rode hartjes. Zelfs verkeerslichten worden niet meer gespaard. Niets is er nog van dat originele intieme feest van vroeger voor de "echt" verliefde koppeltjes overgebleven. Het lijkt wel of iedereen iets "moet" kopen voor zijn partner (en/of aanverwanten) of er nu liefde mee gepaard gaat of niet.  Ik heb medelijden met de mensen die in deze dagen en vooral dan vandaag lang in hun auto moeten zitten en niets anders kunnen doen dan naar de radio luisteren; echt om onozel van te worden.

Toen ik gisteren op het nieuws hoorde dat het vandaag superdruk zou worden in de "Rendez-vous" hotelletjes en dat ook de privé-detectives overuren zouden moeten kloppen, was ik al blij dat Sindy en ik vandaag geen kans hadden om naar ons motelletje te gaan.

Valentijn, valentijn, valentijn .... wat ben ik blij dat ik zeer spoedig dat woord weer een klein jaar niet meer te horen zal krijgen.  

Commentaren

Zucht.............


ik ook.

Gepost door: Anne | 13-02-10

Waarom wij niet gewoon voor elkaar kiezen Bieke?
Omdat er nog andere dingen in ons leven belangrijk zijn zoals in deze blog al tot treurens toe beschreven is, niet alleen door Sindy en mij trouwens maar ook door andere bloglezers. Dus ik zou zeggen, lees deze blog en ook de reacties eens door.

Gepost door: Ron | 14-02-10

En toch... Ik ben weer beginnen nadenken en heb slecht geslapen. We zijn toch onze partners niet waard, zij doen alles voor ons en wat doen wij... :-(

Gepost door: Sheila | 15-02-10

Sheila :

Het gevoel dat jij nu hebt is het gevoel dat ik me wil inbeelden (en die mij uiteindelijk tegen houdt een misstap te zetten)... dat moet verschrikkelijk zijn dat schuldgevoel.


Wil dat dan ook niet zeggen dat je je huidige partner nog lief hebt ?

Gepost door: Brosske | 15-02-10

Ik dacht dat ik er vanaf was maar op de radio vandaag toch nog steeds dat gezever over valentijn!

Gepost door: Ron | 15-02-10

Schat, ge zijt er weer vanaf voor een jaartje:)

Gepost door: SINDY | 16-02-10

een minnaar in mijn leven, ik zou het nooit meer willen meemaken, echt niet!
Het heeft me voor een stuk kapot gemaakt, ben er nu overheen maar toch...

Ik heb nu een relatie, waarvan de vrouw hem had bedrogen met zijn beste vriend en echt, dit laat littekens na hoor!Je hoort dan eens de andere kant van het verhaal...

Ik wil niemand een vinger wijzen, alleen maar duidelijk maken dat het niet meer voor mij is!

Ik heb mijn lesje geleerd

Sanneke

Gepost door: sanne | 16-02-10

Moeilijk Als je eenmaal bent bedrogen laat dat littekens na, littekens waarbij je niet nadenkt als je zelf bedriegt.
Ik wens het niemand toe.

Gepost door: Rose | 16-02-10

Voel me rot...Het zit er serieus tegen bij mijn minnaar thuis en ik was blij.
Gelukkig heb ik mijn verstand gebruikt en een luisterend oor voor hem geweest, hem advies gegeven om het thuis terug recht te trekken, hem aangespoord om te praten, dat hij voor zijn huwelijk moet vechten enz.
Daarjuist een bericht dat ze het hebben uitgepraat en dat het terug wel goed zit, en ik: ik voel mij triest...
ik begrijp mezelf niet: verstandelijk help ik hem, gevoelsmatig zou ik hem willen zeggen "Ga bij haar weg, kunnen wij een leven opbouwen."

Ach, hij wilt met mij geen leven opbouwen dat wilt hij met zijn vrouw, met haar wilt hij oud worden, mij ziet hij ook gewoon graag en ik moet tevreden zijn met de gestolen momenten die hij mij geeft.
Ben ik dan zo slecht dat ik het hem niet gun dat hij thuis gelukkig is? Ben ik zo slecht omdat ik hem gelukkig wil maken? Ik leef met een man die ik niet graag zie, ik verdien mss niet beter.

Gepost door: fien | 17-02-10

Dag Fien Het lijkt erop dat jouw emoties en verstand een serieus gevecht houden met elkaar. Het ene voelt niet goed maar het andere bezorgt je ook geen echte voldoening.

Volgens mij werkt het volgende goed als je sterk twijfelt of je goed bezig bent ten opzichte van iemand anders: stel je in de plaats van de ander. Probeer je voor te stellen dat je in die ander zijn (of haar) schoenen staat zijn gevoelens ervaart. Voelt het goed? Voelt het oprecht oké op ALLE vlakken? Of doet het dat niet? Aan de hand daarvan kan een mens ziften en aan de hand daarvan oplossingen zoeken voor de problemen die je dwars zitten.

Groetjes

Gepost door: Paulien | 18-02-10

Ja, het is nu een enorme strijd tussen mijn gevoelens en mijn verstand.
Mij in iemand anders zijn plaats stellen doe ik constant omdat je inderdaad dan weet of je goed bezig bent ten opzichte van die persoon. Maar ben ik goed bezig voor mezelf? De ene moment heeft mijn verstand de bovenhand, de andere moment mijn hart en zo kom ik soms vast te zitten, niet weten wat te doen, niet weten wat ik eigenlijk wel wil.

Gepost door: fien | 18-02-10

Mijn eigen verstand en gevoelens voeren steeds weer een gevecht
Telkens zo diep daar van binnen
Een gevecht voor mij zo vermoeiend
Valt dit voor mij echt te winnen ?

Mijn gevoel zegt : ja
dan zegt mijn verstand weer:nee
Mijn gevoel roept keihard:rot op!
En mijn verstand denkt:neem mij toch alsjeblieft mee

Zo gaat het gevecht tussen die twee maar door
Nooit lijken ze het eens te zijn
Ze botsen tekens weer
Veroorzaken diep in mij veel verdriet en pijn

Hopelijk worden die twee het ooit eens
En kunnen ze samen gaan
Dan krijg ik eindelijk weer mijn rust
En kan ik weer met frisse moed in het leven gaan staan

Gepost door: fien | 18-02-10

Hey Fien,
kan me best inbeelden hoe je je voelt.
Het ene moment voel je zo goed ....en op een ander weet je niet meer wat te doen.
Deze morgen had ik een afspraakje met Ron. Het voelde weer super, genietend van elkaar, knuffelend, zonder veel woorden...we horen bij elkaar denk ik dan.
Op de terugweg het nieuwste liedje van Clouseau (ben eigenlijk wel niet zo'n fan van hen:))....de tranen prikten in mijn ogen.
De tekst ging over een man die pas voor 'haar' kon kiezen wanneer zijn vrouw hem zou loslaten.
Het zou zo over ons kunnen gaan. Misschien heeft Ron het ook gehoord ...

Gepost door: sindy | 18-02-10

Dag Sindy,

En dan is het goed dat we deze blog hebben en we kunnen lezen dat we niet alleen zijn met zulke gevoelens. We het hier kunnen afschrijven en moed bij elkaar kunnen vinden.

Groetjes en knuffel

Gepost door: fien | 18-02-10

Fien, ik kan me ook zo goed terugvinden in jouw verhaal en jouw gedichtje.
Mijn vriend is momenteel op reis met zijn vrouw. Voor hij vertrok, hebben we nog diepe gesprekken gehad. Het was zo intens en we hadden beiden het gevoel dat we bij elkaar hoorden. Hij zei dat hij verder en verder van zijn vrouw aan het weggroeien was. Ik gaf hem met mijn verstand nog de raad om eens tijd voor haar te maken. Nu is hij met haar vertrokken, ik hoop dat hij zich amuseert maar toch is er een klein tikkeltje in mij dat zo hoopt dat hij niet terug dicht naar zijn vrouw zal toegroeien nu ze eindelijk eens dag en nacht samen zullen zijn en weer tijd zullen nemen voor elkaar. Egoïstisch van mij maar ik kan er niets aan doen dat ik me zo voel.
Ik had deze week nog schuldgevoelens tov mijn man en ook tov zijn vrouw. Maar uiteindelijk is zij wel degene die nu met haar knappe man aan haar zijde van de zon ligt te genieten in exotischere oorden.
Dat hij maar vlug terug is. Slecht hé van mij ;-)

Gepost door: Sheila | 18-02-10

Sheila, ik denk zeker niet dat wij 'slechte' mensen zijn.
We houden gewoon van iemand en hebben het beste met hem voor.

Gepost door: sindy | 18-02-10

Als iedereen die gevoelens ontwikkelt voor iemand anders dan zijn officiële partner een slechte mens zou zijn, dan ziet het er niet goed uit voor de mensheid. Liefhebben is geen kenmerk van slecht zijn, integendeel.

De strijd tussen gevoel en verstand die hier aan bod komt, is haast 'klassiek' te noemen. Je kan proberen om er mee te leven of je kan proberen om die strijd te strijden tot er een overwinning volgt voor een van beide partijen. Een overwinning gaat echter altijd gepaard met een verlies voor de andere partij, en dat doet pijn.

Wil je dat wel? Moet een groeiende liefde per definitie een bestaande liefde (die wellicht al wat onder de sleur lijdt) kapot maken? De meeste problemen ontstaan door de drang naar exclusiviteit : het zogenaamde 'kiezen' voor een van de twee. In sommige van mijn vroegere reacties heb ik hierover al enkele keren het resultaat van mijn denkwerk over deze problematiek geventileerd.

Het zal niet voor iedereen evident zijn, maar in veel mensenharten zijn echt wel twee kamertjes. Krijg je die polyamoureuze toestanden 'thuis' niet verkocht, dan is een geheime relatie dikwijls niet zo'n 'slechte' oplossing. Je moet je partner verwennen, maar ook jouw eigen gevoelsleven moet goed zitten om je fijn in je vel te kunnen voelen. En als jij dat gevoel kan verdelen over twee personen, is dat op zich prima verdedigbaar. Zorg alleen dat je niemand kwetst, ook al gaat dat gepaard met een verborgen kantje van jou.

Gepost door: jaak | 22-02-10

De commentaren zijn gesloten.