08-03-10

De omgekeerde wereld.

Zondagmorgend, een helder blauwe lucht, de eerste zonnestralen vielen onze woning al binnen. Het beloofde een prachtige lentedag te worden maar het was koud buiten, heel koud. De thermometer gaf enkele graden onder nul aan en aan de bomen te zien, waaide er een stevige wind uit noordelijke richtingen. Ik was nog aan het ontbijten terwijl Els met de strijk bezig was. Ze had haar pyama nog aan en stond met haar rug naar mij gericht zodat ik zicht had op haar blote benen en billen en het onderste stukje van haar slipje dat nog net onder het nachtkleedje tevoorschijn kwam. Ik had recht kunnen staan en mijn lichaam tegen het hare kunnen vleien. Ik had kunnen toegeven aan die lichte seksuele prikkeling die ik voelde. Ik had mijn armen rond haar lende kunnen slaan en haar borsten kunnen vastpakken. Ja, tien jaar geleden zou ik dat misschien gedaan hebben maar nu was er geen haar op mijn hoofd dat daaraan dacht. Hoe sexy haar lichaam ook is en hoe verleidelijk ze daar ook stond, het is alsof ik ergens een knopje heb dat ik gewoon kan afzetten.

Terwijl ik naar Els keek, dwaalden mijn gedachten af naar Sindy. Ik beelde me in hoe het zou zijn als zíj daar stond te strijken als we zouden samenwonen. Ik ben er zeker van dat ze stiekem zou verlangen dat ik mijn ontbijt onderbrak voor haar. Ze zou het weten dat ik naar haar aan het kijken was. Ze zou erop inspelen en bijvoorbeeld een sexy ponnetje dragen dat zo kort is dat ik een gedeelte van haar poep zou kunnen zien. O ja, ze zou vast en zeker ook af en toe bewust haar slip uitlaten. Ze zou me zodanig plagen en verleiden dat ik niet anders kon dan haar ter plaatse te verkrachten ;-). 

Nog steeds naar Els kijkende, liet ik mijn fantasie de vrije loop. Ik zag me al achter Sindy staan terwijl ik haar pyama een beetje optilde zodat ik die prachtige volle sexy kont van haar kon bewonderen. Ik zou mijn handen onder haar pyama laten glijden en met haar borsten en tepels spelen. Met mijn tong in haar mond, met één hand aan haar clit en met de andere hand aan haar boezem zou ik haar langs achter neuken terwijl zij licht voorovergebogen op de strijktafel leunde. Als ze dan bijna haar hoogtepunt bereikte, zou ik mijn penis uit haar natte kut halen en hem zeer langzaam in haar strakke poepgaatje persen totdat heel mijn paal in haar kont verdween, zodat ze kon klaarkomen terwijl ze mijn ballen tegen haar kut voelde. Pppfffff, wat een omgekeerde wereld zou het toch zijn! 

Zaterdagavond hebben we hier thuis een feestje gehad met de familie langs Els kant. Wat heb ik ze toen gemist, mijn schatje! Terwijl Els naast mij zat, dwaalden mijn gedachten regelmatig af naar Sindy. Ik zag haar al naast me zitten en vroeg me af hoe het zou zijn zo samen met haar aan de familietafel. Met haar mooie en sexy decolleté zou ze wel een beetje afsteken tegen de andere dames aan de tafel omdat die meestal vrij sober en 'braaf' gekleed zijn. Ik zag hoe mijn zoon zijn arm om zijn lief sloeg en haar al lachend met een verliefde blik aankeek. Zo zou het met Sindy waarschijnlijk ook zijn. Ik zou het niet kunnen laten van mijn liefde voor haar te laten zien. Ik zou haar ook omhelzen, haar handje vasthouden en haar regelmatig een kusje geven. Ik zou de ganse avond stralen en genieten van haar zachte stem en haar brede glimlach. Ze zou zeker een meerwaarde betekenen voor de rest van het gezelschap. Maar ik besefte ook dat het nooit zo zou kunnen zijn, want mochten wij ooit samenleven, dan zouden wij hoogstwaarschijnlijk geen kontakt meer hebben met de familie van mijn vrouw. Zucht ...       

Commentaren

Het strijken lijkt mij ineens veel leuker:)

Gepost door: .Sindy | 08-03-10

Maar hoor ineens dat het vrouwendag is vandaag!
Wat denk je ervan om zelf eens de strijk te doen schat.....mag in een sexy boxershortje:)
Misschien verras ik je dan ook wel eens...

Gepost door: .Sindy | 08-03-10

Ik weet dat het niet makkelijk is als er kinderen mee betrokken zijn, ik heb er ook twee hé. Soms moet je knopen durven doorhakken, vooruitkijken op het leven. zij is niet gelukkig thuis en ik nu ook niet meer. Omdat ik haar zo graag zie begin ik mijn vrouw meer en meer te negeren, we leven naast elkaar en de spanning is te voelen. Misschien moet ik wel eerst de stap zetten om weg te gaan bij mijn vrouw... maar dan nog ben ik niet zeker dat ze mij volgd. Jullie weten waarschijnlijk ook wel hoe moeielijk het soms is en toch denk ik dan bij mezelf "we leven maar één keer waarom niet gelukkig samen zijn" Ik heb haar juist gehoord en haar dochtertje ligt in het ziekenhuis, ongeval op school, wat zou ik zo graag bij hun zijn. Dit is een mooie blog, tof dat er zoiets is wetend dat er nog mensen zijn die een geheime relatie hebben. Het ergste is dat je er met niemand over kan spreken je bent helemaal alleen met je gedachten.

Gepost door: Hans | 08-03-10

Ja Hans, waar je met niemand kan over spreken, dat is hier dus wel bespreekbaar. En er zijn nogal wat mensen in zo'n vergelijkbare situatie. Dat geeft toch een beetje het gevoel dat je niet alleen staat, neem ik aan.

Gepost door: jaak | 08-03-10

Vertel eens schat, hoe jij me dan misschien zou verrassen, als ik achter de strijktafel zou staan ...

Gepost door: Ron | 08-03-10

Het is nu allemaal spannender met Sindy omdat je elkaar maar af en toe ziet en daarnaar uitkijkt. Moesten jullie 20 jaar getrouwd zijn, zou de sleur er mss ook al inzitten en zouden jullie elkaar ook niet meer zo verrassen aan de strijktafel.

Gepost door: natje | 09-03-10

Natje,
Wat wil je zeggen, dat als mijn vrouw zo moest zijn als Sindy, dat ik haar niet meer zou verrassen aan de strijktafel? Daar zou je wel eens van kunnen verschieten ook al kennen we mekaar al meer dan 30 jaar!
Maar binnen 20 jaar ben ik een oude man en of ik dan nog achter de strijktafel zal gaan (kunnen) staan, dat is wat anders ;-)

Gepost door: Ron | 09-03-10

Welkom op de blog Hans.
Gooi er alles maar uit wat je kwijt wil. En jouw vriendin mag natuurlijk ook reageren.
Nog veel lees- (en schrijf-)plezier!

Gepost door: Ron | 09-03-10

Ik weet wat natje wil zeggen.
Er zijn toch weinig relaties waar het vuur nog echt brandend is na 20 jaar huwelijk, in de meeste zit er toch sleur. Met een minnaar/minnares is dat anders omdat je elkaar niet dag in dag uit ziet. Op een minnaar blijf je altijd verliefd want elke date blijft een uitdaging.
Die fantasie die je daar beschrijft (dat je met Sindy verliefd aan de familietafel zou zitten), met zo'n gedachten zit ik ook altijd op familiefeestjes. Maar ik vraag me af of dat na 30 jaar nog altijd zo zou zijn, moesten we samenleven. Zoiets klinkt toch fantastisch.

Gepost door: Sheila | 09-03-10

Moest jij achter de strijktafel staan, wat ik eerlijk gezegd niet direkt zie gebeuren:), dan zou ik in mijn kort zijden nachtkleedje voor je gaan zitten. Mijn beentjes licht gespreid zodat je af en toe een glimp zou kunnen opvangen van mijn poesje. Plagend zou ik het af en toe strelen ....het zou lekker nat worden:)wees maar zeker.
Wedden dat je geen zin zou hebben om verder te doen met de strijk!

Gepost door: .Sindy | 09-03-10

oeoe Sindy, it's getting hot in here...
Ja wadde Ron ;-)

Gepost door: mimi | 09-03-10

Ik denk er ook veel aan hoe het zou zijn als ik met mijn vriendin verder zou gaan. Vragen zoals: komt er ook geen sleur in die relatie na een tijdje zoals natje beschrijft, maar ik ga ervanuit dat je daaraan moet werken elke dag opnieuw dingen samen doen. Hoe groeien twee mensen eigenlijk uit elkaar? Waar gaat het fout?
Misschien zijn we gewoon allemaal te vroeg eraan begonnen aan een relatie en zijn we nu op een punt dat we iemand beter kunnen inschatten welke raakpunten we hebben. In de toekomst kan spijtig genoeg niemand kijken maar ik weet dat ik het zou aandurven de stap te zetten om met mijn vriendin verder te gaan.
Ook ik ben constant aan haar aan het denken en haar in thuis situaties er bij aan het fantaseren zoals Ron. Tijd brengt raad zeker.

Gepost door: Hans | 09-03-10

Ron aan de strijk... Het is goed geprobeerd van Sindy.

Mocht ik nu fantaseren over mijn vrouw of mijn vriendin aan de strijktafel...het laatste wat ik zou 'pakken' is toch wel dat strijkijzer hoor :-)

Gepost door: jaak | 09-03-10

als mijn man of vriend aan de strijkstafel zou staan zou ik zeggen "lekker schatje doe zo voort , lekker geil je bezig te zien , zou hem pas uitdagen als ik zie da er enkel nog maar wat zakdoekjes inliggen, anders kan je achteraf nog zelf je strijk doen , het aangename aan het nuttige koppelen.

Gepost door: ikke | 10-03-10

Van zodra we samenwonen, zullen we het eens uittesten hè schat. Ik wil er zelfs een spelletje van maken: om ter langst blijven strijken terwijl de ene de andere probeert te verleiden; wat denk je daarvan? Alhoewel ... ik denk dat ik daar al op voorhand de uitslag van weet :-).
En je gaat me natuurlijk wel eerst moeten leren strijken hè!

Gepost door: Ron | 10-03-10

Hans, zoals zovele hier zit ik in hetzelfde schuitje. We kunnen jammer genoeg niet in de toekomst kijken maar je hebt een punt, we hebben nu meer levenservaring, mensenkennis dan 10-20 jaar geleden toen we onze "levens"partner kozen. Eigenlijk vind ik dat na een tijd samenleven (ongeveer 10 jaar) de relatie door beide partijen moet kunnen evalueren en een beslissing mag genomen worden of we er mee verder gaan of mee stoppen.

Ook ik fantaseer over hoe het zou zijn samenleven met mijn minnaar maar ik weet zeker dat mijn minnaar dat niet doet. Hij vindt de situatie zoals ze nu is voor hem ideaal.
Basisliefde thuis en aanvullende liefde bij zijn minnares.
Wat voor mij het niet gemakkelijk maakt, ik heb geen basisliefde thuis. Het is aanvaarden of de relatie met mijn minnaar verbreken.
Hou ik afstand van mijn minnaar begint hij te panikeren en al het mogelijke te doen om onze relatie in stand te houden. Zit dus constant in een tweestrijd maar ik ben er nog niet klaar voor om mijn minnaar aan de kant te zetten, hij heeft nog steeds een positieve invloed op mij.

Gepost door: fien | 10-03-10

wanneer zetten jullie de stap ???? sindy ron zijn er plannen????????

Gepost door: romance | 10-03-10

Ik vrees dat ik het eerst zal bezwijken onder jouw charmes:)

Gepost door: sindy | 10-03-10

Ik vrees er ook voor schat ;-)

Gepost door: Ron | 10-03-10

Hallo Fien, wij hebben het ook al een paar keer geprobeerd om afstand te houden maar langer dan een paar dagen lukt het ons niet de liefde is te sterk. Zoals ik al zei bellen we dagelijks en spreken we meermaals per week af.
Soms maar voor een vlugge kus en dan weer voor een paar uur. Haar man is veel van huis maar door omstandigheden zal hij nu meer thuis zijn, dus zal het wat moeielijker worden voor ons. Misschien gaat ze me missen, ik hoop het allesinds. Er komt een moeielijke tijd aan voor ons. Ik hoop stiekem dat ze het niet makkelijk zal hebben zodat ze de knoop vlugger kan doorhakken, dat is waarschijnlijk egoïstisch van mij maar ik wil zo graag met haar een volgende stap nemen in onze relatie.
Een basisliefde thuis is bij mij ook ver te zoeken Maar ja we zullen maar wachten zeker zolang we kunnen.

Gepost door: Hans | 10-03-10

hoi ron en cindy.
ik heb al een jaar een relatie met een getrouwde man, die 21 jaar ouder is dan ik. Hij heeft een gezin en werkt 2 jobs, dus vaak zien we elkaar niet, maar de verliefdheid word er niet minder om.
Hij werd verliefd op mij en we begonnen uit te gaan, en zo is het begonnen...niemand weet dit natuurlijk. over zijn familie is er geen sprake, ik weet wel welke onderwerpen ik moet vermijden.
Ik weet dat ik wel fout zit omdat het eigenlijk niet hoort, maar ik heb geen partner, en niets te verliezen maar hij wel. Het is niet makkelijk om 'de vriendin' te zijn, die wel een vriendje heeft maar die er niet vaak voor me kan zijn.
dit is eens een andere kijk op het begrip 'minnares', want bij mij ligt het toch nog altijd een beetje 'onschuldiger' dan bij echt volwassen mensen, ik zie mezelf als vaste vriendin, en hij ook :)

xx kitty

Gepost door: Kitty | 10-03-10

romance,
We hebben nog geen concrete plannen maar we beseffen wel dat alles wel eens in een stroomversnelling zou kunnen komen als onze relatie uitkomt.

Gepost door: Ron | 11-03-10

Hey Kitty,
Jij moet dus nog echt wel heel jong zijn, ik schat tussen de 20 en de 25. Daar heb ik wel last mee om dat te begrijpen: zo'n jong meisje zonder partner dat een relatie aangaat met een merkelijk oudere getrouwde man met kinderen terwijl er toch zoveel jongere "vrije" gasten rondlopen, nietwaar? ;-)

Gepost door: Ron | 11-03-10

Dag Hans, ik begrijp je volledig en ja het is egoïstisch om te hopen dat het bij je vriendin thuis minder goed gaat maar dat zijn gevoelens, hé, ik heb die ook.
Het zal afwachten worden voor jullie.

Gepost door: fien | 11-03-10

Wat Ron over Kitty schrijft is een begrijpelijke reactie. Maar het zijn inderdaad gevoelens he, en daar heb je eigenlijk geen controle over.

De meesten zitten hier wel in een of andere situatie waar ze kiezen voor een 'moeilijkere' oplossing waarvoor misschien met wat zoekwerk een eenvoudiger alternatief zou kunnen gevonden worden. Verliefd worden op een getrouwde of gebonden partner die thuis niet weg wil, op een partner die heel ver weg woont, op een partner waarvan men aanvoelt dat het niet de juiste is, maar er is dat onblusbare verlangen... Of gewoon verliefd worden op meer dan een persoon tegelijkertijd.

Gepost door: jaak | 11-03-10

inderdaad jaak

Verliefd worden op meerdere mensen tegelijk op zich is niet zo erg he maar als je getrouwd bent dan bagint het pas , het geeft mijn leven een boost hoor maar ook heel veel stres, en kan hem(hen) niet loslaten, nu dat het weer gaat veranderen doet er ook niet veel doen aan , wil uitvliegen wilde wereld verkennen ,wl me laten drijven van een woelige rivier die me naar dingen brengt die ik nooit voor mogelijk zou kunnen houden , maar ja zal er nooit geraken he moet onderweg stoppen en terugdraaien, terug naar het kabbelende beekje waar minder en minder water in staat.
Ik heb een mooi huis , 2 gezonde kinderen , een man die mij graag ziet , een goede job , 2 autos , en een minnaar waar ik kop noch staart aan krijg en dan nog een iemand die geeft me pure sex zoals ik nog nooit heb meegemaakt, alles wat ik maar kan wensen en toch voel ik me zoslecht in mijn vel, wil weg van alles

Gepost door: boostie | 12-03-10

Hey Boostie,

Ik ga met je mee naar die wilde rivier.

Ik heb ook alles zoals jij maar voel me ook zo slecht in mijn vel, ik wil ook weg, droom er soms van...neem ik mijn dochter bij de hand en stappen we de eerste internationale trein op en zien we wel naar waar die ons brengt.

Gepost door: fien | 12-03-10

Hier bij mij thuis is het zelfs geen kabbelend beekje meer, het is meer een stilstaande vijver waar we in zitten te drijven, vechtend om niet te verdrinken. Gelukkig kan ik veel ontsnappen aan de verdrinkingsdood omdat ik veel avonden van huis weg ben. Soms denk ik dat ik de draad terug kan opnemen thuis maar al vlug wordt ik met mijn bijde voeten terug op de grond gezet. Zo ging het eergisteren heel goed naar mijn weten en gisteren was het weer al onweer dat de klok sloeg. Gelukkig heb ik mijn schatje vandaag gezien het was al een meer dan een week geleden (en dat is lang hoor als je zo naar iemand verlangd) het was maar voor 10 min maar wie het kleine niet eerd... Nu is het weer afwachten maar we hebben weer een half dagje voor ons samen ingepland binnen 14 dagen. Zo zit het leven van minnaars en minnaressen in elkaar hé altijd maar plannen. Soms vraag ik mij af waarom we ons leven toch zo ingewikkeld maken.

Gepost door: Hans | 12-03-10

Alles hebben en toch erover dromen om weg te gaan... Weg met de nieuwe vlam. Het bewijst dat materiële welstand en comfort de liefde niet kan vervangen. Het is wel gemakkelijker om te leven als je alles hebt, maar gevoelens kan je blijkbaar toch niet door iets anders vervangen.

Gepost door: jaak | 13-03-10

Hans,

Ik heb mijn vriendin aan de deur gezet, nu enkele weken geleden. Echt spijt heb niet want de wilde rivier was al een tijdje uitgemond in de traagstromende beek (zonder te spreken van de andere spanningen in het koppel).

Ook omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen de vrouw die zo veel van me houdt te bedriegen met iemand die ongeveer 1 maand geleden zeer vlug een plaats in mijn hart begon te nemen. We hadden trouwens (met mijn oude vriendin) een pakt gesloten om elkaar niet te bedriegen en dat moest ik respecteren. Een toekomst hadden we volgens mij niet meer,dus hakte ik de knoop door.

Ik ben nu de minnaar van een lieve vrouw (sterk contrast met de 'oude') maar die nog samen woont bij haar vriend...het botert daar niet en ze houdt ook niet meer van hem, maar blijft er wel voor de materiele voordelen (niettegenstaande de deur open staat bij mij en dat niets anders haar bindt). We zitten wel emotioneel heel verankerd in elkaar en verleden week zijn we voor de eerste keer in bed gedoken :-) amai! dat was vuurwerk :):) zoals ik het allang niet meer heb gekend... gewoon super.

Dan zit ik uiteindelijk met dezelfde vraag als jij : zal ze durven de stap wagen, of heeft ze me liever als minnaar ? De laatste keer zei ze dat ze haar vriend nog een kans wou geven, maar dat ze eigenlijk wist dat hij niet zou veranderen.
Ze zegt ook het moeilijk te hebben om de 2 werelden te beheren, haar hart is bij mij, maar haar lichaam bij de andere, en spanningen zullen er optreden.... ik ken dat, ben er ook gepasseerd....

Had je al over het volgende nagedacht : als een vrouw/man in staat is het stukje vers groen aan de andere kant van de rivier te gaan zoeken in een huidige relatie, zullen ze dat dan ook niet doen in een volgende relatie ??? Dat is een vraag die je wederzijds gerust luidop mag stellen…

In elk geval ken ik MIJN standpunt : als er een andere princes voorbij komt, dan stop ik met die verhakkelde minnaar/minnares verhouding waar er uiteindelijk niks anders is dan verkeerde stress, en de te korte momenten waar we elkaar zien.
OK : de sexmomenten zijn hevig en vol passie. Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n natte poes gezien, gevoeld en geproefd, maar is het dat wel waard ? Nu zeg ik natuurlijk JA  , maar wat zal ik binnen hier en enkele maanden zeggen ? Hoogst waarschijnlijk : ik mis armen om me heen, het lichaam van je partner als je gaat slapen, de morele steun in moeilijke momenten, en al de rest die in een normaal koppel bestaat ….

Ik wil een ECHTE goede relatie.... zoals jij dat wilt met je huidige minnares.

Gepost door: Brosske | 13-03-10

Groot gelijk Brosske! Het is nog altijd het beste van allemaal en de minste miserie als je goede seks kan beleven BINNEN een vaste relatie. Goeie intimiteiten in een relatie zorgen ervoor dat je als koppel naar elkaar toegroeit en dat je partner ook je soulmate wordt. Zalig toch als je met je soulmate kan samenleven.
Hier lees je toch dat veel minnaars/minnaressen zich niet goed in hun vel voelen en dat bevestigt weer mijn visie van de laatste jaren. Een minnaarrelatie werkt het beste van al als je het enkel als 'goede seks' kan bekijken. Als je verliefd wordt op je minnaar/minnares is het naar de kloten. Een 'seksmaatje' en niets meer, daar zou het moeten bij blijven, geen hartzeer en geen kopzorgen, enkel het plezier. Tenzij je zoals Jaak, open en eerlijk met de twee werelden kan omgaan.

Gepost door: Sheila | 13-03-10

Sheila,

Je slaat de nagel op de kop!

Gepost door: leeanne | 13-03-10

Brosske wat je daar zegt over het gras dat elders groener is klopt. je weet nooit zeker dat iemand bij je blijft maar ik ga er vanuit dat in elk gazon wel wat bruine plekken voorkomen. Dan is het aan bijde partners de taak om die zo vlug mogelijk weg te werken maar als je alles geprobeerd hebt en het helpt niets uit dan pas is de kans groot dat een van de partners het geluk elders zal gaan zoeken wat voor vele onder ons het geval is denk ik. Het onderwerp uiteengaan is vandaag bij ons thuis aangesneden. De basisliefde zoals Fien beschrijft is er niet meer bij ons. Toch wil ik ook die echte relatie waar men er is voor elkaar. Misschien komen we ooit wel die princes tegen waarmee we een vaste stabiele relatie kunnen mee uitbouwen. Ik hoop allesinds dat het mijn lieve vriendin zal worden, dat ze voor mij kiest. Ik weet dat ze schrik heeft mij te verliezen als ik bij mijn vrouw weg ga want ze doet er alles aan om mij moed in te spreken om toch nog wat bij mijn vrouw te blijven tot zij de knoop kan doorhakken. Ze weet ook dat ik niet eeuwig zal wachten. Mensen zijn nu eenmaal niet gemaakt om alleen te zijn.

Gepost door: Hans | 13-03-10

Sheila, je drukt het waarschijnlijk heel correct uit. Er verschijnen hier meer verhalen van mensen die in een minnares/minnaar situatie terecht gekomen zijn uit onvrede met hun huidige vaste relatie, dan dat we verhalen zien van mensen die eerder, zoals ik, in een of andere vorm van vreedzaam coëxisterende relaties zitten.

En dat verwondert mij eerlijk gezegd wel een beetje, want ik heb mijzelf wel altijd als een geluksvogeltje beschouwd, maar niet zo direct als een 'grote uitzondering'. Het kan natuurlijk ook wel te maken hebben met iets dat we ook op heel wat andere fora (b.v. in een vakgebied of over toestellen) merken : veel mensen komen op een forum terecht als ze problemen hebben, terwijl tevreden mensen dikwijls geeneens de moeite doen om te googlen, op zoek naar zo een forum.

Ik heb dat al opgemerkt als ik bijvoorbeeld iets nieuws wilde kopen en als ik dan eerst eens ging zoeken of er op het internet geen commentaren daarover te vinden zijn. Soms zie je dan hele waslijsten met negatieve berichten over dingen waar je zelf nadien toch tevreden van bent.

Laten we hopen dat het ook hier een beetje zo gaat en dat er toch nog een groot aantal relatief gelukkige dubbelerelatie-koppeltjes rondlopen. En wat nog mooier zou zijn : als de mensen waarbij het niet van een leien dakje loopt, hier en daar op deze blog een verlossend ideetje of een opluchtende beschouwing konden vinden.

Het blijft mij persoonlijk verbazen hoe we in de moderne maatschappij bepaalde vormen van samenleven 'moeten' normaal vinden om niet als ouderwets of (erger nog) als discriminerende mens gecatalogeerd te worden. Ik denk hier op de eerste plaats aan homohuwelijken, waar ik niets op tegen heb, maar die toch ook lang niet beantwoorden aan wat eeuwenlang maatschappelijk gezien als 'de gewone gang van zaken' gold. En waar scheidingen vroeger dikwijls bekeken werden als een soort 'schande' in de familie, merken we tegenwoordig dat haast niemand daarover nog negatief doet. Maar een polyamore toestand, dat is blijkbaar voor heel wat mensen toch nog net een brug te ver.

Ik zou het heel moeilijk hebben om neen te zeggen tegen de liefde. Maar ik zou het even moeilijk hebben om een bestaande liefde te vernietigen om toch maar de nieuwe liefde te kunnen beleven. Mochten veel koppels in een vroeger stadium elkaar wat meer vrijheid kunnen gunnen, dan zou wellicht die nieuwe verliefdheid (en/of liefde) ook in de eigen bestaande relatie verse energie kunnen injecteren. Maar dan mag men natuurlijk niet wachten, tot de bestaande relatie zover gedegradeerd is, dat ze nog moeilijk te redden valt. Het is als een vuurtje : op tijd wat zuurstof, en de boel gloeit lekker door. Maar je moet niet met die zuurstof afkomen als het vuurtje al uit is. Uit blijft uit, hoe hard je ook met je pompje tekeer gaat :-)

Gepost door: jaak | 14-03-10

@jaak RE, JAAK: Ik zou het heel moeilijk hebben om neen te zeggen tegen de liefde. Maar ik zou het even moeilijk hebben om een bestaande liefde te vernietigen om toch maar de nieuwe liefde te kunnen beleven. Mochten veel koppels in een vroeger stadium elkaar wat meer vrijheid kunnen gunnen, dan zou wellicht die nieuwe verliefdheid (en/of liefde) ook in de eigen bestaande relatie verse energie kunnen injecteren. Maar dan mag men natuurlijk niet wachten, tot de bestaande relatie zover gedegradeerd is, dat ze nog moeilijk te redden valt. Het is als een vuurtje : op tijd wat zuurstof, en de boel gloeit lekker door. Maar je moet niet met die zuurstof afkomen als het vuurtje al uit is. Uit blijft uit, hoe hard je ook met je pompje tekeer gaat :-)

Ach Jaak... je voorgaande tekst is zo betekenisvol ! Jammer genoeg niet toepasbaar, zelfs ondenkbaar in de meeste gezinnen. Enige jaren geleden probeerden wij het uit. Het werkte niet. Het eindigde zelfs in een waar rampscenario.

Zeg me, zijn er regeltjes, belangrijke dingen, tips of whatever die belangrijk zijn in deze?

Gepost door: Paulien | 14-03-10

Paulien,

Ik weet niet of er regeltjes zijn voor het vreedzaam samengaan van twee relaties. Ik vrees van niet. Mensen staan er open voor, of niet. En ik besef natuurlijk zelf wel dat er velen zijn die hier spijtig genoeg niet voor open staan. Ik verwonder mij er wel over dat dit bij zo weinig mensen aanslaat of mogelijk is, maar het zal wel de realiteit zijn zeker...

De enige 'raad' die ik kan geven, is uiteraard erg op mijn eigen ervaringen gebaseerd. Ik probeer altijd ook de ene gelukkig te maken als ik de andere verwende. Een beetje zoals wanneer je kinderen gelijk wil behandelen. Nooit vergelijkingen maken. En zorgen dat ze goed overeenkomen. Maar dat heb je misschien al geprobeerd, zo leid ik toch af uit je tekst. Ik weet het dus ook niet, maar wellicht is er een tussenvorm mogelijk waarbij je wel goede maatjes met iemand kan zijn met medeweten van je partner, terwijl je dan in werkelijkheid toch iets verder gaat dan je openlijk toegeeft. Maar dan ben je natuurlijk opnieuw niet helemaal 'open' bezig.

En sommigen hebben dan weer juist betere ervaringen met een minnares/minnaar die hun oorspronkelijke partner helemaal niet kent. Het hangt er allemaal van af hoe jaloers jouw partner van nature is. Wat ik ook wel vermoed, is dat een partner die zelf ergens een goeie vriendschap koestert, gemakkelijker begrip zal kunnen opbrengen voor zo een situatie.

Gepost door: jaak | 15-03-10

goed geschreven verhaal.

Gepost door: Escort Amsterdam | 20-10-14

De commentaren zijn gesloten.