15-03-10

Het 1ste filmpje van ons beiden.

Een hele tijd geleden had ik mijn fototoestel meegebracht naar ons vertrouwde motelletje met de bedoeling van enkele naaktfoto's van Sindy's lichaam te nemen. Ik herinner me dat op één van de foto's mijn piemel in Sindy's mond te zien was. Sindy had op dat moment haar ogen gesloten en ze wist niet dat ik die foto getrokken had. Het was pas nadien dat ik het haar vertelde en ze schrok er wel van; niet zozeer van het feit dat ik een foto getrokken had van een seksscène maar wel dat haar gezicht er duidelijk bij opstond. We hadden immers op voorhand afgesproken dat ik alleen foto's mocht nemen op voorwaarde dat ze allemaal onherkenbaar zouden zijn.

Wat we gísteren gedaan hebben, is zó contrasterend met toen. Dit keer had Síndy haar digitale camera meegenomen omdat die beter kan filmen dan de mijne. Ze had er een nieuw geheugenkaartje van 2 GB voor gekocht, goed voor een vol uur film in hoge kwaliteit. Ik had haar enige tijd geleden al laten verstaan dat ik eens graag zou filmen hoe zij mijn piemel oraal verwent en hoe ik klaarkom in haar mond. Toen al verbaasde ze me door er onmiddellijk in toe te stemmen. We hadden het al een paar keer geprobeerd maar telkens was er iets tussengekomen. Gisteren was het dan eindelijk zover.

Maarrrrrr ... het was weeral drie weken geleden dat we elkaar nog gezien en gevoeld hadden en toen we de motelkamer binnenkwamen, konden we niet snel genoeg beginnen zoenen en neuken. Jongens, wat een zaligheid toch, vooral die eerste minuten, zó intens! Terwijl ik op Sindy lag en haar kut penetreerde met krachtige diepe stoten en op een even passionele wijze mijn tong in haar mond bewoog, kreeg mijn genot een extra dimensie door te denken aan wat Sindy me een paar minuten eerder had verteld: Erik had die morgend aanstalten gemaakt om met haar te vrijen maar zij had zich er met een smoesje vanaf gemaakt. "Erik moest het zien hè schat, hoe wij hier als bezetenen liggen te neuken terwijl jij vanmorgend met hem niet wilde." Ergens had ik wel een beetje medelijden met hem maar de langs de andere kant genoot ik hierdoor nu nog meer van Sindy. Het gaf me zo'n goed gevoel dat zij eigenlijk van mij is en niet van hem.   

Met mijn penis in haar poes, liet ik Sindy al klaarkomen met mijn vingers. Ze zou anders misschien te onrustig zijn tijdens het opnemen van het filmpje. En aan de onvoorstelbaar luide oerkreet, die ze tijdens haar orgasme produceerde, te horen, vielen er duidelijk een hele boel opgehoopte spanningen van haar af. Terwijl ik me even ging opfrissen op de badkamer, hoorde ik Sindy al aan haar cameraatje prutsen. Het ding was veel kleiner dan ik had verwacht en ook veel sneller dan verwacht kon ik ermee overweg. Aan de blik van Sindy kon ik zien dat ze er dit keer wél zin in had om zich te laten filmen. Met het toestelletje continu in mijn hand regisseerde ik de poses en probeerde ik het ding ondertussen zo stil mogelijk te houden, wat niet vanzelfsprekend is als je je in een hoge staat van opwinding bevindt en er iemand bijna continu met je penis bezig is ;-). Meer dan een half uur heb ik gefilmd! Heel de Kama Sutra hebben we bij wijze van spreken in minder dan een uur afgewerkt :-).

Terug thuisgekomen kon ik niet snel genoeg het filmmateriaal bekijken. Tijdens het filmen had ik op dat kleine schermpje al wel gezien dat het er goed uitzag maar wat ik te zien kreeg op mijn computerscherm was toch boven mijn verwachtingen. Ondanks het feit dat ik nog niet zolang geleden zalig klaargekomen was, werd ik er op slag terug opgewonden van. Ik heb het al dikwijls gezegd dat Sindy verre van de ideale maten heeft maar wat een sexy rondingen heeft ze toch! Vooral haar kont is echt om duimen en vingers van af te likken. En niet alleen de beelden van Sindy's sexy lijf maakten me geil maar ook mezelf bezig zien en dan vooral natuurlijk mijn eigen penis zien afzuigen, vond ik héél opwindend. Wat ben ik blij met deze filmpjes! Ik ga ze koesteren en vast en zeker nog ontzettend dikwijls bekijken. Dank u lieverd!

Commentaren

@ Jaak,

Waarschijnlijk heb jij inderdaad een uitzonderlijke situatie en heb je het geluk van twee prachtige vrouwen te treffen.

Kan ik jou enkele praktische vragen stellen waar ik zelf ook mee worstel?

Wie van beide vrouwen mag voor je zorgen als je ziek bent?
Als je zelf een zwaar emo-moment hebt, bij wie zoek je steun?
Waar vier je kerstdag?
Spendeer je jouw vakantie tijd evenredig onder beide vrouwen en ga je evenveel met de één als met de ander op reis?
Als je onverwacht naar het ziekenhuis moet, wie verwittig je eerst?
Wat gebeurt er als je verliefd wordt op een derde vrouw, geef je daaraan toe?
Als je met jouw twee vrouwen samen op een feestje bent, wie knuffel je het meest?
Als je op een officieel feest bent gevraagd, wie van beiden neem je mee?
Met wie breng je de zaterdagavond door?
Enz...enz....

Bij mij zouden al die praktische problemen voor veel jaloerheid zorgen, zowel van de kant van de mannen, als van de kant van de vrouwen.
Hoe regel jij dit allemaal in vrede?

Gepost door: Suzy | 16-03-10

Suzy,

Ik ben mij ervan bewust dat mijn situatie niet voor iedereen realiseerbaar is.

Jaloezie is nooit een goede lijm in een relatie, en ik probeer dat daarom ook te vermijden. Het uitgangspunt is : een partner is geen bezit. Zij of hij mag naast de relatie ook nog verder een eigen leven hebben. Als er voldoende vertrouwen heerst, dan hoef je elkaar niet jaloers te bekijken : je weet immers dat je hoe dan ook bij elkaar hoort, en dat je genoeg voor elkaar betekent, zodat je dat niet zomaar gaat opgeven.

De tweede partner maakt gelukkig. En dat is toch net wat je wil : je wil je partner gelukkig zien. Alleen is het zo, dat veel mensen dat interpreteren als ‘IK wil mijn partner gelukkig maken’. Nee dus. Als een vriend mijn partner gelukkig kan maken, dan kan ik alleen maar tevreden toekijken. Ze is dan gelukkig. Dat wou ik toch? En dat straalt hoe dan ook af op mij, want iemand die zich goed in zijn vel voelt, is veel aangenamer in een relatie. Door zo te redeneren kan ik er bijvoorbeeld ook goed mee leven dat mijn vriendin met haar man een hecht gezin vormt.

Ik zal proberen een antwoordje te geven op jouw praktische vragen, maar sommigen zijn niet zo relevant voor mij of zelfs geheel niet van toepassing. Hier gaan we dan :-)

- Wie van beide vrouwen mag voor je zorgen als je ziek bent?
Gelukkig geen van beide, tot nu toe. Ziek zijn, dat dateert van uit mijn kindertijd. Anders zou het in eerste instantie mijn vrouw zijn die voor me zorgt. Je moet weten dat wij een normaal functionerend gezin hebben, dus dat lijkt me logisch. Maar de vriendin zou wel de deur plat lopen als er iets met me was, en omgekeerd. Mijn vrouw en ik, en mijn vriendin en haar man hangen trouwens als koppels nogal aan elkaar en we zien mekaar in normale omstandigheden ook al heel erg dikwijls.

- Als je zelf een zwaar emo-moment hebt, bij wie zoek je steun?
Dat is een gemakkelijke vraag. Bij alle twee. Dingen die me raken, erge zaken, opvallende gebeurtenissen, enz : die belanden per sms direct bij mijn vrouw en bij mijn vriendin als we niet samen zijn. Ze hebben wel allebei een eigen manier van steunen, maar dat vult dan elkaar goed aan J Mijn vriendin en ik weten per sms ook vrijwel steeds mekaars invulling van de dag. Heel wat ‘ordinaire’ dagdagelijkse dingetjes die mijn vriendin me per sms stuurt, vertel ik ook verder aan mijn vrouw.

- Waar vier je kerstdag?
Elk in zijn gezin, maar vorig jaar was ik met allebei omdat we samen op vakantie waren. Bij feesten in het ene gezin, is het andere gezin er overigens als gast altijd bij.

- Spendeer je jouw vakantie tijd evenredig onder beide vrouwen en ga je evenveel met de één als met de ander op reis?
De organisatie van mijn leven en mijn werk is nogal speciaal – daar kan ik hier niet helemaal op in gaan. Vakantietijd en op reis gaan, zijn dingen die er voor mij niet zo ‘conventioneel’ uitzien als voor de gemiddelde mens. Maar een echte reis gebeurt bij ons in principe ieder met zijn gezin ofwel met beide gezinnen samen. Vrije tijd spendeer ik wel met elk van de beide vrouwen (bijvoorbeeld om de beurt eens met de ene en dan weer met de andere gaan shoppen). En op vakantie worden er wel heel wat smsjes over en weer verstuurd (ook tussen mijn vrouw en mijn vriendin), zodat het lijkt alsof we nooit ver van elkaar zijn.

- Als je onverwacht naar het ziekenhuis moet, wie verwittig je eerst?
Is me gelukkig nog nooit overkomen. Zelfde smsje naar allebei, denk ik. Als ik ‘iets aan de hand heb’ doe ik dat toch in elk geval.

- Wat gebeurt er als je verliefd wordt op een derde vrouw, geef je daaraan toe?
Een interessante vraag. Ik heb het nog niet voorgehad. ECHT verliefd of echte liefde met nog een derde “iemand” er bij, bedoel ik. Vriendschap is nog wat anders. Vrienden heb je nooit teveel. En liefde? In principe denk ik dat het kan, liefde met nog iemand extra. In de praktijk vrees ik echter dat het niet zou kunnen. Een vrouw verwennen, een vriendin verwennen : dat vraagt tijd en inzet, en het moet gecombineerd kunnen worden met een drukke beroepsbezigheid. En als je in een relatie niet voldoende tijd kan of wil steken, dan begin je er beter niet aan. Dat is natuurlijk makkelijk praten zolang je geen nieuwe verliefdheid aan de hand hebt. Ik zie mij in elk geval nooit een goed draaiende bestaande liefde opgeven voor een nieuwe. Ik ben heel stabiel in dat soort dingen : vrienden voor het leven, nog steeds bij mijn eerste vrouw, al jaren die vriendin.

- Als je met jouw twee vrouwen samen op een feestje bent, wie knuffel je het meest?
Mijn vriendin. Want die gaat na het feestje naar hààr huis, en mijn vrouw ligt straks toch lekker bij me in bed J Maar ook even realistisch er bij zeggen : mijn vriendin en ik lopen in onze omgeving niet ostentatief te koop met onze relatie. Sommigen weten ervan, of vermoeden iets omdat ze ons veel samen zien, maar anderen weten van niets. Wij zullen dus niet zo gemakkelijk op een feestje echt openlijk knuffelen. Wel dicht bij elkaar aan zitten en met elkaar praten. Bovendien zullen bijvoorbeeld vrienden op een feest ons eerder als koppels vragen, dan mij met twee vrouwen :-) En als mijn vriendin haar man er ook bij is, dan ben ik zelfs dikwijls in een lang mannengesprek met hem verwikkeld, terwijl de vrouwtjes in ‘vrouwenklap’ verzeild raken.

- Als je op een officieel feest bent gevraagd, wie van beiden neem je mee?
Een heel officieel feest, zoals in de familie of zo : mijn vrouw (zie vorig punt). Tenzij die iets anders gepland heeft.

- Met wie breng je de zaterdagavond door?
Zaterdagavond ben ik niet altijd vrij hoor. Maar de geest van de vraag is waarschijnlijk : met wie breng je gezellige vrije tijd door? Een gewone avond of zo : in mijn gezin, met mijn vrouw. Maar er zijn ook bepaalde momenten in de week, die we inpassen in ons werkschema van die week, die ik vrij maak/houd voor mijn vriendin. En dan gaan we samen een hapje eten, iets drinken. Of ergens naartoe.

Gepost door: jaak | 17-03-10

Jaak ,

bedankt voor je eerlijke reaktie.
Mijn situatie is in die zin gelijklopend met de jouwe dat ik nog steeds bij mijn eerste man ben en dat mijn vriend mijn eerste vriendje was.( over trouw gesproken!)
Er zijn veel momenten van genieten, maar er zijn zeker evenveel momenten van pijn, jaloersheid en ruzie.
Er zijn zoveel momenten waarop ik twijfel en denk: ' nu kap ik ermee'!
Hoe langer beide relaties duren, hoe moeilijker alles verloopt voor mij.
Mijn 'twee mannen' zijn mijn grootste schatten, maar harmonieus? Neen, dat is het na al die jaren nog steeds niet.

Gepost door: Suzy | 17-03-10

Suzy,

Misschien zijn twee vrouwen gemakkelijker te verzoenen dan twee mannen?

Gepost door: jaak | 18-03-10

Hallo allemaal,

Jullie hebben me vast gemist, maar ik heb een tijd me afgesloten voor alles en iedereen. Waarom? Dat is vast bekend, mijn minnaar……..

Vannacht heb ik hem een mail gestuurd dat ik ermee stop, ben er doodziek van, maar ik kan niet meer. Ik citeer enkele mensen hier, “de seksmomenten zijn hevig en vol passie.” , maar is het dat wel waard ? Nu zeg ik natuurlijk JA , maar wat zal ik binnen hier en enkele maanden zeggen ? Hoogst waarschijnlijk : ik mis armen om me heen, het lichaam van je partner als je gaat slapen, de morele steun in moeilijke momenten, en al de rest die in een normaal koppel bestaat”

Ik mis die armen nog niet, ben, nee was nog steeds blij als ik hem zag, maar ik ben door mijn eigen gedrag nu zo geïsoleerd dat ik gisteren de knoop heb door gehakt.

Voor hem was de situatie ideaal “Basisliefde thuis en aanvullende liefde bij zijn minnares” , maar ik wil dit niet meer, ik laat me gebruiken, en voel me er slecht bij. Ik verdien meer, een minnaar waar ik ook emotioneel terecht kan, die ook van mij houd, niet alleen voor de seks. En dat is er niet. Dat hij een gezin heeft kan ik mee leven, ik zou niet eens willen dat hij hun om mij verliet, zou me nog slechter voelen dan.

Wat ik dan wil? Iemand waar ik en goeie seks mee heb, en er voor mij wil zijn als ik daar behoefte aan heb, waar ik voor hem er kan zijn, niet zo zeer een relatie, deze vrijheid is ook wat waard, maar wel er op kunnen vertrouwen dat ik bij iemand hoor, waar ik samen nog andere leuke dingen mee kan doen, zonder dat we bang moeten zijn dat we gezien worden.

Ik ben na het versturen van die mail compleet ingestort, en ik ben nu eenmaal een vreselijk eigenwijs persoon, ik lijd in stilte, en dat kwam er gisteren dus allemaal uit. Nu zit ik hier me wonden te likken, hoop dat ik er wat van geleerd heb.

“Hier lees je toch dat veel minnaars/minnaressen zich niet goed in hun vel voelen en dat bevestigt weer mijn visie van de laatste jaren. Een minnaarrelatie werkt het beste van al als je het enkel als 'goede seks' kan bekijken. Als je verliefd wordt op je minnaar/minnares is het naar de kloten. Een 'seksmaatje' en niets meer, daar zou het moeten bij blijven, geen hartzeer en geen kopzorgen, enkel het plezier”

Ik wil een ECHTE goede relatie.... om te beginnen met mezelf, zolang ik me niet lekker voel in deze situatie blijf ik kwetsbaar, en vrees dan ook weer opnieuw in deze situatie terecht te komen, wat ik dus wil vermijden.

Voor mij dus even geen minnaar meer………………


Liefst,

Gepost door: Anne | 18-03-10

Suzy : de vrouw van wie ik nu minnaar ben (en dan nog , ik zeg liever de geliefde want sex hebben we niet) heeft het ook HEEL moeilijk met het beheren van de twee werelden.
Ik zit in haar hart en hoofd, maar ze leeft nog bij haar vriend.
Eergisteren zegde ze me een pauze te willen tussen ons beiden, omdat ze te veel moeite heeft om het hoofd koel te houden, maar dans is ze gisteren toch weer zo blij om me te zien en in mijn armen te zijn om ons passievol te kussen (zonder sex ;-)).

Ik ben zeker dat deze situatie niet zal blijven duren en dat ze zal kiezen voor mij (ben ik vrijwel zeker, alhoewel ;-) ). Ze is haar aan het voorbereiden om haar huidige vriend te verlaten...

ps : Ik ben blij dat Sheila zich aan sluit bij mijn standpunt.

Sommige mensen zijn niet gemaakt om 2 werelden te beheren [u]als er gevoelens bij komen kijken[/u].

Als ze zegt dat ze het moeilijk heeft, dan begrijp ik haar maar al te goed, ik zou het ook niet kunnen zonder te verpinken. De fases waar zij nu doorgaat heb ik ook doorgemaakt, en zijn de voorloper van een split. En die split zal er komen ten nadele van diegene waar je geen gevoelens meer voor hebt, want draai en keer het zoals je wilt, het hart haalt het meestal (tenzij er HEEL goeie verstandelijke redenen zijn om de stap niet te zetten).

Zal ze bij mij komen ? niet direct, ze zal een eigen wonig betreden, maar dat laat ruimte voor het ontwikkelen van een duurzame relatie (een ECHTE bedoel ik dan, zonder mensen tegen de borst te stoten).

Als ik al de verhalen lees, dan moet ik toch besluiten dat je niet van twee personen ECHT kunt houden.
In het Frans bestaat er een mooi onderscheid :

j'aime bien
j'aime

het eerste pas je toe op bv. je hond die je graag ziet. Het tweede op bv. je partner van wie je houdt.

Mijn standpunt : je kunt maar van 1 persoon echt houden, de ander zie of heb je gewoon graag (of daar heb je graag sex mee), maar er is een fundamenteel verschil in beiden.

PS : Dat laat niet staan dat je als man, je vrouw graag kan zien en van je minnares houdt hé ;-) maar dat is dan de wereld op zijn kop denk ik.


pfffffffff niet gemakkellijk die hartenverhalen, geladen met passie en zaken die niet (altijd) meer terug te vinden zijn in een gewoon bestaand koppel.

Gepost door: Brosske | 18-03-10

Anne : ik heb pas je reactie gelezen na de mijn te hebben neergepend...
en voila, je hebt een soortgelijke keuze gemaakt....

respect !

in mijn 'relatie' loop ik de muren op als ik geen nieuws krijg van haar per sms....(zoals vandaag).... pffff het is echt om van te stressen, ongehoord en dat bedoelde ik dan ook met ongezonde stress in een van mijn vorige posts.

een mens kan sex zoeken, maar heeft uiteindelijk liefde nodig, warmte, armen om je heen die van je houden...

Gepost door: Brosske | 18-03-10

Brosske, met alle begrip voor jouw standpunt en overtuiging, maar ik hou van mijn vrouw én van mijn vriendin. Ik voel in elk geval voor allebei hetzelfde : iets dat ik voor anderen niet voel. Dus ofwel zie ik ze allebei gewoon graag (in de betekenis die jij eraan geeft), ofwel hou ik van allebei, en ik ben overtuigd van de tweede stelling. Onze centrale factor is absoluut niet "seks", in geen van beide gevallen : we doen ook nog zoveel andere dingen samen.

Misschien is er wel een verband : ik heb ook op andere vlakken 'dubbele keuzes' gemaakt in het leven. Ik bedoel dan op beroeps- en studiegebied, en ook nog wel voor wat andere zaken waar ik hier niet kan op in gaan.

Gepost door: jaak | 19-03-10

Anne,

ik bewonder je keuze, want die zal wel keihard zijn voor jou.

Het minnares zijn blijft toch een misterieus iets, hé?
Wat trekt ons vrouwen aan om een 'gebonden' man zomaar sex aan te bieden?
Geleidelijk aan beginnen we ons te hechten en hem graag te zien.
En na een tijd klagen we dat hij niet genoeg aandacht heeft voor ons.

Terwijl dit voor de man absoluut de bedoeling niet was.

Wij vrouwen zouden veel eerlijker moeten zijn vanin het begin, dat zijn mannen toch ook?
Mannen zeggen, 'kijk, ik wil met jou een relatie beginnen maar ik laat mijn gezin niet in de steek.'
Wij vrouwen zouden moeten antwoorden, 'kijk, ik wil ook een relatie, maar houdt er rekening mee dat ik aandacht wil , af en toe een etentje, een weekendje samen, een reisje, een verjaardagskadootje, etc...en dat ik je kan bereiken wanneer ik wil als ik je nodig heb.

Dat is toch wat wij minnaressen willen, hé?
We durven het de mannen gewoonweg niet te vragen...omdat we bang zijn dat ze afhaken. ( Wat de meesten volgens mij ook zouden doen)

Geef toe: vrouwen willen in ruil voor sex altijd iets in de plaats!
Dat kan aandacht zijn, of status of materiele welstand, dat zit in onze natuur.

En mannen hebben het liefst sex zonder er iets voor terug te doen, dat zit in hun natuur en dat is heel normaal.

De combinatie van die twee verschillende standpunten is als minnares erg moeilijk te verwezelijken, als echtgenote en vrouw gaat dit stukken gemakkelijker.

Anne, ik denk dat jij beter een goede vriend zoekt, die er is voor je als je hem nodig hebt, die je steunt in wat je doet.....
Geef de moed niet op, vroeg of laat bots je op de juiste persoon!




Gepost door: Suzy | 19-03-10

Jah Jaak .... IK kan het in elk geval niet, mijn vriendinnen ook niet en de vrouw van wie ik minnar ben geeft ook toe dat ze eigenlijk ook niet kan.

alé, moet ik nu zeggen gefeliciteerd of je overtuigen dat hetgeen je voelt niet 'echt houden van' is ... ? - Met alle respect hé, je bent waarschijnlijk een stuk ouder dan ik (40) en ik wil je zeker niet beoordelen, maar toch denk ik dat als je ECHT van iemand houdt, je er geen minnares kan op nahouden.


respectfull greetz

Gepost door: Brosske | 19-03-10

(maar nogmaals : dat laat niet staan dat je ECHT van je minnares houdt en je vrouw gewoon graag ziet)

Gepost door: Brosske | 19-03-10

Suzy,

Het maakt wel een verschil uit vanuit welke situatie je in een minnares/minnaar relatie getuimeld bent.

Velen beginnen er waarschijnlijk toch wel echt aan omdat ze in hun bestaande relatie iets te kort kwamen, en dan zal in de meeste gevallen seks een erg centrale rol gaan spelen. Het scenario dat je beschrijft, met een man die seks wil en een vrouw die seks geeft, maar er iets voor in de plaats wil, zal dus zeker in een groot aantal gevallen kloppen. En ja, waarschijnlijk ook wel in heel wat 'hoofdrelaties'.

Maar als je vanuit spontaan groeiende gevoelens tot een minnares/minnaar situatie komt, zonder dat je ontevreden was met je bestaande relatie, dan is het anders (althans : dat is mijn persoonlijke perceptie). Ik kan niet direct zeggen dat de ene meer zou willen dan de andere, of dat er bij een van beide partijen meer gehechtheid aan 'thuis' zou zijn dan bij de andere.

Wij zoeken bij elkaar ook niet de seks die we thuis niet meer spannend zouden vinden. Die komt er natuurlijk wel regelmatig bij te pas, maar thuis is dat net zo. En het is lang niet bij elke ontmoeting dat er iets met seks gebeurt. Er zijn zoveel leuke dingen op de wereld.

@ Brosske : het is niet erg en ook helemaal niet verrassend dat ik je niet echt kan overtuigen. :-)

Maar misschien zou jij ook wel datgene kunnen wat je nu beweert niet te kunnen. Het probleem zal bij de meeste mensen zijn dat je thuis met je bestaande partner absoluut niet kan praten over gevoelens voor iemand anders.

Het gevolg is, dat er al van bij de aanvang stiekem moet tewerk gegaan worden en je gaat je daar vanzelf vragen rond stellen, over waar je eigenlijk mee bezig bent, over of het dat waard is, over voor wie je zou kiezen als puntje bij paaltje komt. Maar als je effectief in een soort openheid, zonder achterdocht of jaloezie, over die gevoelens zou kunnen praten, verandert echt wel de situatie hoor.

Voor jouw bedenking, dat, als je echt van iemand houdt, je er geen minnares kan op na houden : zie ook eens naar mijn antwoordje aan Suzy (hierboven in dit stukje). De manier waarop jij het formuleert, komt bij mij hoe dan ook een beetje over alsof je suggereert dat een minnares hoe dan ook een soort 'oplossing' is voor een probleem dat een man zou hebben. Heeft hij dat probleem niet, dan is ook die oplossing niet nodig.

Ik ben er dus niet vanuit die zijde ingestapt. Er is/was geen probleem. Laat ik het zo stellen : mijn vrouw is mijn vrouw, omdat dat nu eenmaal op papier staat en ik heb met haar ook voor een nageslacht gezorgd. Mijn minnares krijgt alleen maar die naam 'minnares' opgeplakt, omdat zij nu eenmaal op een moment in mijn hart stapte, waarop het wettelijk niet meer ging om mijn vrouw te worden. Maar of die papiertjes en die naamgeving ook mijn (of onze) gevoelens besturen, daar geloof ik niet veel van.

Ook : of de leeftijd daar wat aan doet, betwijfel ik. Misschien wel in die zin, dat zoiets bij mij gegroeid is over verschillende jaren, langzaam maar zeker. Ik ben ook van een erg klassieke opvoeding vertrokken, en had je me op mijn twintig of vijentwintig jaar gevraagd of je ven twee vrouwen even veel zou kunnen houden, dan zou ik vrijwel zeker net hetzelfde hebben geantwoord als wat jij nu schrijft.

Gepost door: jaak | 19-03-10

Jaak,
Je haalt een punt aan waar je 100% gelijk hebt : we vertrekken van een situatie waar thuis niet open gesproken kan worden over een ander persoon, laat staan over de gevoelens die hierbij kunnen horen.

Ik heb je reactie geboeid lezen en denk dat veel koppels nog heel wat kunnen opsteken van je ervaringen en leeftmethode...

tx :-)

Gepost door: Brosske | 20-03-10

@Jaak: ben je dan zo zeker dat je vrouw niet meegaat in deze dubbele situatie enkel en alleen omdat ze van je houdt en je niet wil verliezen? Ik ben en blijf een fan van je verhaal, maar soms vraag ik me af of dit allemaal zo makkelijk is... of heeft jouw vrouw ook een tweede partner? Ik kan me perfect inbeelden dat je als vrouw stiekem huilt maar toch niets laat merken uit angst te verliezen wat je zo dierbaar is...

Gepost door: Marie | 20-03-10

Jaak,

de openheid die jij met beide vrouwen hebt, daar kan ik alleen maar ' jaloers' op zijn.;)

Maar zijn jouw twee vrouwen nooit eens jaloers op elkaar?
Bespreken jullie alles openlijk?
Zijn beide vrouwen, als ze weten dat jij met beiden een relatie hebt, niet nieuwsgierig naar elkaars intimiteit met jou?
Of zijn ze niet nieuwsgierig naar wat jij met de ander in bed doet?

Allé, dat ben ik toch! Ik ben stikjaloers op het feit dat mijn minnaar bijvoorbeeld 's middags met mij vrijt en 's avonds hetzelfde scenario nog eens met zijn vrouw overdoet.

Dat is toch voor elke vrouw die van een man houdt een keiharde noot om te kraken!!!
Je leert er als vrouw wel mee leven, maar pijn doet dit toch altijd , volgens mij.
Ik 'verdraag' het ook van mijn minnaar, omdat ik gek op hem ben, maar heb hem nog nooit durven vertellen hoe erg moeilijk ik het daarbij heb.
Hij zou het niet begrijpen.

Als hij afscheid neemt van mij om naar zijn vrouw te gaan, houd ik me sterk en vrolijk en lach ik, maar diep in mijn hart ben ik aan het huilen...
Ik houd mezelf voor dat die pijn de 'prijs' is die ik betaal voor onze liefde.

Ik kan mezelf beschrijven als een vrouw met een gezonde graad van jaloezie, maar helemaal niet jaloers zijn, dat zal mij nooit lukken!




Gepost door: Suzy | 20-03-10

Marie,
Ik denk niet dat mijn vrouw zonder mijn medeweten zou huilen omwille van mijn relatie met mijn vriendin. Ze zijn trouwens erg goede vriendinnen, en ze gaan regelmatig ook samen eens op winkeltoer. Zij hoeft ook niet te vrezen dat ze me zou verliezen, en dat wéét ze.

Zelf heeft ze enkele erg goeie vrienden, maar geen echte relatie in de zin dat we hier bedoelen. Ik zou haar dat nochtans gunnen (al meermaals erg open over gesproken), maar ze is blijkbaar nog nooit de juiste tegen gekomen :-) Zou ze die tegenkomen, dan zegt ze wellicht ook geen 'neen', maar ze is (net als ik toen) niet zoekende.

Of dat allemaal zo gemakkelijk is? Nee. Je moet enorm veel geluk hebben dat de partners er zo op reageren zoals bij ons. En om het te plaatsen in ons leven, is er een heel groeiproces aan vooraf gegaan.

Twee mensen die elk een goed draaiend gezin hebben, maar iets voor elkaar voelen, en ontdekken dat dat steeds groeit. Het durven toegeven tegenover jezelf, en dan daarna ook tegenover die (ondertussen al heel erg goede) vriend(in). Bang zijn dat het verkeerd geïnterpreteerd zou worden en dat je een goeie vriend(in) zou verliezen. Er thuis van in de beginfase durven over praten. Ik heb van dag 1 aan mijn vrouw verteld dat ik X meer dan gewoon leuk begon te vinden. En bij haar thuis ging het net zo.

Dan, als na enkele jaren de eerste intieme zoen is gegeven, komt er weer een nieuwe fase. Het besef van 'nu hebben wij een echte relatie'. En geen van de twee was daar eigenlijk naar op zoek. Afspraken maken over hoe het verder gaat met elkaar en het gezin en de hechte vriendschap die tussen beide gezinnen al vooraf bestond. Niets kapot doen, alleen maar bijmaken. Denken dat je verliefd bent op mekaar, maar moeten toegeven dat je indentiek dezelfde gevoelens hebt als destijds voor de partner waar je een gezin mee begon. Liefde dus. Mekaar niet meer kunnen missen. Ontdekken hoe je met de dingen die je bij de ene doet, ook de andere blij kan maken. Sjonge : nee, gemakkelijk was het niet. Het was een lange weg. Maar het duurt nu ondertussen al jaren, en het werkt.

Gepost door: jaak | 21-03-10

Suzy,

Jaloezie is een menselijke reactie hoor. Wij hebben het er uiteraard vroeger ook over gehad.

Ik heb het hier al eerder geschreven : ik denk dat jaloersheid stoelt op een of meer pijlers : egoïsme, bezitterigheid, en angst.

Dat klinkt misschien nogal negatief, maar egoïsme en bezitterigheid zijn deels aangeboren bij leden van het menselijke ras :-) Egoïsme overwin je door in de liefde eerst aan jouw partner te denken en jezelf weg te cijferen. Over bezitterigheid moet je eens nadenken : je bezit een partner niet. Die heeft ook nog een eigenheid, een eigen leven. Je wil je partner gelukkig zien, maar als dat geluk enkel en alleen maar zou mogen voortkomen van iets wat JIJ doet, dan ben je eigenlijk niet echt bezig met het geluk van die partner maar met de bevrediging van je eigen zelfbeeld.

Al snel kwamen we zo tot de 'angst' die iemand kan hebben, als de partner met iemand anders een relatie heeft die, en nu kont het, misschien wel beter zal zijn dan ik. Angst om op die manier de partner te verliezen, om het onderspit te moeten delven. Maar als je weet dat je echt iets voor mekaar betekent, dan kan je er toch op vertrouwen dat een nevenrelatie niet per definitie de bestaande banden hoeft te dwarsbomen.

Intimiteiten zijn, zoals de naam het zegt, intiem. De intimiteit die ik heb met de ene partner, hoef ik niet in detail door te vertellen aan de andere. Dat zou haast op een vergelijking uitdraaien. Dat willen we niet. Laten we liever complementair zijn, en met z'n allen samen gelukkig zijn.

Ik ben er wel van overtuigd dat mijn redeneringsmodel enkel werkt als je vertrekt vanuit een goed draaiende gezinssituatie. Als er thuis al een haar in de boter zit, of je mankeert nogal wat, dan is de nieuwe minnares/minnaar relatie al bijna per definitie een comparatieve aangelegenheid : je vergelijkt dan dat nieuwe paradijs (het groene gras aan de overkant) met je eigen gehavende tuintje.

Gepost door: jaak | 21-03-10

@jaak, je zit toch in een wel hééél zeldzame situatie hoor.... maar ik benijd je niet ;-)

@suzie @marie : thanks om toch ergens mijn standpunt te delen :-)
dat bevestigd toch wat ik denk van relaties... je kunt "een toot trekken" maar je bent toch niet helemaal 'in peace' in binnenste jezelf.

dames, ik ben vrij voor het moment - lol

Gepost door: Brosske | 21-03-10

Jaak,

Zoals ik het zie, heb jij feitelijk twee officiële vriendinnen (vrouw/vriendin) maar ergens ook twee minnaressen. Wij allen die feitelijk ongewild in deze situatie zitten, proberen inderdaad onszelf bij momenten weg te cijferen, zoals jij het zelf omschrijft, om het geluk van de man die we zo liefhebben, niet te ontnemen. Anderzijds doen we dit als we heel eerlijk zijn vooral vanuit het niet willen verliezen van die liefde als we hem echt voor de keuze zouden stellen. Als je nu eenmaal de optelsom maakt, dan blijft het geluk nog steeds groter dan het verdriet. Maar het verdriet, dat is er wel, en ik denk dat elke minnares die momenten van onwezenlijk verdriet kent...

Soms vraag ik me ook af hoor hoe het zou zijn als mijn minnaar het “gewoon” zou kunnen vertellen aan zijn vrouw. Vraag is dan nog maar of zij hiermee zou instemmen. Maar stel dat ze dat doet... Gedaan met alle leugens, gedaan met oppassen dat je niet gezien wordt, niet langer afstand moeten nemen van elkaar in openbare plaatsen, er kunnen zijn voor elkaar als je dat echt nodig hebt, je liefde kunnen delen met je omgeving, gewoon samen kunnen zijn en genieten van het leven en het moois dat tussen twee mensen groeit en bloeit...

Toch geloof ik dat in die situatie, we ook met twee nog altijd relatief "ongelukkig" zouden zijn, ik als minnares wellicht gelukkiger, zijn vrouw dan weer een pak ongelukkiger... Tjaaaa, ik weet het niet hoor, volgens mij moet een vrouw ongelooflijk veel van je houden om dit aan te kunnen en ik ben ervan overtuigd dat jij hier de gemakkelijkste rol in het geheel hebt. Jij hoeft immers niet te kiezen, jij kunt van twee walletjes snoepen en jij bent nooit alleen... hetzelfde voor je vriendin. Maar je vrouw die moet je delen… Weet je overigens dat vrouwen hun grootste vijand bij voorkeur te vriend houden? Vrouwen zijn nu eenmaal complexe wezens maar dat wist je wellicht al ;-).

Geen verwijt hoor Jaak, je hebt meer lef dan de vele minnaars/minnaressen die de leugen ophouden. Jij komt uit voor je gevoel en leeft vanuit je hart. Dat alleen al vind ik prachtig en... liefde is nu eenmaal kunnen loslaten zeker?

Marie

Gepost door: Marie | 21-03-10

en hup ...een vrijgezel meer op deze planeet.

Nu nog mijn hart vrijmaken en ik kan terug opnieuw beginnen... :-(

De vrouw van wie ik minnaar was heeft dus gekozen voor haar huidige vriend en is niet in staat om hem te verlaten.

In een sms heeft ze vanmorgen gezegd alles te willen stoppen met mij. De druk is te groot en ze kan het niet meer aan.
Ze zegt meer van de ander te houden dan van mij (dat laat ik in het midden) en ze voegt er aan toe dat het waarschijnlijk voor niks zal zijn dat ze bij de ander zal blijven....

We zien elkaar 1x per week zolang ze dat wil, en ze wil dat wel, ook al zegt ze dat het zwaar zal zijn.

wat kan ik doen ? niks .... respect voor haar. that's all.

*sig*

Gepost door: Brosske | 22-03-10

Marie,

Het wegcijferen van zichzelf (in mijn vorige bijdrage) bedoelde ik eigenlijk wel in beide richtingen hoor, en in feite staat dat los van het gegeven dat ik met twee vrouwen een relatie heb. Ook toen er nog maar alleen mijn vrouw was, probeerden wij dat al alle twee. Je partner verwennen zonder het eigen genot te laten domineren : eigenlijk is het een lepe truk, want die partner gaat jou dan na je verwenbeurt toch zelf zodanig 'onderhanden nemen' dat je uiteindelijk nog meer geniet dan wanneer je eerst aan jezelf zou gedacht hebben (doordenkertje?).

Daarom hoor ik je niet zo graag de uitdrukking 'van twee walletjes snoepen' gebruiken. Je hoort en je leest die uitdrukking namelijk regelmatig als het over een relatie naast de hoofdrelatie gaat. De uitdrukking suggereert hoe dan ook een beetje het snoeperige genot. De link wordt al snel gelegd naar 'seks hebben met zowel de originele partner als met de minnares/minnaar', en vermits seks leuk is, wordt het dus gezien als snoepen. Maar in een echte polyamore situatie HOEFT het niet om seks te draaien. Het kan gewoon gaan om een hechte liefdesband, waar uiteraard seks bij hoort, maar waar even goed andere dingen deel van uitmaken : zichzelf dus wegcijferen, de andere willen verwennen, werken aan de relatie, dingen voor mekaar doen die je misschien zelfs niet prettig vindt, maar waarmee je de andere helpt, enz.

Net zoals in de relatie met je hoofdpartner dus. En we weten allemaal dat een relatie niet alleen uit 'snoepen' bestaat. Ik denk zelfs dat ik, ondanks mijn beide lieverdjes, minder vaak seks heb dan heel wat andere mensen, maar hoogstwaarschijnlijk genieten wij (vrouw, vriendin, ik) veel meer dan diezelfde 'andere mensen'.

Het is ook altijd riskant om stellingen om te draaien. Vrouwen houden inderdaad dikwijls om de lieve vrede hun vijand te vriend, maar je mag daar niet uit besluiten dat iemand met wie ze bevriend zijn automatisch ook steeds een vijand is. Dat zou maar erg zijn.

Ik weet ook niet of je het 'lef' moet noemen dat ik er voor uit kom dat ik een dubbele relatie heb. Voor de buitenwereld lopen wij er helemaal niet mee te koop. Mensen zien ons als twee bevriende koppels, en er zullen wel eens hier of daar geruchten de ronde doen, maar wij verkopen in elk geval geen show. Geen opvallende liefkozingen in het openbaar (doe ik ook met mijn vrouw niet overigens - intiem is prive) ; het enige dat kan opvallen, is dat ze ons (vriendin + ik)dikwijls samen kunnen zien, maar ja, we zijn ook regelmatig met zijn vieren samen ergens aanwezig.

Het lef zit dus enkel in het open gedrag tegenover de eigen partner, maar dat zou ik eerder afdoen als 'geluk' dan als 'lef'. Je kan zoiets alleen maar bespreekbaar maken als je het geluk hebt dat je een partner hebt die daar geen drama van maakt. Ik denk ook dat wij daarin geholpen zijn, door het feit dat mijn vriendin en ik ten opzichte van elkaar in evenwicht zijn : we hebben allebei een normale en nog goed functionerende thuisrelatie. Zou een van de twee single zijn, dan ontstaat voor de huwelijkspartner van de andere misschien al sneller de vrees dat zij/hij vroeg of laat voor de nieuwe liefde zou kiezen omdat die méér gaat verlangen. De ene komt dan warm thuis en de andere zit thuis alleen. Bij ons is het voor alle vier de betrokkenen duidelijk dat er niets op het spel gezet wordt. Er komt gewoon iets bij, dat niet bedreigend blijkt te zijn voor de thuisrelaties. Dat droogt de voedingsbodem voor jaloezie uit bij ons.

Ik kan trouwens helemaal niet inschatten hoe ik zou gereageerd hebben indien ik met mijn vriendin alleen maar een verborgen relatie had kunnen hebben. Zouden we dan voortdoen (denk het wel) of zouden we voor iemand moeten kiezen? Of wat zouden we doen als het bij een van de twee thuis niet meer goed zou boteren en bij de andere nog wel? In het begin was ik daar wel een beetje ongerust in, maar heel de situatie draait nu al zo lang goed. Bijgevolg denken we daar niet aan. Dat is dus ook niet bepaald 'lef' hebben he...

Gepost door: jaak | 23-03-10

Marie,

Ik begrijp jouw reactie. Het klinkt zo onwaarschijnlijk wat er bij Jaak gebeurt en ik denk dat dit voor vrouwen nog moeilijker te begrijpen is dan voor mannen. Maar Jaak heeft de verhouding met zijn twee vrouwen al zo dikwijls en uitgebreid beschreven dat ik het wel geloof dat zoiets kan bestaan maar langs de andere kant ben ik er wel van overtuigd dat het een heel uitzonderlijke situatie is en ik benijd hem wel daarvoor. Ik zou niet liever hebben dan dat ik mijn verboden relatie kon delen met mijn vrouw en dat Els dit zou aanvaarden maar ik weet heel goed dat dit zo niet zal zijn.

Toch nog een vraagje aan jou Jaak, louter uit nieuwsgierigheid:
Weet jouw vrouw en/of vriendin het dat je hier op deze blog schrijft en als dat zo is, lezen ze hier zelf ook dan?
Het lijkt me wel interessant om ook eens hun kant van het verhaal te horen.

Gepost door: Ron | 23-03-10

Ron,

Neen. Geen van beiden kennen bij mijn weten deze blog. Ik ben er ook van overtuigd dat zij er niet actief zouden op schrijven. Mocht het niet anoniem zijn, dan deed ik het waarschijnlijk ook niet, omdat onze ongeschreven overeenkomst inhoudt dat we er niet mee te koop lopen. Het is en het blijft iets onder ons, waar we andere mensen niet willen mee shockeren, uitdagen of confronteren.

Ik ben ook heel toevallig op deze blog gestoten, al googlend naar tips voor leuke gezellige tavernes en dergelijke, en dan kom je al gauw op onderwerpen zoals 'minnaar' enz. Toen dacht ik dat ofwel mijn anoniem verhaal ofwel (en misschien vooral) mijn visie op liefde en relaties wellicht voor sommigen hier of daar een steuntje kon betekenen, want er zijn toch nogal wat mensen die relationele avonturen beleven :-) Om die reden ben ik beginnen reageren. Ik schrijf verder op geen andere blogs of zo.

Het verhaal van mijn partners zal dus op deze blog niet verschijnen. Ik hou mijn deelname aan de blog bewust voor mezelf, omdat ik weet dat zowel mijn vrouw als mijn vriendin het niet leuk zouden vinden als ze zouden weten dat ik 'ons huishouden op straat zou brengen', ook al is het dan anoniem.

Daarom moet ik ook af en toe details niet op de blog vermelden, die misschien nog beter en verduidelijkend zouden kunnen werken, maar die ook eventueel herkenbaar zouden kunnen zijn. Dat ik dan zogezegd toch in het geheim op de blog schrijf, dat zal dan waarschijnlijk het stoute of het ondeugende kantje aan mij zijn, dat ieder mens wel ergens heeft zeker :-)

Ik hoop dat niemand dit als geheimdoenerij of als flauw interpreteert, want eigenlijk is heel mijn verhaal niet meer dan een illustratie voor hoe het ook goed kan lopen in een dubbele relatie. Wie en waar we zijn, doet niet zoveel ter zake.

Er is maar één iemand die weet wie ik echt ben, en die tevens ook weet dat ik op deze blog schrijf. Dat is iemand die hier ook soms komt. Wij chatten op MSN wel eens over koetjes en kalfjes, de kindjes en de oudjes, en het leven :-) En dan vertel je natuurlijk wel meer persoonlijke dingen aan elkaar dan op een openbare blog. Dat neemt niet weg, dat ik soms ook last krijg van mijn levendige fantasie en me afvraag, bijvoorbeeld, waar Ron en Sindy nu eigenlijk zouden leven, en of ik die misschien al eens tegengekomen ben :-) En al die andere mensen waarvan ik dingen lees, wie zou dat nu allemaal zijn in het echte leven?

Gepost door: jaak | 23-03-10

Ron en Jaak,

Zowel mijn man als mijn minnaar zijn ook niet op de hoogte dat ik hier op de blog schrijf.
Ik heb al vaak getwijfeld om mijn minnaar op de hoogte te brengen, maar het komt er niet van, hij zou het nochthans volledig begrijpen en zeker zelf zijn ervaring neerpennen.
Misschien dat ik het hem eens vraag????
Mijn man weet niet dat ik een minnaar heb, dat is dus een stuk moeilijker.


Voor mij is de blog een serieuze steun, want mijn emo kan nogal op en neer gaan.
( Ron, bedankt dat je de blog bent begonnen)

Te weten en te lezen dat anderen daar ook mee worstelen, geeft me het gevoel dat ik niet ' alleen op de wereld' ben met een man en een minnaar.

Ook uit de reaktie van de mannen heb ik veel geleerd, wij vrouwen duwen onszelf vaak in de slachtoffer rol en eigenlijk hoeft dit helemaal niet.
Uit het verhaal van Jaak weet ik nu ook dat het anders kan en probeer dan ook mijn jaloerse kantjes bij te schaven en te genieten van wat ik allemaal heb.

Sindy, hoe komt het dat we weinig van je horen?
Ik hoor zeer graag eens jouw standpunt .

Gepost door: Suzy | 23-03-10

Jaak,

Ik begrijp die 'geheimdoenerij' van jou ergens wel ;-) maar ikzelf heb 'geen enkel' geheim voor Sindy en ik heb me ook voorgenomen van dat zo te houden. Jullie weten dat het een tijdje anders is geweest maar het voelde niet goed aan dat ik dingen voor haar verzweeg.
Maar bij jou Jaak ligt de situatie anders en ik verwijt jou ook niks hoor, wat niet wegneemt dat ik toch graag jouw dames eens aan het woord had gehad :-).

Gepost door: Ron | 24-03-10

Suzy,

Ja, ik vind het toch wel raar dat je zoiets geheimhoudt voor je minnaar, dat je op deze blog leest en schrijft. En ik heb de indruk dat de meeste bloglezers er niets over vertellen tegen hun minnaar of minnares. Waarom eigenlijk? Heb je schrik voor iets?
Vertel het hem eens, ik ben al curieus naar zijn reactie :-).

Wat Sindy betreft, ze heeft zo van die perioden dat ze veel en lang moet werken maar de volgende dagen heeft ze wat meer vrij dus het zal niet lang meer duren eer ze van zich zal laten horen.

Gepost door: Ron | 24-03-10

Ja, zo heeft ieder zijn eigen kantjes. Sommigen doen dingen die ze liever bedekt houden, ik schrijf dan weer op de blog maar hou het liever voor me :-) Ik geloof dat iedereen wel ergens zo een donker kamertje voor zichzelf heeft (lol).

'Lezen' op de blog zou ik nog niet zo direct geheim houden, maar doordat ik al direct bij de ontdekking van de blog ben gaan reageren, zou ik zeker bij mijn vrouw of vriendin erg snel herkenbaar overkomen als ik hen op deze blog zou wijzen. En dat zouden ze toch een beetje als het etaleren van onze initimiteiten interpreteren.

Het is ook wat gegroeid. Ik wou eerst enkel wat nieuw en wellicht alternatief gedachtengoed posten, zoals ik relaties beleef. Maar al snel gebruik je je eigen ervaringen als voorbeeld en onvermijdelijk schrijf je dan meer persoonlijke dingen.

Ik heb enkele jaren geleden overigens wel een tijdje geschreven op een puur vakgericht forum, en mijn vrouw vond dat toen al raar dat ik daar tijd wou insteken, om totaal onbekenden proberen voort te helpen. Daar ben ik dan maar mee gestopt.

Gepost door: jaak | 24-03-10

Hallo iedereen, Proficiat Jaak dat jij je twee werelden waarin je leeft zo goed kan ineen laten lopen maar ik denk toch dat jij een uitzondering bent. Soms denk ik dat het allemaal maar een verhaal is maar ik ga er vanuit dat iedereen hier zijn verhaal doet zoals het is, wat win je er trouwens mee door dingen te schrijven die niet waar zijn. Voor sommigen onder ons zal dit de droom situatie zijn maar voor mij is dat toch niet het geval.
Ik ben stapel verliefd op mijn minnares en wil met haar wel verder gaan. Ik heb ze zojuist gezien. We hebben weer heel goede sex gehad en ook goed gesproken. Zij is mijn soulmate waar ik alles aan kwijt kan.
Zoals Brosske zegt "sommige mensen zijn niet gemaakt om 2 werelden te beheren als er gevoelens bij komen kijken". Ik dacht dat ik iemand was die dat zou kunnen maar nu weet ik dat ik dat niet kan, ik wil mij voledig geven in een relatie en niet alleen in de spannende momenten dat we samen zijn. Nog een citaat van Brosske waar ik het mee eens ben: "een mens kan sex zoeken, maar heeft uiteindelijk liefde nodig, warmte, armen om je heen die van je houden..."

Suzy, voor mij is de blog ook een serieuze steun. Hier kan ik mijn gedachten en gevoelens kwijt. Ron Ik wil je daarvoor bedanken dat wij dat hier kunnen en mogen.
Ik ben ook iemand die geen geheimen wil voor de persoon waar ik het meest van hou, daarom heb ik mijn minnares vandaag verteld dat ik al een paar weken schrijf op deze blog. Ik moet mij daarvoor niet schamen, ik doe daar niemand kwaad mee. Dat ze zelf ook op deze blog zal komen weet ik niet we zullen wel zien. Ik wil gewoon geen valse start maken met mijn geliefde en alles openlijk bespreekbaar maken.

Ik zou ook eens willen terug komen op wat Suzy zei: "wij vrouwen duwen onszelf vaak in de slachtoffer rol"
Op alle sites die ik al bezocht heb ivm ontrouw en minnaars/minnaressen vindt ik het raar dat altijd de minnares het slachtoffer is en niet de minnaar.
Zo lees je er dat de minnares de stap vlugger zal zetten om er samen voor te gaan dan de minnaar.
Dat de minnaar alleen maar het plezier ervan inziet, goede sex en niets meer.
Dat de minnaar nooit zijn gezinssituatie zal opgeven. Enz...
Ergens vindt ik dat wat frustrerend want zo wordt ik ook als een soort profiteur en egoïst bestempeld.
Ik zou niet liever hebben dat mijn vriendin voor mij zou kiezen. Het zal zeker niet de makkelijkste periode worden als we de stap zetten maar ik durf het aan. Daar ben ik van overtuigd.

Gepost door: Hans | 24-03-10

Ik ben eigenlijk niet van mening dat je alles moet vertellen aan de persoon waar je van houdt. Geheimen mogen er zijn, ik zie niet in waarom we alles van elkaar zouden moeten weten. Er is ook nog privéruimte en dat zorgt helemaal niet voor een beperking in onze liefde voor elkaar. Mijn minnaar weet dus niet dat ik op deze blog schrijf en hoeft dat ook niet te weten, dat is iets voor mezelf.
Ik snap Jaak dus volledig dat hij zijn vrouwen niets vertelt.

Verder ben ik het ook met Hans eens. Ik had ook in de reactie van Suzy opgemerkt dat zij precies altijd de vrouw in de slachtofferrol ziet en de mannen die het meeste voordeel uit een buitenechtelijke relatie halen. Ik lees hier toch in de getuigenissen van Hans, Brosske,... en ook bij mezelf dat dat beeld helemaal niet klopt. Ikzelf heb ook af en toe moeilijke momenten dat ik bij mijn geliefde wil zijn en dat niet kan. Maar al bij al kan ik daar nog veel beter mee om dan mijn minnaar. Hij worstelt nog veel meer met zijn gevoelens dan ik, ik kan nog beter relativeren en de situaties gescheiden houden. Zo'n sterk persoon die toch soms diep zit, je zou verschieten. Ik denk dus zeker niet dat minnaressen altijd het 'zwakste' staan in een minnaar-minnaresrelatie.

Gepost door: Sheila | 24-03-10

Hallo iedereen,

Mijn minnaar weet van het bestaan van deze blog af maar eerlijk gezegd houdt dat me soms ook een klein beetje tegen om te reageren, zeker omdat ik hier vaak heenvlucht op momenten dat ik het moeilijk heb... en dan wil je natuurlijk niet nog meer onrust veroorzaken door hier vanalles te gaan neerpennen ;-).

Zelf ben ik recent weggegaan bij mijn man omdat ik niet langer in een leugen wou leven. De eenzaamheid is zwaar, temeer daar mijn minnaar (1) in het buitenland woont, (2) 'gelukkig' getrouwd is en (3) van plan is om op middellange termijn nog verder te gaan wonen... en er feitelijk dus geen toekomst is voor ons samen (anders dan bij jullie Ron en Sindy waar er op zijn minst hoop is op een toekomst samen...). Toch blijf ik geloven dat hij de liefde van mijn leven is (de toekomst zal het uitwijzen) en het terug eerlijk kunnen zijn, vooral tov mezelf, voelt fantastisch aan. En wat die toekomst brengt? Laat ons hopen veel intense momenten van geluk, ware liefde en goede sex ;-)

Net zoals velen onder jullie ben ook ik vaak benieuwd meer te weten over wie jullie zijn, wat jullie doen, waar jullie wonen, hoe jullie eruit zien... maar wellicht is het maar best zo ;-).

Kus,
Marie

Gepost door: Marie | 24-03-10

Ondanks de verschillen tussen al wie hier wat neerschrijft, herken ik toch ook een aantal elementen.

Het heeft, bijvoorbeeld, ook mij verwonderd dat er heel dikwijls dat onderscheid gemaakt wordt tussen de minnares-slachtoffer en de minnaar-profiteur. Gelukkig lees ik nu hier dat er nog anderen zijn die dat niet helemaal zo zien. Ik zou inderdaad, zoals Hans schrijft, al bijna een beetje^gefrustreerd raken, als ik er begin aan te denken dat mensen mij als een profiteur gaan zien. Een relatie is iets tussen twee personen, en ik heb daar zelf nooit een verschil in gezien in die zin dat er één partner zou zijn die profiteert en een andere die slachtoffer van de situatie is. Mocht ik dat op een bepaald moment zo ervaren, dan is het tijd om er wat aan te doen.

Dat idee is eerder zo een soort cliché denk ik. De man gaat vreemd om het genot dat hij thuis niet (meer) vindt te gaan zoeken, en een vrouw offert zich op om de man te plezieren en niet te verliezen, ook al kan of wil die man haar geen echte toekomst beloven. Het komt bij mij zowat hetzelfde over als "de man verdient de kost voor zijn gezin en de vrouw doet het huishouden". Beweringen die niet meer van deze tijd zijn. Een hedendaagse vrouw kiest bewust (volgens mij toch) voor de relatie, met kennis van de omstandigheden en de al dan niet riante toekomstmogelijkheden. Of anders kapt ze er mee, zoals we hier ook soms te lezen kregen in het verleden. En natuurlijk geniet de man van seks, maar ik zou me enorm ongemakkelijk voelen als mijn partner niet minstens even veel zou genieten. Ik durf zelfs beweren, dat ik meer geniet van de intense reacties van mijn partner als er geknuffeld wordt, dan wanneer mijn partner direct aan mijn pleziertje zou beginnen.

Hans citeert een, in mijn ogen, erg belangrijke zin van Brosske : "een mens kan sex zoeken, maar heeft uiteindelijk liefde nodig, warmte, armen om je heen die van je houden..." Dat is dus de kern van de zaak voor mij. Iemand die je vastpakt als je het nodig hebt, een knuffel geeft als de wereld tegendraads draait : dat is veel belangrijker dan gewoon maar spannende seks.

Daarom dat ik het leuk vind dat dit toch door enkele mensen extra in de verf gezet wordt. Ik denk dat er echt een verschil is tussen buitenechtelijke relaties die aangegaan worden met als hoofddoel het invullen van seksuele behoeften die thuis niet meer aan bod komen, en relaties die steunen op 'er voor mekaar willen zijn', wat meestal een diepe liefde inhoudt.

Het ene kan uiteraard uitgroeien tot het andere. Dat moet dan, zoals bij Marie, toch wel zwaar vallen als je iemand aanvoelt als de liefde van je leven, terwijl die persoon materieel gesproken steeds meer onbereikbaar dreigt te worden.

Gepost door: jaak | 25-03-10

In de laatste sms liet hij me nog weten hoeveel hij van me houdt... maar zijn woorden deze ochtend waren woorden van afscheid... hij heeft tijd nodig... vertrouwen en loslaten, dat is het enige wat ik nu kan doen...

Gepost door: Marie | 25-03-10

Sheila,

Er zegt niemand dat je geen geheimen mag hebben voor je partner(s); ik heb zelf ook altijd geheimen gehad voor mijn vrouw maar misschien is dit juist het verschil tussen iemand die je gewoon graag ziet en iemand waar je die hele speciale band mee hebt. Zowel Sindy als ikzelf hebben gewoon de behoefte om 'alles' aan elkaar te vertellen. Het is voor ons allebei een vanzelfsprekendheid. Mensen die het al meegemaakt hebben, zullen wel begrijpen wat ik bedoel.

Gepost door: Ron | 25-03-10

Hallo iedereen,
ook ik heb de behoefte om alles tegen Ron te vertellen, hoe ik me voel, wat er in mij omgaat,...Misschien is het omdat ik dit altijd heb gemist in mijn huwelijk dat ik dit daarom zo belangrijk vind. Thuis en in mijn beroepsleven probeer ik altijd klaar te staan voor anderen, cijfer ik mezelf eigenlijk een beetje weg...het maakt niet uit hoe ik me voel anderen rekenen immers om mij, als mama, echtgenoot, dochter van, ...
Deze blog helpt me ook voor een stuk hierbij alsook de mailtjes die ik af en toe krijg. Het is niet gemakkelijk om dit dubbel leven te leiden maar denk dat dit evenzeer geldt voor 'de minnaar'. Dus Suzy ik denk niet dat het een verschil uitmaakt of je nu man of vrouw bent.....het ligt gewoon aan de persoon zelf volgens mij.
Ben het ook wel een beetje eens met wat Broske zegt: 'houden van' doe je van één persoon. Ik durf gerust stellen dat ik maar van één persoon hou momenteel en dat is Ron. Mijn man heb ik nog graag, zie ik graag als de vader van mijn kinderen, kom ik nog goed mee overeen, maar toch moest ik op de vragen zoals Jaak heeft gedaan moeten antwoorden dan zou het mijn antwoord Ron zijn.
groetjes Sindy
cindy09@live.be

Gepost door: sindy | 25-03-10

Hans,

Ik vind het leuk dat je het jouw liefje hebt verteld van de blog maar er moet me toch iets van het hart; Ik kan het deze keer niet laten.
Bij de reacties zie ik regelmatig taalfouten opduiken, de één al wat groffer dan de andere en ik weet dat ook ík hier af en toe aan bezondig maar wat ik bij jouw laatste reactie zie, doet echt pijn als ik het lees ;-):
Ik "vindt" en ik "wordt" met "dt"!!!
Jongens, mochten wij dit vroeger op school geschreven hebben dan was dit een doodzonde en waren we gegarandeerd gebuisd op het examen nederlands.

Dus bij deze: Les 1 nederlands:

Bij de eerste vorm van een werkwoord staat er NOOIT een "t" achter een "d"!
Bijgevolg moet het zijn:
Ik word en ik vind.

Ik hoop dat je me het niet kwalijk neemt Hans :-).

Gepost door: Ron | 25-03-10

Jaak, wij zijn nooit samen gekomen omwille van de sex, integendeel. We zijn samen gekomen omdat we een onvoorstelbare klik hebben op mentaal vlak, kleine dingetjes waaraan we beiden belang hechten, hoe we in het leven staan, onze professionele ambitie, onze toekomstdromen, elkaar begrijpen als geen ander... Voor we het goed en wel beseften, waren we allebei tot over onze oren verliefd... de sex is er pas later bijgekomen. Toch heeft hij me altijd aangegeven dat hij gelukkig getrouwd is... ik heb het nooit goed begrepen... dat is wellicht ook waarom mijn opvattingen soms zo haaks staan op die van jou. Ik ben feitelijk een trouwe hond die nog altijd gelooft in de ware liefde, dat ene dekseltje... noem me naïef... en net daarmee heb ik hem teveel onder druk gezet... ik had beter naar je moeten luisteren... en hoop alleen maar dat het niet te laat is nu...

Ron, ik denk toch dat jij een onderwijzer bent... persoonlijk schrijf ik geen dt-fouten (zeg nooit nooit ;-)), maar ik val er ook niet over als mensen dat doen terwijl ze hier in dit kleine kadertje hun hart bloot leggen... zolang we elkaar maar begrijpen, toch?

Kus,
Marie

Gepost door: Marie | 25-03-10

Marie,

Natuurlijk dat dat het belangrijkste is, dat we mekaar begrijpen en normaal val ik ook niet over taalfouten maar zoals ik al zei, dit keer was het zo flagrant dat ik er gewoonweg iets 'moest' over zeggen :-)
Trouwens, als ik teksten in een andere taal lees, heb ik ook graag dat mensen hun best doen om zo weinig mogelijk taalfouten te schrijven want ik tracht altijd iets bij te leren over het taalgebruik bij het lezen van zulke teksten.
En een mens is nooit te oud om bij te leren nietwaar, zelfs als hij of zij hier zijn hart komt luchten ;-)

Gepost door: Ron | 25-03-10

Meester Ron, laat me niet lachen:)

Gepost door: sindy | 25-03-10

Nu gij nog een 'meesteres' en het is helemaal kompleet hè schat! :-)

Gepost door: Ron | 25-03-10

Normaal gezien erger ik mij ook dood aan dt-fouten maar hier vind ik de inhoud belangrijker. Dus ik hoop maar dat Hans dit als opbouwende kritiek beschouwt en zich door die opmerking niet laat afschrikken om hier nog te schrijven want ik lees ook graag zijn verhaal.

Gepost door: Sheila | 25-03-10

Ik heb een tijdje geleden gevraagd van geen nicknamen meer te gebruiken zoals die van jou 'xxx' om redenen die wel gekend zijn, en consequent als ik ben, kan ik dus niet anders dan jouw reactie te verwijderen, sorry.

Gepost door: Ron | 26-03-10

Sheila,

Me dood ergeren aan dt-fouten doe ik nu ook weer niet maar het is toch normaal dat een 'meester nederlands' zich daaraan stoort ;-)
Tussen haakjes: ik heb die opmerking voor Hans wel met een knipoog geschreven hé dus maak u er aub niet druk over.

Gepost door: Ron | 26-03-10

onlangs een interessant (ja Ron, met 2 x "s") boek gelezen...
"de prijs van de passie"
een aanrader!

prettig weekend x

Gepost door: anneke | 26-03-10

De minnares hoort bij het huwelijk als het hart bij de longen, roodkapje bij de wolf, zonde bij verlossing...
een heel mooi boek trouwens Anneke

Gepost door: sindy | 26-03-10

Sorry voor de schrijffouten een mens kan nu eenmaal niet alle talenten hebben hé, maar alvast bedankt om er mij op te wijzen. Ik zal proberen beter mijn best te doen.
Moest ik zo goed kunnen schrijven dan had ik waarschijnlijk al een roman geschreven :-)
Ik zal het zeker niet laten om mijn mening hier te schrijven. Diegene die daar niet tegen kunnen moeten mijn reactie maar niet lezen.
groetjes

Gepost door: Hans | 26-03-10

goed verhaal, leuk om te lezen

Gepost door: Escort Amsterdam | 20-10-14

De commentaren zijn gesloten.