05-08-10

Wat deed het goed haar terug te voelen.

Onze vakanties overlapten deze zomer nauwelijks; Erger nog, mijn vakantie volgde bijna pal op die van Sindy met als gevolg dat de tijd dat we mekaar niet gezien hebben dit keer wel erg lang was.

Gisteren konden we dan eindelijk voor de eerste keer sinds lang terug eens chatten met mekaar. Ze was juist wakker en zat nog met een slaapkop achter haar computer. Ik wou haar wel graag zien op de webcam maar ze was niet om aan te zien, lachte ze. Na een paar minuutjes echter zei ze dat ze rap iets ging eten -de kinderen waren immers al op- en dat ze zich een beetje ging opmaken zodat ze 'toonbaar' was voor de camera.

 

Vol spanning wachtte ik op de eerste beelden van mijn schatje. En dan ..., ja ..., toen dat lieve bruine snoetje met die altijd stralende lach van haar onder die lange mooie blonde lokken te voorschijn kwam, smolt ik weg. Ik had haar wel gemist maar na een bepaalde tijd onstaat er toch een zekere, laat het me maar "vervlakking" van je relatie noemen. Je weet dat je haar graag ziet maar je weet ook dat je haar een hele tijd gaat moeten missen en dat daar niks aan te doen is. Het hoort erbij, bij vreemdgaan. En dat knopje vinden om "ons" even op "off" te zetten, kan ik meestal vrij goed vinden. Maar bij zo'n moment als gisterenochtend, wanneer ik haar gezicht dan terugzie, ook al is het maar op de webcam, ja dan gebeurt er iets in mij wat ik moeilijk kan verwoorden.

 

Een  golf van warme gevoelens overspoelde mijn lichaam. "Wat ben ik nog steeds gek op die vrouw!" moest ik denken, "wat zie ik haar graag!" Niet alleen gevoelens van liefde maar ook een onweerstaanbaar verlangen naar haar maakten zich bijna gelijktijdig meester van mijn lijf. Het verbaasde me enigszins dat ik, ondanks het feit dat ik alleen haar gezicht maar zag, het testosteron door mijn aderen voelde stromen. Ik drukte mijn benen tegen elkaar. Hmmmm schat, wat had ik nu graag de sterren van de hemel met je gevreeën! Hetzelfde moet Sindy de dag ervoor overkomen zijn toen ze even met me belde. Na dat telefoontje en nog vóór ze naar haar werk vertrok, kon ze niet aan de behoefte weerstaan om zichzelf te bevredigen.

Hoe geil we echter ook waren, we hebben het relatief netjes gehouden tijdens onze lange chat.  Ík was immers niet alleen thuis en ook Sindy zat met pottenkijkers. We zouden moeten wachten tot vandaag.

 

Vanmorgend was het dan zover. Al in de auto kon ik me nog maar moeilijk beheersen. Tijdens de rit naar ons liefdesnestje leidde ik Sindy's hand naar mijn openstaande gulp. Het gefriemel van haar vingertjes met enerzijds mijn onderbroek en anderzijds mijn halfslappe penis maakte me nog geiler dan ik al was. Ritmisch drukte ik mijn benen samen terwijl ik zacht kreunend probeerde van me te concentreren op de weg. Halverwege kwam er een vrachtwagen ons tegemoet gereden. Ik keek naar omlaag en net zoals ík Sindy's hand in mijn broek zag zitten, kon die vrachtwagenchauffeur dit misschien eveneens zien maar het kon mij niks schelen. Ik genoot mateloos en liet haar begaan. Spijtig dat het autoritje zo kort was want ze had nog veel langer met mijn pietje mogen spelen.

 

In de hotelkamer aangekomen, schoot ik zo snel mogelijk mijn hemd uit, pakte Sindy vast en duwde ze al kussend tegen de spiegel. Net zoals je dat in de film ziet, trok ik bij wijze van spreken haar kleren van haar lijf. Ik had amper gezien wat ze aanhad. Terwijl onze tongen zich passioneel verstrengelden in onze monden, knoopte ik ongeduldig haar rok open, trok die wat naar beneden en wriemelde ik mijn hand in haar slip op zoek naar haar clit. Ik voelde hoe Sindy ondertussen even gedreven míjn broek opende, mijn keiharde penis uit mijn onderbroek haalde en stevige aftrekbewegingen maakte. Sindy's schaamzone was vochtig en als een vibrator masseerde ik met mijn vingers haar stijve clitje. Jongens, wat waren we opgehitst! Maar plots schoten de woorden van gisteren terug door mijn hoofd: Sindy had laten verstaan dat ze eerst geneukt wilde worden, hárd geneukt en dit zonder klaar te komen. Ze had graag dat ik haar pas nadien al beffend liet klaarkomen. Ik haalde mijn hand dus terug uit haar slip en nog steeds tegen die spiegel geplakt, pakte ik met beide handen die heerlijke stevige blote kont van haar vast. Mmmmmmmm wat deed het goed haar terug te voelen ...   

 

Commentaren

Ik lees nog steeds stilletjes jullie blog: Welkom thuis van vakantie :-)
En die nieuw opmaak van de blogs op skynet zijn niet zo makkelijk meer vorm te geven. De lijst met posts aan de linkerkant kreeg ik in ieder geval niet meer terug. Jammer, want die vond ik wel leuk en praktisch. En de mini-chat was altijd het centrum van jullie blog, hopelijk krijgen jullie die weer aan de gang!

Jeroen

Gepost door: Jeroen | 05-08-10

Ik vind het ook wel spijtig dat die minichat verdwenen is Jeroen maar ik vrees dat die definitief weg is. Het voordeel is wel dat ik van die belachelijke reacties van die flauwe plezanten verlost ben maar dit is natuurlijk maar een magere troost.

Gepost door: Ron | 06-08-10

Schat, het is wel duidelijk hoe ongeduldig jij was:)
Ik had helemaal geen rokje aan!

Gepost door: sindy | 06-08-10

Aan iedereen even voor alle duidelijkheid:

Als je een commentaar wil posten, wordt er door Skynet een email-adres gevraagd.
Dit email-adres wordt NIET zichtbaar op de blog (en ook niet voor mij)!

Ron.

Gepost door: Ron | 06-08-10

Waarom kiezen jullie niet voor elkaar?

Waarom niet beslissen...je leeft maar 1x!

Gepost door: Anna | 07-08-10

ik ben het volledig eens met Anna, ikzelf heb de liefde van mijn leven moeten loslaten (na een relatie van 10 jaar omdat het niet langer draagbaar was . Nu na meer dan 2jaar heb ik het nog steeds moeilijk en mis ik hem nog bijna iedere dag.

Gepost door: riet | 07-08-10

Beste Anna,
Ik besef maar al te goed dat ik maar 1 keer leef en ik heb het met die gedachte al jaren moeilijk maar de vraag die jij hier stelt, is op deze blog al heel dikwijls gesteld geweest. Een eenvoudig en pasklaar antwoord moet je op zo'n vraag ook niet verwachten. Ik stel voor dat je het blogstukje van 10 mei 2010 eens even leest en dan begrijp je misschien beter waarom ik en Sindy voorlopig nog niet voor elkaar kiezen. Het stukje heet: "Kiezen voor elkaar?"

Ron.

Gepost door: Ron | 07-08-10

Ben ik blij dat ik terug mijn relaas kan neerpennen, opgehoopte frustratries , onzekerheid , enz... we kennen het allemaal, heb nog nooit in mjn leven en zelfs van mijn vorige minnaar niet zoveel terug gekregen als van F2 , maar ik duw hem weg , schuldgevoelens thuis , onzekerheid, me gewoon slecht voelen als ik niet bij hem ben , alles doet hij ervoor om te te kunnen zien , antwoord altijd netjes op gecompliceerde vragen , luistert naar me praat met uren aan een stuk , niks is teveel , hij laat me altijd weten wat hij doet , waar hij is , als ik zin heb mag ik altijd bellen of hem sms, mailen , deze wereld die nu voor me opengaat kan ik niet de rug toe keren maar moeilijk om mijn gevoelens een plaats te geven. Ik moet leren relativeren en mijn gevoelens een plaats te geven zegt hij , maar god hoe je dat. Als ik bij bij hem ben geniet ik , zo ontzettend , zijn pa kent me , zijn zus , heel zijn vriendenkring , allleen zijn vrouw weet van niks tuurlijk. Als hij het niet met me meende zou hij dan zomaar toestaan dat hij me zover in zijn prive toelaat. Ben al met zijn kinderen wegggeweest , samen met hem , niet uitgestoken natuurlijk; heb bij hem thuis geweest , een hele dag , zonder dat ik me weg moest stoppen , hij stuurt me emails waardoor hij duidelijk laat blijken dat ik veel voor hem beteken. maar waarom voel ik me dan zo wanhopig , waarom heb ik zoveel bevestiging nodig en waarom heb ik hem al enkele keren gezegd dat ik ermee wil stoppen terwijl het niet zo is eigenlijk , ik wil gewoon van dat rot gevoel vanaf. Schat , zegt ie , geniet van de momenten dat we bij elkaar zijn en denk alsje alleen bent aan die momenten en voel je niet schuldig , geniet maar hij zegt ook dat als mijn gevoelens zo een draai geven dat ik niet meer aankan dat we ermee moeten stoppen , hoe erg we het beiden ook vinden. Daarom ik wil hem niet laten gaan , wil van hem genieten en mijn draai vinden in deze situatie. Hoe hebben jullie dat gedaan , rust gevonden , dan vooral. Gisteren zei hij schat dit is nu al de vierde keer dat je zegt dat het je nie meer lukt , dan stoppen we ermee , ik zei hem ook laat je me zovlug gaan , betekent dit dan niks voor je , neen zegt ie , betekent veel maar als jij aangeeft dat het over is dan moet ik dat aannemen en is het zo. Typisch mannelijk reactie heb ik al vernomen. Maar ik zie hem nu al graag , maar heb zo ontzettend veel bevestiging nodig , gisteren zei hij ook , wat wil je horen , dat ik verliefd ben en je graag zie , kan ik niet zegt ie ook al is het zo , wil die gevoelens nog niet bevestigen om het voormezelf leefbaar te houden. Onze reaties met onze partner willen we beide ni opgeven maar wil gewoon toch een bevestiging in woorden dat hij me graag ziet en niet enkel in daden , zijn daden zggen veel maar soms willen we het wel eens horen he

boostie

Gepost door: BOOSTIE | 08-08-10

De vakantieperiode is blijkbaar voor velen een periode van 'gedwongen rust' in de relaties :-) Het verhaal van Ron geeft echter moed : na een periode van onthouding is het weerzien des te mooier...

Nieuwe blogvorm of niet : we blijven paraat, en we laten de liefde zegevieren.

Gepost door: Jaak | 09-08-10

Lieve allemaal,

Ik lees met weemoed het laatste blogje… niet meer voor mij… geen passioneel weerzien meer na een lange vakantie vol verlangen naar elkaar…

Als “alleenstaand” minnaresje is zo’n vakantieperiode echt moeilijk te overbruggen… zeker als de liefde van je leven voor lange tijd op reis gaat en alleen de eenzaamheid op je wacht… Het werd te zwaar… die dagen en uren van wachten op een teken van leven, wetende hoeveel hij van je houdt…

Daarenboven leerde ik een tijdje geleden een hele lieve man kennen, iemand die wél voor me wil gaan en mij op de eerste plek wil zetten… en dat verwart me… SAMEN ZIJN… dat wil toch iedereen? Maar wat als de liefde die in je hart zit niet beschikbaar is?… Niet nu… niet... nooit… moet je dan blijven wachten of moet je dan verder met je leven? Dat laatste probeer ik nu, moeizaam, met heel veel tranen en verdriet…

Ik zal hier blijven lezen, terugdenkend aan de mooiste maar ook de eenzaamste jaren uit mn leven… En wie weet… ooit… als het dan niet te laat is…

Kus x
Marie

Gepost door: Marie | 10-08-10

Hallo Marie,

het is inderdaad zoals jij zegt, de tijden met je minnaar zijn de mooiste momenten, de tijden zonder de eenzaamste.
Ik heb het ook achter de rug en voor mij nooit meer.
De betovering is gebroken, de hunkering weg.
Ik ben niet langer bereid om af te zien en de pijn van de eenzaamheid te verdragen voor één mooi moment samen.
Daarom ben ik mijn ex- minnaar super dankbaar dat hij op iemand anders verliefd is geworden.
Niet dat ik hem niet mis, ik mis hem elke dag, maar de pijn wordt steeds minder.
Ik voel me eigenlijk nu elke dag gelukkig, dat had ik vroeger niet.

Mijn ex- minnaar vertelde me dat zijn nieuwe relatie ook diepe dalen kent, waar hij eerst dacht de totale liefde gevonden te hebben, merkt hij nu dat het ook niet helemaal dat is.
Ik denk zelfs dat hij op mij terug verliefd aan het worden is, ......is dat nu niet ongelofelijk?
Maar ik wil hem nooit meer terug!
Never again.

Suzy xxx

Gepost door: Suzy | 10-08-10

Hallo Suzy,

Dank je voor je reactie. Ik begrijp de situatie waar jij in zit en in jouw plaats zou ik net hetzelfde doen! Toch voelt het bij mij anders aan...

Als iemand je zegt, ik hou niet meer van jou... of althans niet genoeg... of ik hou meer van iemand anders, dan ga je verder... Maar als iemand je zegt dat je de liefde van zijn leven bent, je hem de mooiste jaren van zijn leven gegeven hebt, en je ondanks dat toch alleen door moet gaan omdat hij een keuze gemaakt heeft waarvan hij de consequenties moet dragen en hij jou de kans op geluk niet wil ontnemen, dan is dat verdomd moeilijk...

Ik weet dat hij me loslaat omdat hij ook voelt dat die nieuwe man in mijn leven méér voor me kan betekenen, me méér kan geven dan hij in de afgelopen jaren kon geven. En het is inderdaad zo dat ik twijfels heb, ik weet dat ik niet verder wil als alleen maar zijn minnaresje en een man naast me wil...

Maar ik weet ook dat ik zielsveel van HEM hou en hij van mij... Ik wou dat ik boos op hem kon zijn owv het verdriet dat hij me aandoet... maar zelfs daarvoor hou ik teveel van hem... x

Gepost door: Marie | 10-08-10

De commentaren zijn gesloten.