13-09-10

De tranen rolden over mijn wangen.

Vooraleer ik verder ga met ons 'mini-vierdaags-onderonsje' te beschrijven, ga ik jullie eerst vertellen wat er enkele dagen geleden is gebeurd, nu het allemaal nog fris in mijn geheugen zit. Ga er even op uw gemak bij zitten want het wordt een extra lang stukje deze keer! Vergeet niet van hieronder op 'lees meer' te klikken!


Het was al heel lang geleden dat ik nog eens bij Sindy thuis was geweest en ik wou haar ook al heel lang eens een bepaald stukje van één van mijn favoriete DVD's laten zien waarop één van de concerten van één van mijn lievelingsgroepen te zien is. Vorige week bood de gelegenheid zich aan en ik vroeg Sindy of ik nog eens mocht afkomen. Alhoewel het niet uitgesloten was dat er die dag iemand bij haar op bezoek zou komen, stemde ze toch toe maar we spraken af van dan geen seks te hebben.

Die middag stond mijn auto amper stil toen ze de deur al kwam opendoen. Weet ge, het valt me steeds op dat, zolang ik Sindy niet zie, ik haar redelijk goed kan missen maar dat, vanaf het moment dat ze me aankijkt met die mooie indringende ogen van haar, ik ogenblikkelijk verkocht ben. Toen ik haar leefruimte betrad, gebeurde er iets heel raars en tegelijkertijd kreeg ik ook een soort deja-vu. Ik voelde wat ik voelde toen ik voor de eerste keer dit huis binnenkwam zo'n dikke vier jaar geleden. Ik zoek naar de zinnen om deze gevoelens te verwoorden maar het lukt me niet zo goed. Misschien proberen met enkele woorden: vertrouwd, verbonden, samenhorigheid, warm, licht, mooi, gezellig, rustig, op mijn gemak, zorgeloos, gelukkig, thuis voelen, emotioneel, liefde ... Kortom, ik werd overspoeld door aangename gevoelens. Het leek wel of ik thuis kwam, sterker nog, ik voelde me bij haar thuis beter dan bij mij thuis. Heel raar eigenlijk! Vanaf het eerste moment dat ik binnenkwam, werd ik emotioneel en wou ik Sindy zo graag aanraken en vastpakken maar we moesten nog voorzichtig zijn, zei ze, vooral het eerste uur; haar huis heeft ook zulke grote ramen hé!

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, installeerde ik me met mijn belegd broodje, dat ik net had gekocht in haar dorp, aan de keukentafel. Het zonnetje scheen en maakte van haar open leefruimte een warm gezellig en lichtovergoten nest. Nooit heb ik me bij iemand anders thuis zo goed gevoeld als bij haar. "Wil je een koffietje schat?" vroeg ze me. Terwijl ik mijn broodje op mijn dooie gemak verorberde, alsof ik alle tijd van de wereld had -ik heb trouwens nog nooit in mijn leven zo'n lekker krokant brood gegeten!- kwam Sindy naast me zitten met enkele fotoalbums. Ze wist dat ik graag wat foto's wou zien van toen ze nog een pak jonger was. Bij het aanschouwen van sommige foto's deed een heel apart gevoel mijn hart sneller kloppen. Het voelde aan alsof er een gat was in mijn leven, alsof ik een deel gemist had, alsof er iets ontbrak. Toen ze op mijn vraag ook haar trouwalbum toonde, werd ik pas echt emotioneel. Waarom die foto's me zo ontroerden, is me niet helemaal duidelijk. Het had zeker niks te maken met haar man die zelf ook op bijna alle foto's opstond. Ik denk dat het eerder haar jeugdige schoonheid was die me van mijn stoel blies. Ze had een pracht van een witte trouwjurk aan en ze was superslank. Haar haren waren gekapt op een manier die niet mijn stijl is en zoals je het nu nooit meer zou zien maar toch liep ze er bijzonder mooi bij. Ik voelde mijn ogen vochtig worden en kreeg een krop in mijn keel. Jongens, wat gebeurde er toch met mij en waarom!? Ik zou nooit meer hertrouwen maar toen ik mijn schatje in deze prachtige trouwjurk zag, kwamen de 'trouwkriebels' toch terug naar boven en ik zei het haar ook. We hadden het al eens ooit over een fotoshoot gehad en ik zei "Weet je wat we doen? Van zodra je terug wat vermagerd bent, laten we je haren mooi kappen, je gezicht maquilleren en een fotoshoot van je maken." Sindy lachte, zei niks en knikte bevestigend.

"Kunnen we nu die DVD opzetten?" vroeg ik met hevig fladderende vlinders in mijn buik maar ook met koude klamme handjes uit schrik voor nog groter wordende emoties. Omdat het geluid van haar TV-installatie van geen hoogstaand niveau was en omdat ik dat muziekstukje toch echt wou laten horen met veel volume en bas, hebben we die DVD dan maar in de stereo-installatie gestoken, dus zonder beeld. We gingen braafjes naast mekaar in haar knusse sofa zitten en Sindy legde haar hoofd op mijn schoot met haar gezicht weg van mij. Al een geluk dat ze mijn gezicht niet zag want al vanaf de eerste tonen kreeg ik een krop in mijn keel en voelde ik de tranen komen. Terwijl de muziek alsmaar emotioneler werd, streelde ik door haar haren en over haar gezicht en haar lichaam. Ik probeerde mij te beheersen maar het lukte niet. Even later rolden de tranen letterlijk over mijn wangen. Vóór ik naar Sindy vertrok dacht ik wel van licht ontroerd te geraken maar deze uitbarsting van emoties had ik zeker niet verwacht. En het vocht bleef maar komen. Op den duur zag Sindy mijn tranen en zelf ook duidelijk ontroerd, pakte ze me stevig vast in haar armen.  Toen het stukje gedaan was, heb ik het nog eens terug opgezet maar dan met de TV aan, en hebben we gedanst in het midden van de zithoek op één van de mooiste slows allertijden. De samenhorigheid die ik toen voelde, was allesoverstijgend. Ik vroeg me zelfs af wat ik toch thuis nog zat te doen ...

Even later was het weeral tijd om terug huiswaarts te keren en met rode ogen maar overgelukkig nam ik afscheid van mijn lieveling. Thuisgekomen zat het volgende berichtje van haar in mijn mailbox:

De stilte doet pijn.
Je bent pas weg of de traantjes vloeien al over mijn wangen.
Het is zo stil schat zonder jou hier in dit lege huis.
Ik heb genoten van de tijd , ze is weer voorbij gevlogen.
Geen sex deze keer maar heel intense gevoelens.
Ik zie je graag.

 

Commentaren

Ik zou niet meer terugkomen op dit blog, want ik raakte een beetje de weg kwijt van alles, zo gericht op seksuele genoegens. Heb ik niets op tegen, geloof me, maar het werd zo plat. Nieuwsgierigheid overwon. En nu lees ik hier toch een beetje wat ik wilde lezen. Mooi, zoals jullie van elkaar houden. Beetje pijnlijk ook, omdat het recentelijk is afgelopen tussen mijn minnaar en mij. Hij vetrok thuis, maar het verdriet daarover was te groot. Wees voorzichtig met elkaar, maar ook met de vrouw en man waar jullie nog mee samen zijn. Want hun verdriet zal groot zijn als zij erachter komen dat zij jaren in een leugen leefden. Geluk samen!

Gepost door: Dyonne | 13-09-10

Als ik dit allemaal lees, vraag ik me ook af wat jullie thuis nog doen. Verspil toch niet teveel kostbare tijd. Straks zijn jullie oud of ziek of is het nooit meer mogelijk om bij elkaar te zijn. Gaan jullie daar later niet ondraaglijk veel spijt van hebben?
Jullie partners en kinderen lijden daar nu onbewust ook onder hoor.

Gepost door: sheila | 13-09-10

Inderdaad, Sheila heeft daar een punt. Waarom kiezen jullie niet echt voor elkaar ? Of speelt iemand een spel en is de realiteit minder mooi dan wat hier wordt geschreven ...

Gepost door: Bart | 13-09-10

Ik kan natuurlijk niet antwoorden in Sindy en Ron hun plaats, maar het is niet omdat je intens van je minnares/minnaar houdt, dat per definitie je gezin geen betekenis meer zou kunnen hebben. Het klinkt misschien een beetje absurd, maar ik zou het zelfs niet zo fijn vinden indien mijn vriendin haar man resoluut aan de kant zou schuiven voor mij.

Je eerste partner, je kinderen die je samen in een gezin hebt : dat zijn toch ook waardes die je niet zo maar te grabbel gooit, tenzij je natuurlijk heel doelbewust voor een nieuwe relatie hebt gekozen omdat de bestaande helemaal 'op' was, helemaal uitgeblust of ontaard in een constant geruzie. Maar indien een tweede liefde je inpalmt zonder dat je gericht op zoek was, verzeil je vanzelf in zo een situatie waarbij je niet wil kiezen.

Het is voor mij echt herkenbaar hoe Ron hier een moment van innig samenzijn beschrijft, zonder dat er seks bij te pas kwam. De andere blogstukjes zijn inderdaad veel explicieter, maar dat is waarschijnlijk zoals in een film : het verhaal van de 'actie' wordt meestal gretig bekeken door het publiek, terwijl de serene intimiteiten wat minder prikkelend werken :-)

Gepost door: Jaak | 14-09-10

Je hebt dat goed gedaan Jaak, in onze plaats geantwoord. Bedankt!

Ron.

Gepost door: Ron | 14-09-10

Welkom terug op de blog Dyonne.
Nieuwsgierigheid ... ja .... ;-)
Spijtig van jouw minnaar natuurlijk. Wat er bij mij (ons) ooit nog moge gebeuren, ik kan mij niet voorstellen dat ik Sindy ooit nog laat vallen.
Wij beseffen maar al te goed dat wij onze partners diep zullen kwetsen als onze relatie aan het licht komt; dat is ook één van de vele redenen waarom wij natuurlijk niet zomaar voor mekaar kiezen.
Nog veel leesplezier.

Ron.

Gepost door: Ron | 14-09-10

Sheila,

Ik begrijp jouw enigszins gefrusteerde reactie maar ik denk dat je wijs genoeg bent om in te zien dat het allemaal niet zo simpel ligt. Ik denk niet dat we daar ondraaglijk veel spijt van zullen hebben. Het heeft ook zijn mooie kanten hé, van mekaar niet teveel te kunnen zien. Daarbij, in dit multimediatijdperk krijgen we de kans om mekaar bijna elke dag te zien, al is het maar op de webcam, dus we mogen eigenlijk niet klagen hé!

Ron.

Gepost door: Ron | 14-09-10

Dat is inderdaad iets waar we al zodanig aan gewend zijn geraakt, dat we er nauwelijks nog bij stilstaan : hoe zouden we leven en ons organiseren indien er niet de moderne communicatiemiddelen waren? Nauwelijks vijftien of twintig jaar geleden hadden de mensen toch veel minder mogelijkheden om bijvoorbeeld een geheime relatie echt te onderhouden.

Dit feit, samen met de enorm verhoogde mobiliteit (bedenk dat, bijvoorbeeld enkele generaties terug, de vrouwen nauwelijks uit werken gingen) maakt dat we stillaan een ander maatschappelijk beeld creëren op het gebied van relaties en hoe we er tegen aan kijken. We hebben veel meer gelegenheden en middelen dan onze voorouders. We kijken ook niet meer op van wisselende en/of dubbele relaties, wat vroeger in vele families toch een schande was, en ook al om die reden zo veel mogelijk geheim bleef. Nu praten we tenminste al wat meer over wat de betrokkenen ervan vinden of hoe ze het aanvoelen, i.p.v. voornamelijk te denken in functie van 'de klap van de mensen' :-)

Al bij al, nu de moderne media allerlei zaken blootleggen waar vroeger niet of nauwelijks over gepraat werd, ben ik zelfs voor mijn imago nog heel erg gelukkig dat ik 'gewoonweg' in een dubbele relatie terecht gekomen ben en bijvoorbeeld niet in het priesterschap. Noem me maar liever een kater dan een pater :-)

Gepost door: Jaak | 14-09-10

En Ron... je kunt steeds weer 'ontsnappen' naar die droom, zonder grote gevolgen. De vraag is of ik ooit de stap had genomen weg te gaan, hij was me te groot, denk ik. Ook omdat ik inzie dat realiteit anders is, minder zoet. En dat mijn relatie misschien bestond bij gratie van elkaar weinig zien, zodat het verlangen bleef. Jullie hebben je eigen verhaal. Mijn minnaar vertrok wel, met alle gevolgen van dien. Nu ben ik langzaam weer aan het opbouwen, het verdriet en gevoel van verlies is immens groot, spijtig is een understatement. Maar het haalt me uit een vacuum waar ik te lang inzat. Ik vind het heel, heel moeilijk leven met het idee dat ik mijn echtgenoot zo bedrogen heb. Dat verdient hij niet, dat verdient geen mens. Ik leerde een hoop over mijzelf, dat niemand perfect is, ook ik niet. Of mijn huwelijk stand houdt weet ik nu niet. Misschien eens langs de pater lopen (die ook al zo van zijn voetstuk viel).

Gepost door: Dyonne | 14-09-10

Dankzij de moderne communicatietechnologie horen of lezen wij elkaar ook elke dag maar elkaar zien, dat gebeurt slechts één keer om de zoveel maanden. Onze beide jobs maken het onmogelijk om mekaar meer te kunnen zien en we willen geen risico's lopen. Vandaar dat ik daar misschien veel meer gefrustreerd over rondloop en eerder geneigd ben knopen door te hakken want zo is het moeilijk leefbaar.

Maar waarom ik nu ook deze opmerking maakte, is doordat het me nu meer en meer opvalt in deze blog dat jullie liever elkaar zien dan jullie eigen partner, in het begin had ik dat nog niet. In jullie hart hebben jullie precies al de keuze gemaakt. Zo kunnen de lezers dat hier toch interpreteren of zie ik dat verkeerd? Ofwel zijn dat tijdelijke bedenkingen en gevoelens die je hebt als je bij Sindy bent en denk jij thuis als je bij je vrouw bent terug anders, of wordt het, zoals Bart hierboven zegt, hier romantischer beschreven dan het in werkelijkheid is.
Als je dat vergelijkt met Jaak ziet hij beide vrouwen even graag en zijn dat 2 volwaardige relaties. Jaak zou niet weten wie te kiezen (denk ik) maar jullie laten blijken dat je voor elkaar zou kiezen maar dat de rationele dingen de bovenhand halen.

Het is idd niet simpel maar als je van 2 mensen evenveel houdt, dan kies je idd voor de meest rationele en gemakkelijkste oplossing en dat is dan in je huwelijk blijven. Dat doe ik trouwens ook.
Maar als 1 persoon, na jaren mekaar te kennen, zo duidelijk de voorkeur krijgt, dan lijkt me de mee gepaard gaande miserie waarmee je zou te maken krijgen als je voor mekaar zou kiezen toch niet zo onoverkomelijk.
Maar nogmaals, misschien redeneer ik vanuit een ander oogpunt omdat wij mekaar zo weinig zien en ik bijgevolg niet kan inbeelden hoe je nog voldoening uit zo'n situatie kan halen.

Gepost door: sheil | 14-09-10

Sheila,
Ik vermoed dat het bij jou (jullie) inderdaad nog wel een andere wereld is dan bij ons. Moest ik Sindy maar één keer om de zoveel maanden kunnen zien dan hadden wij waarschijnlijk ook wel een andere band met elkaar dan nu het geval is.

Wij hebben inderdaad de keuze voor elkaar in ons hart al gemaakt maar de 'liefdes' voor mijn 'beide' vrouwen (want zo voel ik het ook aan) in de weegschaal leggen, doe ik niet zo graag. Wat ik voor Sindy voel, is 'anders' dan wat ik voor mijn vrouw voel. Het belangrijkste verschil is dat ik me heel sterk verbonden voel met Sindy op alle gebied. Het voelt aan alsof ze bij míj hoort met als gevolg dat ik mij ook onafscheidelijk van haar voel. En dat ik haar dan een tijdje niet fysisch kan zien, daar kan ik voorlopig nog best mee leven omdat ik dat gevoel heb dat ze eigenlijk toch van mij is en bij mij hoort, niettegenstaande ze nog steeds getrouwd is.

Wat me wel verbaast is jouw bemerking dat ik het misschien anders zou beschrijven dan het in werkelijkheid is. Dat iemand, die hier nog maar pas op de blog leest, denkt ik dat een spel speel, dat kan ik nog ergens begrijpen maar dat iemand zoals jij, die hier toch al enkele jaartjes mijn blog volgt, zoiets denkt, daar verschiet ik wel van. Ik dacht dat je me ondertussen beter kende. Wat ik hier in deze blog schrijf is een autobiografie, géén roman. Het is allemaal 'echt' en 'puur', géén fictie, géén fantasieën. Ik leg hier al jaren mijn ziel bloot en schrijf tot soms in de kleinste details hoe het allemaal verlopen is en als je dan zulke opmerkingen krijgt dan vraag ik me soms wel af waarom ik dat allemaal doe.

Enfin, ook op deze blog heb ik geleerd te relativeren en me in mijn doen en denken zo weinig mogelijk te laten beïnvloeden door de commentaren wat niet wegneemt dat ik vanzelfsprekend graag heb dat er veel wordt gereageerd :-)

Ron.

Gepost door: Ron | 15-09-10

Wat kan ik er eigenlijk nog aan toevoegen?
Ik heb voor mezelf ook al een keuze gemaakt. Mijn hart kiest helemaal voor Ron, bij hem voel ik me gelukkig, vrij, ....met hem wil ik eigenlijk oud worden:).....maar aan de andere kant wil ik mijn familie, kinderen en Eric ook niet kwetsen...en dat kwetsen is inherent aan het kiezen, dat besef ik maar al te goed. OK ze overleven het wel waarschijnlijk maar ik ben voor mezelf nog niet klaar om zo'n belangrijke beslissing te nemen.
@Sheila: Ik zou zo niet verder kunnen moesten we elkaar maar om de paar weken zien! 2 weken is wel het maximum!
Wat je twijfel betreft omtrent de 'echtheid' van sommige blogverhalen van Ron....ik kan ze alleen maar bevestigen. Sta er ook soms van versteld hoe hij de emoties kan weergeven in woorden maar alles is puur en echt:)

Gepost door: sindy | 15-09-10

Mijn hartje kiest ook volledig voor mijn minnaar maar ik ben er ook nog niet klaar voor om te breken met mijn man. Het is toch een enorme stap, een grote beslissing voor alle partijen.

Mijn minnaar heeft van in het begin van onze relatie gezegd dat hij hetgene hij heeft met zijn vrouw niet kwijt wilt. Hij is daar na 2,5 jaar "ons" niet in veranderd. Net als Jaak houdt hij van haar en van mij, alleen is zijn vrouw niet op de hoogte.

Gepost door: fien | 15-09-10

Ja ...het is iets raars hé? die verliefdheid?

Nu ik het allemaal wat op afstand kan bekijken, begrijp ik niet hoe ik dit zo lang 'gefikst' heb.
Al die leugens, dag na dag, week na week en jaar na jaar?
Hoe heb ik dit allemaal volgehouden?
Dat kan toch niet gezond zijn voor een mens?
Geen wonder dat ik nu de weerslag daarvan ondervind!

Wat ik steeds vreemd vond, was dat na een dag van grote liefde met mijn minnaar, een moment van euforie, steevast een dag van verdriet en groot gemis kwam.
Soms had ik de indruk dat ik voortdurend op een emotionele schommel aan het wippen was.
Hoe hoger ik aan de ene kant ging, hoe lager ik aan de andere kant viel.
Zo vaak heb ik verlangd naar een ' kabbelend en gezellig' liefdesleven, maar dat is me in al die jaren nooit gelukt.
Het was steeds alles of niets, hoge pieken en diepe dalen.
Eén grote leugen! Daar betaal ik nu de prijs voor.

Veel liefs van Suzy
XXX






Dat vond ik zo vermoeiend.

Gepost door: SUZY | 15-09-10

Inderdaad Suzy het is zo vermoeiend en ik begrijp je helemaal. Ik ben ook een beetje op het punt gekomen dat mijn verstand zegt dat dit toch een erg absurde situatie is. Zo kan het toch niet verder. Alleen heb ik hem nog altijd niet los kunnen laten, het lukt me maar niet, help, pffff, zucht. Misschien zou hij dat ook beter zelf doen zoals bij jou, dan heb ik geen andere keuze maar ik vrees dat hij het ook niet kan en zo blijven we maar aanmodderen.

Ron, tuurlijk geloof ik dat jij Sindy echt zo graag ziet. Alleen begin ik het minder en minder te begrijpen dat jij hier alles zo mooi en romantisch omschrijft en dan toch telkens terugkeert naar jouw vrouw en daar kan doen alsof er niets aan de hand is. Ik vraag me dan af wat je nog voor haar voelt want over de situatie thuis of gevoelens thuis vertel je hier niet zo veel. Het zijn enkel de momenten met Cindy die dan als super de super omschreven worden. Misschien ben ik nu veel te nieuwsgierig maar graag had ik ook eens wat situaties van bij jou thuis gelezen. Heb je met Els ook nog intense diepgaande liefdesmomenten of is het meer gewoonte en een broer-zus gevoel?
Ik reageer misschien zo omdat ik in een gefrustreerde periode zit dat ik het allemaal niet meer eerlijk vind of zo'n zonde vind van de verspilde tijd die we nooit meer terug krijgen.
Sindy, je zegt zelf ook dat je gek zou worden als je Ron meer dan 2 weken niet te zien zou krijgen. Bij mij is het nu weeral 4 maand geleden, met al meer dan 10 gemiste dates ondertussen, dus ik voel me ook een beetje gek worden :-)

Gepost door: Sheila | 15-09-10

@ Ron,

ik begrijp wat Sheila bedoeld.
Ik heb ondervonden dat veel minnaars met een dubbele leugen moeten leven.

In mijn situatie sprak mijn minnaar de eerste vijf jaren zelden over zijn vrouw.
Ik veronderstelde gemakkelijkheidshalve dat het een soort kreng was, een bitch die haar man verwaarloosde.

Niets bleek minder waar toen ik haar leerde kennen.
Het was op en top een vrouw , vriendelijk , geestig, humoristisch,
een goede moeder voor de kinderen en zeer lief voor haar man.
Op een dag kwam ik hen tegen op straat, knuffelend en lachend, hand in hand, hij gaf haar de hele tijd zoentjes en ze hadden het super samen.

Geen wonder dat ik hem nadien vroeg: wat doe je bij mij als je als zo'n leuk leven thuis hebt?
Hij antwoordde dat ik het kersje op zijn taart was, het pluspuntje in zijn leven.

Voor mij bleek die reden niet goed genoeg en ik was op dat moment erg teleurgesteld in hem.

Hij loog tegen zijn vrouw over mij ( zij wist niet van mijn bestaan) en hij loog tegen mij over haar ( ik wist niet dat zij het eigenlijk super hadden samen)

Dat is iets wat veel mannen doen, ze liegen tegen hun vriendin over de relatie met hun vrouw.
Ze schilderen die gemakkelijk af als: ' ach, zij begrijpt me niet zo goed als jij... , we groeien uit elkaar..., we leven als broer en zus..., de sex stelt weinig voor...enz'
Allemaal lariekoek, meestal begrijpt ze hem perfect, is ze zijn steun en toeverlaat in alles en hebben ze het super samen, inclusief de sex.
En dit is de reden waarom mannen niet voor hun minnares kiezen.

Als je dit als minnares niet onder ogen ziet of durft zien, bewandel je een pijnlijke weg die dikwijls eindigt in jarenlang jezelf wegcijferen of een breuk. Beiden zijn mij overkomen.

Liefs van Suzy

Gepost door: SUZY | 16-09-10

Veel mannen liegen mss tegen hun vriendin over hun vrouw maar niet allemaal. Mijn minnaar heeft mij steeds en vanaf het begin duidelijk gemaakt wat zijn vrouw voor hem betekende en nog betekent.

Natuurlijk hoe verliefder ik werd hoe meer ik dat in twijfel trok, hoe minder ik het wou horen, hoe minder ik het ging geloven dat hij het thuis goed heeft want waarom komt hij dan naar mij, waarom heeft hij mij dan nodig, waarom heeft hij een minnares nodig?
Ik heb eerder de indruk dat mannen beter omkunnen met en-en, beter omkunnen met 2 werelden, mijn tijd thuis en mijn tijd met mijn vriendin. Het is alsof ze een knop hebben die wij vrouwen (de meeste vrouwen) missen.

Gepost door: fien | 16-09-10

idd Fien,

je wil als minnares niet horen dat je man het thuis goed heeft.
Want dan stel je jezelf vragen over je waarde als minnares.
Je begint je af te vragen wat je voor hem betekent.
Waarom hij je nodig heeft?

Probeer maar eens als minnares, na een paar jaar, te zeggen : ik wil gewoon dat je je vrouw inlicht over mijn bestaan. Niet meer en niet minder , zonder details.
Wat meer dan redelijk zou zijn als je zelf al een lange tijd een relatie hebt met je minnaar.
Je kan zelf wel invullen wat het antwoord zou zijn....

Misschien vind je mij wel hard, maar als je naar je innerlijke stem luistert, weet je dat ik gelijk heb.

Ik had graag de mening van de mannen daarover gehoord.
Waarom gewoon niet tegen je vrouw zeggen dat je een minnares hebt, zeker als die relatie met je minnares al langdurig is.
Kom niet af met ' mijn vrouw zou zo gekwetst zijn, bla bla bla,
Haar bedriegen doet haar veel meer pijn dan haar de waarheid zeggen, ( echt waar) dan kan ze als volwassen vrouw reageren en toon je als man respect voor haar.

Liefs van Suzy

Gepost door: SUZY | 16-09-10

idd Fien,

je wil als minnares niet horen dat je man het thuis goed heeft.
Want dan stel je jezelf vragen over je waarde als minnares.
Je begint je af te vragen wat je voor hem betekent.
Waarom hij je nodig heeft?

Probeer maar eens als minnares, na een paar jaar, te zeggen : ik wil gewoon dat je je vrouw inlicht over mijn bestaan. Niet meer en niet minder , zonder details.
Wat meer dan redelijk zou zijn als je zelf al een lange tijd een relatie hebt met je minnaar.
Je kan zelf wel invullen wat het antwoord zou zijn....

Misschien vind je mij wel hard, maar als je naar je innerlijke stem luistert, weet je dat ik gelijk heb.

Ik had graag de mening van de mannen daarover gehoord.
Waarom gewoon niet tegen je vrouw zeggen dat je een minnares hebt, zeker als die relatie met je minnares al langdurig is.
Kom niet af met ' mijn vrouw zou zo gekwetst zijn, bla bla bla,
Haar bedriegen doet haar veel meer pijn dan haar de waarheid zeggen, ( echt waar) dan kan ze als volwassen vrouw reageren en toon je als man respect voor haar.

Liefs van Suzy

Gepost door: SUZY | 16-09-10

Nee, het is niet hard.

Ik heb de vraag omgedraaid, moest mijn minnaar mij vragen om mijn man in te lichten van zijn bestaan.
Mijn eerste reactie was: "Dat doe ik niet. Dat durf ik niet, schrik voor de gevolgen."

Ik ben het niet echt met je eens dat haar bedriegen haar meer pijn doet dan haar de waarheid zeggen...wat niet weet, niet deert...sommige dingen worden beter verzwegen, zeker als de waarheid zo kwetsend is, de gevolgen zo groot kunnen zijn voor verschillende partijen...de waarheid zeggen sust soms alleen het geweten van diegenen die moeten leven met leugens

groetjes

Gepost door: Fien | 16-09-10

Daar ben ik toch niet mee akkoord hoor Fien. Je gaat me nu toch niet vertellen, als je zo'n intense verhouding hebt met een andere persoon, dat dit geen weerslag heeft op je relatie thuis?? Alle tijd en energie die je daarin steekt, besteed je toch niet aan je eigen partner. Je gedachten en concentratie zitten ook dikwijls elders, je kan onmogelijk nog 100% voor je eigen relatie gaan. De bedrogen partner voelt zeker en vast zoiets aan maar blijft in onzekerheid leven. Ron en Sindy hebben hier zelf nog verteld dat hun partners vage vermoedens hebben, dat kan ook niet anders. Dus dat kwetsen vind ik helemaal geen reden om niet te kiezen. De grootste reden die ik zie waarom mannen niet willen kiezen, dat is omdat ze van de twee kanten willen blijven genieten. Als vrouw moet je daar nuchter in blijven.

Gepost door: Sheila | 16-09-10

Het heeft een weerslag op je relatie thuis daar ben ik ook van overtuigd. Bij vrouwen meestal een negatieve weerslag, mijn mannen meestal een positieve (er is ooit een artikel over verschenen). Vrouwen willen gevoelsmatig bij hun grote liefde zijn, worstelen met de leugens, hebben het moeilijk met dat bedriegen maar mannen voelen zich beter omdat ze door 2 partners worden bemind, krijgen van 2 aandacht enz. en daar willen ze inderdaad van blijven genieten. Kun je het hun kwalijk nemen? Hoe ze het kunnen dat begrijp ik niet goed want ik kan het niet. Er zijn trouwens ook vrouwen die dat kunnen, een kleine minderheid maar er zijn er.

Sommige partners willen in de onzekerheid leven omdat ze de waarheid liever niet willen horen. Er wordt dan verschillende zaken van hun verwacht, op z'n minst een reactie.
Een voorbeeld: mijn man vroeg of ik iemand anders had? Ik heb hem gezegd "ja en nee", ja omdat ik met sommige zaken niet bij jou terecht kan...meer kon ik niet zeggen want hij legde mij het zwijgen op dat hij het wel zeker wist dat er niemand anders was want hij had m'n gsm nagekeken en m'n mails maar niks gevonden. Hij is dan over iets anders begonnen.
Hij wilt het gewoon niet weten omdat hij niet weet wat hij dan moet doen, mij verlaten? dat wilt hij niet. Het toestaan dat ik een minnaar heb? Dat kan hij niet, z'n ego, hé. Dus hij weet het liever niet, hoeft hij ook niet te reageren, hoeft hij ook niet te kiezen.

Gepost door: fien | 16-09-10

Niet eens over seks en dat tóch al die reacties :)
Ik hoop dat t mij nooit meer overkomt. Het klinkt gek, maar ondanks het verdriet voel ik grote opluchting dat ik niet meer zo in de schaduw hoef te leven. Klaar ben ik nog niet, maar wel erg op weg. Hoe ieder ermee omgaat moet 'ie zelf weten. Eerlijk zijn tov jezelf is 't allerbelangrijkst. Inderdaad weten mannen er beter hun weg mee te vinden over het algemeen. Hoewel ik mij afvraag of diezelfde mannen het nou wel zo gezellig zouden vinden als hun vrouw er een hartstochtelijke 2e relatie op nahield...
Good luck&wijsheid aan allen hier!

Gepost door: Dyonne | 16-09-10

Ik vind het eigenlijk wel leuk al deze reakties:)
Dat mijn relatie met Ron een weerslag heeft op mijn huwelijk daar ben ik me zeker van bewust! Ik hou meer en meer afstand van Eric en we groeien verder uit elkaar. Wat de kinderen betreft zal de inpact minder zijn. Wanneer ze mij nodig hebben sta ik altijd voor ze klaar. Het zijn ondertussen ook al pubers die elk hun eigen leven aan het opbouwen zijn.
Wat Ron zijn relatie met Els aangaat ...ik ben er zeker van dat hij graag nog steeds graag ziet maar zoals hij beschrijft op een andere manier dan wat hij voor mij voelt. Hij zal haar volgens mij ook nooit zomaar verlaten voor mij daar ben ik wel nuchter genoeg voor om dit te beseffen....alleen wanneer het zou uitkomen en ze hem voor de keuze stelt. Vrij zeker ben ik van het feit dat hij me nooit zal laten vallen ook al zet zijn omgeving hem misschien dan onder druk, daarvoor is onze band te sterk geworden.
Ik ben ook eens gaan nadenken om wat Fien zei: moest Eric vragen of ik iemand anders had? Ik zou Ron zeker vernoemen en zeggen welke speciale band wij wel hebben zonder veel in detail te treden natuurlijk. Hij maakt nu eenmaal deel uit van mijn leven en zou niet meer verder zonder hem kunnen dus moet hij dit maar aanvaarden. Het is misschien een utopie te denken dat hij dit zomaar zou toelaten maar zie voor mezelf geen andere oplossing.
groetjes s

Gepost door: sindy | 17-09-10

Sheila,
Ik vertel inderdaad niet zoveel over mijn vrouw, alhoewel ze hier af en toe toch wel eens tersprake gekomen is, maar ik doe dit bewust. Ik weet dat ze dit zeker niet verdient, wat ik haar aandoe en ook al getuigt wat ik doe net van weinig respect voor haar, toch denk ik dat ik haar zo weinig mogelijk probeer te betrekken in mijn verhaal uit respect voor haar. Ik wil niet dat ze in deze blog negatief afgeschilderd wordt want ze is echt een heel goed mens.

Maar om op je vraag "Heb je met Els nog intense diepgaande liefdesmomenten?" te antwoorden ...
Heb ik eigenlijk wel ooit intense liefdesmomenten beleefd?
Of ik zal het anders formuleren: Heb ik ooit bij Els zulke intense liefdesmomenten beleefd zoals bij Sindy?
Ik herinner mij dat ik lang geleden wel diepgaande liefdesmomenten langs mijn kant heb gehad maar ik heb steeds het gevoel gehad dat die niet werden beantwoord op de manier zoals ík het aanvoelde. Het voelde aan als éénrichtingsverkeer. Wat ik nu met Sindy heb, heb ik zeker nooit gehad met Els. Mijn relatie met Els is inderdaad geëvolueerd tot een gewone broer-zuster relatie zonder intense diepgaande liefdesmomenten ook al zie ik haar nog wel graag.

Ron.

Gepost door: Ron | 17-09-10

Ik vind deze reacties ook leuk. Ik leer er uit en ontdek hoe anderen reageren in dezelfde of bijna zelfde situatie dan die waar ik in zit.

Ik wou ook mijn minnaar vernoemen tegen mijn man maar ik kreeg de kans niet. Hij voelde de bui hangen maar besloot toen dat hij het liever niet wilde horen (merkte ik aan zijn lichaamstaal) en is dan veranderd van onderwerp. Ik heb dat toen gerespecteerd. Er zijn momenten dat ik hem alles wil zeggen maar dat is meer om mijn geweten te sussen, ik ben bijna zeker dat hij het niet wilt weten.

Gepost door: fien | 17-09-10

Interessante reacties om eens over na te denken.

Toch vind ik dat er soms een beetje teveel geredeneerd wordt in termen van 'profiteren' en 'genieten' bij een minnares/minnaar relatie. Als ik hier lees, lijkt het soms alsof de mannen alleen maar op dubbel genot uit zijn, en daarom kunnen/willen ze niet kiezen.

Eerst en vooral heeft een dubbele relatie niet alleen dubbel genot tot gevolg, maar ook dubbele zorgen en problemen. Ik heb het dan niet over problemen om een en ander verborgen te houden en zo, maar wel over het feit dat je ook elkaars problemen en moeilijkheden deelt. Eens de fase voorbij is van 'hoofdzakelijk seks' lééf je voor een deel met elkaar en het leven is meer dan alleen maar de prettige dingen.

Wat mij ook opvalt, is dat de mannen door sommigen haast automatisch gezien worden als meer op genot belust, terwijl de vrouwen zich slachtoffer voelen van 'op de tweede plaats' te moeten (blijven) staan. Ik weet niet of dat altijd en overal het geval is. Misschien op vele plaatsen wel, maar ik heb het in ieder geval nooit zo bekeken. Vrouwen kunnen ook genieten van een relatie en mannen kunnen ook vinden dat ze liever 'belangrijker' zouden zijn dan slechts een tweede partner.

Ik denk dat deze denkpatronen vooral hun oorzaak vinden in het gegeven dat er nogal wat relaties ontstaan uit onvrede met de seksuele toestand thuis of uit de 'jacht' op nieuwe seksuele ervaringen. Dat zal voor een gemiddelde man misschien belangrijker zijn dan voor een doorsnee vrouw.

De situatie is dan natuurlijk ook zo, dat je je minnares/minnaar doorgaans veel minder in levende lijve bij je hebt dan je vaste partner, en daardoor ontstaat bij elke ontmoeting een haast onafwendbare behoefte aan seks. Dat heb je normaal niet met je vaste partner. Ook al is je seksleven thuis dik ok, toch zal je veel meer dagelijkse dingen samen doen en beleven als dat je seks hebt. Dat is juist het grote verschil tussen 'verkering' hebben en trouwen of samenwonen.

Daarom zie ik het toch enigszins genuanceerder van zodra je tweede relatie zich enigermate 'stabiliseert', d.w.z. als je ook heel wat gewone dingen samen doet en niet alleen maar op seks focust.

Akkoord : de tijd die je aan je minnares/minnaar spendeert, ben je 'kwijt' in je hoofdrelatie. Maar dat is uiteindelijk ook het geval voor ons werk. Daar zijn we tenslotte dikwijls meer uren mee bezig dan met onze partner. Maar dat wordt natuurlijk gemakkelijker aanvaard, zowel maatschappelijk als emotioneel door de partner. Maar toch blijf ik ondervinden dat bij mij de ene relatie energie geeft om de andere te boosten :-) Ik heb uiteraard niet de problematiek van de geheimhouding. De tijd wordt dus bij mij gecompenseerd door de kwaliteit. Of moet ik schrijven 'kwalittijd', quality tijd?

Gepost door: Jaak | 17-09-10

al enige tijd volg ik deze blog en alle commentaren dat er hier gepost worden. ik moet zeggen dat het schitterend verteld is. wat me ook opvalt is dat er heel wat geschreven wordt over het wel en nt kunnen hebben van een minnaar of minnares. zelf heb ik gn minnares maar zou er voor hetzelfde geld wel een kunnen hebben. ik kan mensen begrijpen waarom ze er iemand op nahouden. sommige mensen hebben nu eenmaal meer nood aan genegenheid, een knuffel... moet je daarvoor dan vreemd gaan? nee, maar ik denk dat de meesten hun toch gelukkiger gaan voelen. ik zit zelf in een situatie dat ik mijn partner graag zie en zei mij en ik zou haar ook nt kunnen missen, maar ik mis die knuffels van vroeger dat spontane kussen enz... ik denk dat er veel mensen in deze situatie zitten en de ene kiest ervoor zo verder te leven en de andere gaat op zoek. omdat ik heel de dag de baan doe zegt mijn partner soms van, als gij wilt ge kunt er een minnares op na houden. tja dan zeg ik zoals iedereen, moh gij zevert. maar ik moet wel vaststellen dat ik vaak autos zie staan waar koppeltjes inzitten, dus het gebeurd veel meer dan algemeen geweten en dit blog is er een heel mooi voorbeeld van. zet deze blog om in een boek en je hebt kaskraker, alleen al omdat veel mensen er zich in zullen herkennen, alleen al door het lezen van de achterkant van het boek. lj

ljurgen@gmail.com

Gepost door: lj | 20-09-10

Ja Jurgen waarom gaat de ene mens vreemd en is hij niet meer tevreden van de manier waarop zijn leven verder evolueert en laat de andere alles maar aanmodderen en legt hij zich neer dat de intimiteit in zijn huwelijk langzaam verdwijnt? Ik had vroeger ook nooit gedacht dat ik in deze situatie zou verzeilen hoor! Maar door deze blog ben ik er zeker van dat vreemdgaan idd veel meer gebeurd dan we over het algemeen willen toegeven.
Wanneer je in deze situatie zit heb je ook meer oog voor zulke dingen denk ik....wiebelende autos:), wachtende mensen op een parking, rendez vous hotelletjes,...noem maar op.
Wat het boek betreft....ben er zeker van dat zoiets door velen aandachtig zou worden gelezen, herkenbare situaties, gevoelens, verdriet af en toe...nu alleen nog maar een goede uitgever vinden zeker:)

Gepost door: sindy | 20-09-10

Alvorens ik een reaktie krijg van Jaak of Ron:)
vreemdgaan gebeurT:)

Gepost door: sindy | 20-09-10

Bedankt voor de complimenten Jurgen :-)
Wat dat boek betreft, ik zal eerst wachten tot ik 'minnaar af' ben en dan zal ik er eens over nadenken :-)

Groeten,
Ron.

Gepost door: Ron | 21-09-10

@Ron

wees gerust , zelfs al moest je minnaar af zijn bij sindy , komt er een volgende vrouw in je leven , het zal anders zijn en je zaldenken dat je dit nooit meer zal hebben , maar dan vergis je je , alles zal anders zijn , maar daarom niet minder , ook kan je je dat nu moeilijk voorstellen, maar enfin dan heb je een bestseller en een mogelijk vervolg haha

Gepost door: boostie | 21-09-10

Boostie,

Ik denk dat je me verkeerd begrepen hebt.
Met 'minnaar af' bedoelde ik 'samenleven met Sindy', dat is iets heel anders hè ;-)

Ron.

Gepost door: Ron | 22-09-10

De commentaren zijn gesloten.