30-09-10

Een nare droom.

Ik heb vannacht een nare droom gehad. Samen met Sindy was ik ergens in een soort hotel ofzo ergens in de bergen. Er lag daar nog wel sneeuw maar die was hard aan het afsmelten zodat je niet overal meer op de ski's naar beneden kon. Het was avond en donker. Sindy had een cadeautje voor me gekocht. Het zag eruit als een groot plat boek, iets groter dan A4-formaat, en ze had het ingepakt in een hagelwit blinkend papiertje. Het was druk in dat hotel en ik had geen tijd om dat pakje open te maken omdat ik bezig was, ik weet niet meer met wat. Sindy zei: "Ik zal het hier op deze tafel leggen hè schat, dan kan je het seffens opendoen."

Maar ik had het blijkbaar zo druk dat ik het op den duur helemaal vergeten was en na verloop van tijd komt Sindy met dat pakje in haar handen woedend naar me toe gelopen en schreeuwde: "Nu ligt dat pakje hier nog en ge hebt het nog steeds niet opengedaan!" Ze klopte er hard mee op mijn hoofd en begon te huilen. Het was de eerste keer in die vijf jaar dat we mekaar kennen dat ik ze zo zag. We hadden nog nooit ruzie gemaakt maar nu was ze echt wel héél kwaad en ikzelf was ook boos omdat ze op deze manier reageerde.

Er gebeurde echter iets heel bijzonders, iets wat ik met Els nooit zou kunnen ervaren. Ik pakte haar in mijn armen en drukte haar stevig tegen me aan. Al wenend stribbelde ze eerst wat tegen maar heel snel gaf ze zich over aan mijn troostende woorden. De tranen werden vervangen door een stralende glimlach en hele warme gevoelens van liefde overspoelden ons beider lichamen. We konden geen ruzie maken en beseften hoe graag we elkaar wel zagen. En toen werd ik wakker.

27-09-10

Kan dit nog toeval zijn?

Beste lezers,

Sorry voor mijn laattijdig vervolg van het vorige stukje maar ik heb er dit keer heel veel tijd voor nodig gehad, ook al lijkt het misschien een relatief eenvoudig te schrijven verhaaltje. De reden is echter dat ik de laatste dagen in een rollercoaster van gevoelens en emoties terecht gekomen ben. Er is vanalles gebeurd en eigenlijk is dit al een paar maanden bezig. Euforie, teleurstelling, hoop, wanhoop, geluk, tegenslag, drama, verdriet ... het passeerde allemaal op een paar dagen tijd de revue en het einde ervan lijkt nog niet in zicht. Het lijkt wel of de gelukkige onbezorgde jaartjes definitief tot het verleden behoren. Wat ik in hetgeen volgt beschreven heb, is een 'opgekuiste' versie van wat er allemaal gebeurd is ...   

 

Lees meer...

21-09-10

U2 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Overmorgen is het zover! Iets waar ik al heel lang naar uitkijk. Het moet zowat een jaar geleden zijn dat we de tickets voor dit evenement al moesten kopen. 'Moesten kopen' is wat licht uitgedrukt want op een paar uur tijd waren toen op die dag alle 140000 tickets al uitverkocht, voor 2 concertdagen by the way, dus we moesten er snel bijzijn en een beetje geluk hebben en dat hadden we ook. En niet alleen ík had het geluk aan mijn zijde maar ook Sindy die op hetzelfde moment kaarten probeerde vast te krijgen. Wat waren dat toen die ochtend enkele spannende en zenuwslopende uurtjes zeg! Ikzelf geraakte hier thuis aanvankelijk zelfs niet op de TeleTicketService-site binnen maar met een andere computer lukte het op den duur dan wel. Na wat zenuwachtig heen en weer gemail met Sindy, kwam uiteindelijk ook van haar kant het positieve nieuws dat ze kaartjes had kunnen bemachtigen. Ze was echter niet zeker of het tickets voor woensdag of voor donderdag waren omdat ze langs verschillende wegen tegelijkertijd had geprobeerd om aan kaarten te komen. Het moet dan rond de middag geweest zijn dat ze met het verlossende en emotionele nieuws kwam dat we beiden op dezelfde dag zouden gaan namelijk donderdag 23 september 2010. Wat een opluchting! Ons geluk kon niet op!

Dus nu donderdag gaan we daar allebei op het gras van het Koning Boudewijn stadion naar de wellicht grootste rockband allertijden kijken! De rillingen lopen over mijn rug terwijl ik dit schrijf en ginder zal het vast en zeker een spectaculair en emotioneel spektakel worden. Omdat zowel Sindy als ikzelf met nog enkele andere mensen van de familie naar ginder komen, zullen we dus niet bij mekaar kunnen zijn en zullen we mekaar hoogstwaarschijnlijk ook niet zien maar de gedachte dat we daar beiden luid meezingend, roepend en springend staan te genieten van één van onze lievelingsgroepen, zal dit concert zeker een extra dimensie geven.

Ik hoop dat het weer een beetje meezit die avond en nacht en ik hoop stilletjes ook dat er ook bloglezers naar één van de twee concerten zullen gaan. Laat het maar weten als het zo is. Jullie mogen in ieder geval een uitgebreid verslag van mij verwachten. 

It will be a beautifull day!

18-09-10

Op naar de '200000'!

Het is alweer een klein jaar geleden dat mijn blogteller de kaap van de 100000 bezoekers nam en om dit te vieren had ik toen op 3 november 2009 een fotootje van Sindy op de blog geplaatst.

Ondertussen naderen we langzaam maar zeker de '200000' en dat moet natuurlijk eveneens gevierd worden! A jaaaaaaaaa! Lachen Het zal echter iets totaal anders worden en ik denk niet dat iemand het kan raden. Het probleem is wel dat ik die verrassing nog aan het voorbereiden ben en dat ik niet kan garanderen dat ik in mijn opzet zal slagen tegen dat het zover is. Maar ik doe mijn best, er is nog wel wat tijd, als jullie tenminste niet massaal mijn blog bestormen.Knipogen  

Eerlijk gezegd, word ik er wel een tikkeltje nerveus en opgewonden van als ik eraan denk en toch heeft het niks met seks te maken! Lachen Nu maar hopen dat het lukt. Op naar de 200000 zou ik zeggen!

13-09-10

De tranen rolden over mijn wangen.

Vooraleer ik verder ga met ons 'mini-vierdaags-onderonsje' te beschrijven, ga ik jullie eerst vertellen wat er enkele dagen geleden is gebeurd, nu het allemaal nog fris in mijn geheugen zit. Ga er even op uw gemak bij zitten want het wordt een extra lang stukje deze keer! Vergeet niet van hieronder op 'lees meer' te klikken!

Lees meer...