30-09-10

Een nare droom.

Ik heb vannacht een nare droom gehad. Samen met Sindy was ik ergens in een soort hotel ofzo ergens in de bergen. Er lag daar nog wel sneeuw maar die was hard aan het afsmelten zodat je niet overal meer op de ski's naar beneden kon. Het was avond en donker. Sindy had een cadeautje voor me gekocht. Het zag eruit als een groot plat boek, iets groter dan A4-formaat, en ze had het ingepakt in een hagelwit blinkend papiertje. Het was druk in dat hotel en ik had geen tijd om dat pakje open te maken omdat ik bezig was, ik weet niet meer met wat. Sindy zei: "Ik zal het hier op deze tafel leggen hè schat, dan kan je het seffens opendoen."

Maar ik had het blijkbaar zo druk dat ik het op den duur helemaal vergeten was en na verloop van tijd komt Sindy met dat pakje in haar handen woedend naar me toe gelopen en schreeuwde: "Nu ligt dat pakje hier nog en ge hebt het nog steeds niet opengedaan!" Ze klopte er hard mee op mijn hoofd en begon te huilen. Het was de eerste keer in die vijf jaar dat we mekaar kennen dat ik ze zo zag. We hadden nog nooit ruzie gemaakt maar nu was ze echt wel héél kwaad en ikzelf was ook boos omdat ze op deze manier reageerde.

Er gebeurde echter iets heel bijzonders, iets wat ik met Els nooit zou kunnen ervaren. Ik pakte haar in mijn armen en drukte haar stevig tegen me aan. Al wenend stribbelde ze eerst wat tegen maar heel snel gaf ze zich over aan mijn troostende woorden. De tranen werden vervangen door een stralende glimlach en hele warme gevoelens van liefde overspoelden ons beider lichamen. We konden geen ruzie maken en beseften hoe graag we elkaar wel zagen. En toen werd ik wakker.