17-08-07

Smóórverliefd.

Sindy zegt geen woord en geeft me ook geen teken wanneer ze uit het zwembad stapt en naar binnen gaat. Gelukkig zijn er geen woorden of tekens nodig; wij voelen elkaar zo goed aan dat het soms lijkt of we mekaars gedachten kunnen lezen.  Ik weet wat ze nu wil en wat ze gaat doen en ik ben er zeker van dat zij ook weet dat ik haar nu achterna zal gaan.

Met een onschuldige blik alsof er helemaal niets aan de hand is, kijk ik nog even op naar Els en zie dat die nog steeds plat op haar zetel ligt met haar gezicht weg van het zwembad gekeerd. Ik aarzel niet en probeer heel onopvallend het zwembad te verlaten.

Binnen zit Sindy al met haar badjas aan op een ligzetel. Terwijl ik haar traag achter haar rug voorbij wandel, vraag ik zonder haar echt aan te kijken en met licht verheven stem, juist hard genoeg zodat alleen zij kan horen wat ik zeg: "Hoelang blijft hij nog weg?" Sindy kijkt op de klok aan de muur en antwoordt met enige vertraging: "Nog een kwartiertje."

Lang moeten we dus niet meer wachten als we nog iets willen ondernemen. Ik wandel verder naar het voetbad en zet me daar zodanig dat ik Sindy kan zien. Het duurt geen halve minuut voordat ze rechtstaat en zich richting stoomcabine begeeft. "YES"; gaat deze utopische droom dan toch werkelijkheid worden? 

Ze hangt haar badjas aan een kapstok en gaat de stoomdouche binnen. Enkele seconden later volg ik. Op het moment dat ik de deur open, staat ze, met haar poep naar mij gericht, het plekje waar ze zal gaan zitten proper te spuiten met water. Voor diegenen die nog nooit in een publieke stoomdouche geweest zijn; omwille van hygiënische redenen, is het op veel plaatsen de gewoonte van je zitplaats eerst met water af te spoelen met bijvoorbeeld een tuinslang en ze nadien dan terug relatief droog te maken met bijvoorbeeld een aftrekkertje.  

Soms is een stoomcabine zo groot en donker en hangt de stoom er zo dicht dat je er geen hand voor je ogen kunt zien; maar deze cabine is relatief klein en goed verlicht zodat een snelle blik voldoende is om te zien dat er niemand anders is. Woawww, wij met zijn tweetjes alleen in de stoomdouche! Het is toch echt allemaal te mooi om waar te zijn.

Ik denk dat Sindy me niet horen binnenkomen heeft want ze verschiet als ik haar blote poep met mijn handen vastpak. Wat volgt is een tongzoen, kort maar zó intens en met zoveel vuur. Zelden betekende een kus zoveel voor mij en wat genoot ik ervan. Wanneer ik Sindy in de ogen kijk, word ik overvallen door een ongelofelijke vlaag van verliefdheid. Het moet héél lang geleden zijn dat ik nog eens zulke vlinders gevoeld heb. En ik die dacht dat ik het stadium "verliefd zijn" bij Sindy overgeslagen had en onmiddellijk van haar gaan houden ben.

Nee, nee, smòòrverliefd ben ik nu. We kussen mekaar opnieuw en ik laat mijn hand tussen haar benen glijden. Maar Sindy voelt zich duidelijk nog steeds niet op haar gemak; ze duwt me een beetje weg en zegt: "Er is nu geen tijd voor zulke spelletjes hoor, Erik gaat zo dadelijk terugkomen."

"Mag ik dan een vluchtig kusje op je kutje geven en dan ben ik weg." vraag ik haar op een zodanig lieve manier met zachte hoge stem en met smekende oogjes dat ze eigenlijk niet anders kan dan toestemmen. Ze glimlacht en opent een beetje haar benen. Ik ga op mijn knieen zitten, open haar benen een beetje verder en plaats mijn lippen even op haar weelderig behaarde kutje. Hmmmmmmmmm, zalig.

We gaan niet samen uit de stoomdouche want dat zou te hard kunnen opvallen. Met hevig fladderende vlinders in mijn buik ga ik als eerste buiten en hoop dat Els me ondertussen niet gemist heeft of me aan het zoeken is.